ഭവേത്തവാമ്ബ യേനാഹം കൃതകൃത്യോ ഭവേ ഇതി । ജപം ധ്യാനം തഥാ പൂജാം സ്ഥാനാനി വിവിധാനി ച
'അമ്മേ, അതിലൂടെ എനിക്ക് പൂര്ത്തീകരണം ലഭിക്കുമല്ലോ.' പിന്നെ ജപം, ധ്യാനം, പൂജ, വിവിധ പുണ്യസ്ഥലങ്ങള് എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
വദ മേ പരമേശാനി സ്വമുഖേനൈവ കേവലമ് । ദേവ്യുവാച - മച്ഛക്ത്യോരവമാനാച്ച ജാതാവസ്ഥാ തയോര്ദ്വയോഃ
'പരമേശ്വരിയേ, നീ സ്വന്തം വായിലൂടെ തന്നെ എനിക്ക് പറയണം.' ദേവി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ശക്തികളെ അവഗണിച്ചതിനാലാണ് ആ അവസ്ഥ അവരെ ബാധിച്ചത്.'
നൈതാദൃശഃ പ്രകര്തവ്യോ മേഽപരാധഃ കദാചന । അധുനാ മത്കൃപാലേശാച്ഛരീരേ സ്വസ്ഥതാ തയോഃ
'ഇതുപോലെയുള്ള പാപം എനിക്ക് ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്. ഇനി എന്റെ ദയയുടെ ഒരു തുള്ളിയാല് അവരുടെ ശരീരം സുഖം പ്രാപിക്കും.'
ഭവിഷ്യതി ച തേ ശക്തീ ത്വദ്ഗൃഹേ ക്ഷീരസാഗരേ । ജനിഷ്യതസ്തത്ര താഭ്യാം പ്രാപ്സ്യതഃ പ്രേരിതേ മയാ
'നിന്റെ വീട്ടില്, ക്ഷീരസാഗരത്തില്, നിന്നുടെ ശക്തികള് ജനിക്കും; അവിടെ, എന്റെ പ്രേരണയാല്, അവര് അവിടെ ജനിക്കും.'
മായാബീജം ഹി മന്ത്രോ മേ മുഖ്യഃ പ്രിയകരഃ സദാ । ധ്യാനം വിരാട്സ്വരൂപം മേഽഥവാ ത്വത്പുരതഃ സ്ഥിതമ്
മാതാവിന്റെ മായാബീജം ഉള്ള മന്ത്രം എപ്പോഴും പ്രിയം നൽകുന്നതാണ്. ധ്യാനം എന്നത് എന്റെ വിശാലമായ രൂപത്തിലും അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്ന എന്നിലുമാണ്.
സച്ചിദാനംദരൂപം വാ സ്ഥാനം സര്വം ജഗന്മമ । യുഷ്മാഭിഃ സര്വദാ ചാഹം പൂജ്യാ ധ്യേയാ ച സര്വദാ
സത്ത്വം, ചൈതന്യം, ആനന്ദം എന്നിവയുടെ രൂപമായോ, അല്ലെങ്കിൽ സകല ലോകവും എന്റെതായോ, നിങ്ങൾ എപ്പോഴും എന്നെ ആരാധിക്കാനും ധ്യാനിക്കാനും ബാധ്യതയുണ്ട്.
വ്യാസ ഉവാച - ഇത്യുക്ത്വാന്തര്ദധേ ദേവീ മണിദ്വീപാധിവാസിനീ । ദക്ഷാദ്യാ മുനയഃ സര്വേ ബ്രഹ്മാണം പുനരായയുഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം മണിദ്വീപിൽ വസിക്കുന്ന ദേവി അപ്രത്യക്ഷയായി. അപ്പോൾ ദക്ഷൻമുതലായ എല്ലാ മുനികളും ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ തിരിച്ചുപോയി.
ബ്രഹ്മണേ സര്വവൃതാന്തം കഥയാമാസുരാദരാത് । ഹരോ ഹരിശ്ച സ്വസ്ഥൌ തൌ സ്വസ്വകാര്യക്ഷമൌ നൃപ
അവർ ബ്രഹ്മാവിനോട് സകല സംഭവങ്ങളും ആദരപൂർവ്വം പറഞ്ഞു. രാജാവേ, ഹരനും ഹരിയും തങ്ങളുടെ തന്ത്രങ്ങളിൽ വീണ്ടും തുല്യശക്തരായി.
ജാതൌ പരാമ്ബാകൃപയാ ഗര്വേണ രഹിതൌ തദാ । കദാചിതദഥ കാലേ തു മഹഃ ശാക്തമവാതരത്
പരാമ്ബയുടെ കൃപകൊണ്ടു അവർ ജനിച്ചപ്പോൾ അഹങ്കാരം ഇല്ലാതായി. കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ് മഹത്തായ ശാക്ത മഹിമ അവതരിച്ചു.
