സച്ചിദാനന്ദലക്ഷ്യാര്ഥരൂപാം താം ബ്രഹ്മരൂപിണീമ് । ആരാധയ പരാം ശക്തിം പ്രപഞ്ചോല്ലാസവര്ജിതാമ്
സത്ത, ചൈതന്യം, ആനന്ദം എന്നിവയുടെ ലക്ഷ്യമായ ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ പരാശക്തിയെ, പ്രപഞ്ചപ്രകടനം ഇല്ലാത്തവളെ, ആരാധിക്കണം.
തസ്യാം ചിത്തലയോ യഃ സ തസ്യാ ആരാധനം സ്മൃതമ് । രാജന് രാജ്ഞാം പരാശക്തിഭക്താനാം ചരിതം മയാ
മനസ്സിനെ അവളിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് അവളുടെ യഥാർത്ഥ ആരാധന. രാജാവേ, പരാശക്തിയുടെ ഭക്തരായ രാജാക്കന്മാരുടെ കഥ ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ധാര്മികാണാം സൂര്യസോമവംശജാനാം മനസ്വിനാമ് । പാവനം കീര്തിദം ധര്മബുദ്ധിദം സദ്ഗതിപ്രദമ്
ധാർമ്മികരും സൂര്യചന്ദ്രവംശജരും മനസ്സുള്ളവരുമായവരുടെ ഈ കഥ പാവനവും കീർത്തിദായകവും ധർമ്മവും ജ്ഞാനവും ഉണർത്തുന്നതും ഉത്തമഗതിയിലേക്കു നയിക്കുന്നതുമാണ്.
കഥിതം പുണ്യദം പശ്ചാത്കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി । ജനമേജയ ഉവാച - ഗൌരീലക്ഷ്മീസരസ്വത്യോ ദത്താഃ പൂര്വം പരാമ്ബയാ
പുണ്യഫലപ്രദമായ ഈ കഥ ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി; ഇനി എന്ത് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു? ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു: ഗൗരി, ലക്ഷ്മി, സരസ്വതി എന്നിവരെ മുൻപേ പരാമ്ബികയായ അമ്മ നൽകിയതാണല്ലോ—
ഹരായ ഹരയേ തദ്വന്നാഭിപദ്മോദ്ഭവായ ച । തുഷാരാദ്രേശ്ച ദക്ഷസ്യ ഗൌരീ കന്യേതി വിശ്രുതമ്
ഹരനു, ഹരിക്കും, അങ്ങനെ തന്നെ നാഭിപദ്മത്തിൽ ജനിച്ചവനു കൂടി അവരെ നൽകിയതും, ഗൗരി ഹിമപർവ്വതപുത്രിയും ദക്ഷന്റെ മകളും എന്നത് എല്ലാവർക്കും അറിയാമാണ്.
ക്ഷീരോദധേശ്ച കന്യേതി മഹാലക്ഷ്മീരിതി സ്മൃതമ് । മൂലദേവ്യുദ്ഭവാനാം ച കഥം കന്യാത്വമന്യയോഃ
ക്ഷീരസമുദ്രത്തിന്റെ പുത്രിയായി മഹാലക്ഷ്മി അറിയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ മൂലാദേവിയിൽ നിന്ന് മറ്റുവർ എങ്ങനെ പുത്രികളായി ഉദിച്ചുവന്നു?
അസമ്ഭാവ്യമിദം ഭാതി സംശയോഽത്ര മഹാമുനേ । ഛിന്ധി ജ്ഞാനാസിനാ തം ത്വം സംശയച്ഛേദതത്പരഃ
ഇത് അസാധ്യമായതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്; ഇതിൽ സംശയം ഉണ്ട്, മഹാമുനിവേ. ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാൾകൊണ്ട് ആ സംശയം നീക്കാൻ ദയവായി ശ്രമിക്കണം.
വ്യാസ ഉവാച - ശൃണു രാജന് പ്രവക്ഷ്യാമി രഹസ്യം പരമാദ്ഭുതമ് । ദേവീഭക്തസ്യ തേ കിഞ്ചിദവാച്യം ന ഹി വിദ്യതേ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, കേൾക്കൂ, ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ രഹസ്യം ഞാൻ പറയുന്നു; ദേവിയുടെ ഭക്തനായി നിന്നാൽ ഒന്നും മറയ്ക്കേണ്ടതില്ല.
ദേവീത്രയം യദാ ദേവത്രയായാദാത്പരാമ്ബികാ । തദാപ്രഭൃതി തേ ദേവാഃ സൃഷ്ടികാര്യാണി ചക്രിരേ
പരമേശ്വരി മൂന്നു ദേവീമാരെ മൂന്നു ദേവന്മാർക്ക് നൽകി, അതിനുശേഷം ആ ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിയുടെ ജോലി ഏറ്റെടുത്തു.