ദക്ഷദേഹേ മഹാരാജ ത്രൈലോക്യേഽപ്യുത്സവോഽഭവത് । ദേവാഃ പ്രമുദിതാഃ സര്വേ പുഷ്പവൃഷ്ടിം ച ചക്രിരേ
രാജാവേ, ദക്ഷന്റെ ശരീരത്തിൽ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഉത്സവം പിറവിയായി. എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി.
നേദുര്ദുന്ദുഭയഃ സ്വര്ഗേ കരകോണാഹതാ നൃപ । മനാംസ്യാസന്പ്രസന്നാനി സാധൂനാമമലാത്മനാമ്
സ്വർഗത്തിൽ ദിവ്യഹസ്തങ്ങൾ കൊണ്ടു ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി, രാജാവേ. സദാചാരികളും ശുദ്ധഹൃദയരും മനസ്സിൽ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
സരിതോ മാര്ഗവാഹിന്യഃ സുപ്രഭോഽഭൂദ്ദിവാകരഃ । മങ്ഗലായാം തു ജാതായാം ജാതം സര്വത്ര മങ്ഗലമ്
നദികൾ സ്വഭാവികമായി ഒഴുകി, സൂര്യൻ പ്രകാശത്തോടെ തെളിഞ്ഞു. മംഗളമായ അവളുടെ ജനനത്തോടെ എല്ലായിടത്തും മംഗളം നിറഞ്ഞു.
തസ്യാ നാമ സതീം ചക്രേ സത്യത്വാത്പരസംവിദഃ । ദദൌ പുനഃ ശിവായാഥ തസ്യ ശക്തിസ്തു യാഭവത്
അവളുടെ സത്യസ്വഭാവം കൊണ്ടു അവളെ സതീ എന്നായിരുന്നു വിളിച്ചത്. പിന്നെയും അവൾ ശിവന്റെ ശക്തിയായി.
സാ പുനര്ജ്വലനേ ദഗ്ധാ ദൈവയോഗാന്മനോര്നൃപ । ജനമേജയ ഉവാച - അനര്ഥകരമേതത്തേ ശ്രാവിതം വചനം മുനേ
അവൾ പിന്നീട് ദൈവീക വിധിയാൽ മനുവിന്റെ കാലത്ത് അഗ്നിയിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടു. ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: മഹർഷേ, ഈ കഥ ദുഃഖകരമാണ്.
ഏതാദൃശം മഹദ്വസ്തു കഥം ദഗ്ധം ഹുതാശനേ । യന്നാമസ്മരണാന്നൃണാം സംസാരാഗ്നിഭയം ന ഹി
അവളുടെ നാമസ്മരണ പോലും ജനങ്ങൾക്ക് സാംസാരികാഗ്നിയുടെ ഭയം അകറ്റുമ്പോൾ, ഇങ്ങനെ മഹത്തായ ഒരാളെ എങ്ങനെ ഹോമാഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിച്ചു?
കേന കര്മവിപാകേന മനോര്ദഗ്ധം തദേവ ഹി । വ്യാസ ഉവാച - ശൃണു രാജന് പുരാ വൃത്തം സതീദായസ്യ കാരണമ്
മനുവിന്റെ മകളെ ഏത് കർമ്മഫലത്താൽ അഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിച്ചു? വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, സതിയുടെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള കാരണം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
കദാചിദഥ ദുര്വാസാ ഗതോ ജാമ്ബൂനദേശ്വരീമ് । ദദര്ശ ദേവീം തത്രാസൌ മായാബീജം ജജാപ സഃ
ഒരു ദിവസം ദുർവാസമുനി ജാംബൂദേശത്തിലെ ദേവിയെ സന്ദർശിച്ചു. അവിടെ ദേവിയെ കണ്ടു, മായാബീജമന്ത്രം ജപിച്ചു.
തതഃ പ്രസന്നാ ദേവേശീ നിജകണ്ഠഗതാം സ്രജമ് । ഭ്രമദ്ഭ്രമരസംസക്താം മകരന്ദമദാകുലാമ്
അപ്പോൾ ദേവി സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്ന, പൂക്കളുടെ മധുരത്തിൽ മദംപിടിച്ച തേനീച്ചകൾ കറങ്ങിയിരുന്ന ഒരു മാല എടുത്തു.
ദദൌ പ്രസാദഭൂതാം താം ജഗ്രാഹ ശിരസാ മുനിഃ । തതോ നിര്ഗത്യ തരസാ വ്യോമമാര്ഗേണ താപസഃ
ദേവി അനുഗ്രഹമായി ആ മാല നൽകി, മുനി അതു തലയിൽ സ്വീകരിച്ചു. പിന്നെ ആ തപസ്വി വേഗത്തിൽ ആകാശമാർഗ്ഗം വഴി പുറപ്പെട്ടു.
ആജഗാമ സ യത്രാസ്തേ ദക്ഷഃ സാക്ഷാത്സതീപിതാ । സന്ദര്ശനാര്ഥമമ്ബായാ നനാമ ച സതീപദേ
അവൻ സതിയുടെ അച്ഛനായ ദക്ഷൻ ഇരുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി. അമ്മയെ കാണാനായി സതിയുടെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി.
പൃഷ്ടോ ദക്ഷേണ സ മുനിര്മാലാ കസ്യാസ്ത്യലൌകികീ । കഥം ലബ്ധാ ത്വയാ നാഥ ദുര്ലഭാ ഭുവി മാനവൈഃ
ദക്ഷൻ മുനിയോട് ചോദിച്ചു: ഈ അസാധാരണമായ മാല ആരുടേതാണ്? ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർക്കു അപൂർവമായ ഇതു നീ എങ്ങനെ നേടി, പ്രഭോ?
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ പ്രോവാചാശ്രുയുതേക്ഷണഃ । ദേവ്യാഃ പ്രസാദമതുലം പ്രേമഗദ്ഗദിതാന്തരഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കണ്ണുനീരോടെ, ഹൃദയം സ്നേഹത്തിൽ കുലുങ്ങി, മുനി ദേവിയുടെ അപാരകൃപയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
പ്രാര്ഥയാമാസ താം മാലാം തം മുനിം സ സതീപിതാ । അദേയം ശക്തിഭക്തായ നാസ്തി ത്രൈലോക്യമണ്ഡലേ
അവളുടെ അച്ഛനും മഹർഷിയും ആ മാല അവളിൽ നിന്ന് അപേക്ഷിച്ചു: 'ശക്തിയുടെ ഭക്തന് ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും ലഭിക്കാനാവാത്തത് ഒന്നുമില്ല.'
ഇതി ബുദ്ധ്യാ തു താം മാലാം മനവേ സ സമര്പയത് । ഗൃഹീതാ ശിരസാ മാലാ മനുനാ നിജമന്ദിരേ
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച്, ആ മാല അവൻ മനുവിന് സമർപ്പിച്ചു. മനു ആ മാല തലയിൽ വെച്ച് സ്വീകരിച്ച് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
സ്ഥാപിതാ ശയനം യത്ര ദമ്പത്യോരതിസുന്ദരമ് । പശുകര്മരതോ രാത്രൌ മാലാഗന്ധേന മോദിതഃ
അത് ദമ്പതികളുടെ അതീവ മനോഹരമായ കിടക്കയിടത്ത് സ്ഥാപിച്ചു. രാത്രി വീട്ടുപണികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന മനു, ആ മാലയുടെ സുഗന്ധത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു.
അഭവത്സ മഹീപാലസ്തേന പാപേന ശങ്കരേ । ശിവേ ദ്വേഷമതിര്ജാതോ ദേവ്യാം സത്യാം തഥാ നൃപ
ശങ്കരനോടുള്ള ആ പാപം മൂലം രാജാവിന് ശിവനോടും സതിയായ ദേവിയോടും വെറുപ്പും ദ്വേഷവും ജനിച്ചു.
രാജംസ്തേനാപരാധേന തജ്ജന്യോ ദേഹ ഏവ ച । സത്യാ യോഗാഗ്നിനാ ദഗ്ധഃ സതീധര്മദിദൃക്ഷയാ
ആ അപരാധം കാരണം, രാജാവേ, സതീയുടെ യോഗാഗ്നിയിൽ അവന്റെ ശരീരം ദഹിച്ചു; സതീധർമ്മം പാലിക്കാനുള്ള ആകാംക്ഷയിൽ നിന്നായിരുന്നു അത്.
പുനശ്ച ഹിമവത്പൃഷ്ഠേ പ്രാദുരാസീത്തു തന്മഹഃ । ജനമേജയ ഉവാച - ദഹ്യമാനേ സതീദേഹേ ജാതേ കിമകരോച്ഛിവഃ
പിന്നീട് ഹിമാലയത്തിന്റെ കുന്നിൻചിറകിൽ ആ മഹത്തായ പ്രകാശം വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷമായി. ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: 'സതിയുടെ ശരീരം ദഹിക്കുമ്പോൾ ശിവൻ എന്ത് ചെയ്തു?'
പ്രാണാധികാ സതീ തസ്യ തദ്വിയോഗേന കാതരഃ । വ്യാസ ഉവാച - തതഃ പരം തു യജ്ജാതാം മയാ വക്തും ന ശക്യതേ
സതീ അവനു ജീവനേക്കാൾ പ്രിയയായിരുന്നു; അവളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടപ്പോൾ ശിവൻ അത്യന്തം വിഷണ്ണനായി. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: 'അതിനുശേഷം നടന്നത് ഞാൻ പറയാൻ കഴിയില്ല.'
ത്രൈലോക്യപ്രലയോ ജാതഃ ശിവകോപാഗ്നിനാ നൃപ । വീരഭദ്രഃ സമുത്പന്നോ ഭദ്രകാലീഗണാന്വിതഃ
ശിവന്റെ കോപാഗ്നിയിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളും പ്രളയത്തിലായി, രാജാവേ; വീരഭദ്രനും ഭദ്രകാളിയുടെ സംഘത്തോടൊപ്പം അവിടെ ഉദിച്ചു.