കസ്മിംശ്ചിത്സമയേ രാജന് ദൈത്യാ ഹാലാഹലാഭിധാഃ । മഹാപരാക്രമാ ജാതാസ്ത്രൈലോക്യം തൈര്ജിതം ക്ഷണാത്
ഒരു സമയത്ത്, രാജാവേ, ഹാലാഹല എന്ന പേരിൽ മഹാശക്തിയുള്ള അസുരന്മാർ ജനിച്ചു; അവരുടെ വലിയ ശക്തിയാൽ, അവർ മൂന്നു ലോകവും ഒരു നിമിഷത്തിൽ കീഴടക്കി.
ബ്രഹ്മണോ വരദാനേന ദര്പിതാ രജതാചലമ് । രുരുധുര്നിജസേനാഭിസ്തഥാ വൈകുണ്ഠമേവ ച
ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു അഹങ്കാരികൾ ആയ അവർ, സ്വന്തം സൈന്യങ്ങളുമായി കൈലാസം വളഞ്ഞു, അതുപോലെ വൈകുണ്ഠവും ചുറ്റി പിടിച്ചു.
കാമാരിഃ കൈടഭാരിശ്ച യുദ്ധോദ്യോഗം ച ചക്രതുഃ । ഷഷ്ടിവര്ഷസഹസ്രാണാമഭൂദ്യുദ്ധം മഹോത്കടമ്
കാമന്റെ ശത്രുവും കൈടഭനെ സംഹരിച്ചവനും യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി; ആറായിരം വർഷം നീണ്ടു ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടന്നു.
ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദ്ദേവദാനവസേനയോഃ । മഹതാഥ പ്രയത്നേന താഭ്യാം തേ ദാനവാ ഹതാഃ
ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും സൈന്യങ്ങളിൽ വലിയ ഗൗളി ഉണ്ടായി; വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ ആ ഇരുവരും അസുരന്മാരെ സംഹരിച്ചു.
സ്വസ്വസ്ഥാനേഷു ഗത്വാ താവഭിമാനം ച ചക്രതുഃ । സ്വശക്ത്യോര്നികടേ രാജന് യദ്വശാദേവ തേ ഹതാഃ
തങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ തിരിച്ചെത്തി, രാജാവേ, അവർ അഹങ്കാരം കാണിച്ചു; എന്നാൽ തങ്ങളുടെ വിജയത്തിന് കാരണം തങ്ങളുടെ ശക്തികളാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
അഭിമാനം തയോര്ജ്ഞാത്വാ ഛലഹാസ്യം ച ചക്രതുഃ । മഹാലക്ഷ്മീശ്ച ഗൌരീ ച ഹാസ്യം ദൃഷ്ട്വാ തയോസ്തു തൌ
അവരുടെ അഹങ്കാരം മനസ്സിലാക്കി, ആ ദേവീമാർ ചതിയും ചിരിയും കാണിച്ചു; അവരുടെ ചിരി കണ്ടു മഹാലക്ഷ്മിയും ഗൗരിയും ചിരിച്ചു.
ദേവാവതീവ സംകൃദ്ധൌ മോഹിതാവാദിമായയാ । ദുരുത്തരം ച ദദതുരവമാനപുരഃസരമ്
ദേവന്മാർ അതിയായി കോപിച്ചു, ദേവിയുടെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടരായി; അഹങ്കാരത്തോടെ അവർ കടുത്ത മറുപടി പറഞ്ഞു.
തതസ്തേ ദേവതേ തസ്മിന്ക്ഷണേ ത്യക്ത്വാ തു തൌ പുനഃ । അന്തര്ഹിതേ ചാഭവതാം ഹാഹാകാരസ്തദാ ഹ്യഭൂത്
അപ്പോൾ, അതേ സമയത്ത്, ദേവീമാർ അവരെ വിട്ട് അപ്രത്യക്ഷരായി; അപ്പോൾ വലിയ ആഹ്ലാദവും ഗൗളിയും ഉണ്ടായി.
നിസ്തേജസ്കൌ ച നിഃശക്തീ വിക്ഷിപ്തൌ ച വിചേതനൌ । അവമാനാത്തയോഃ ശക്ത്യോര്ജാതൌ ഹരിഹരൌ തദാ
ശക്തിയും ഉജ്ജ്വലതയും ഇല്ലാതെ, മനസ്സില്ലാതെ, വിചാരശൂന്യരായി, ഹരി ഹരന്മാർ അവരുടെ ശക്തികൾ വിട്ടുപോയതുകൊണ്ട് അപ്രഭാവികളായി.
ബ്രഹ്മാ ചിന്താതുരോ ജാതഃ കിമേതത്സമുപസ്ഥിതമ് । പ്രധാനൌ ദേവതാമധ്യേ കഥം കാര്യാക്ഷമാവമൂ
ബ്രഹ്മാവിന് വലിയ ചിന്തയുണ്ടായി: 'ഇതെന്താണ് സംഭവിച്ചത്? ദേവതകളിൽ പ്രധാനരായ ഇവർ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കാൻ അശക്തരായി?'
അകാണ്ഡേ കിം നിമിത്തേന സംകടം സമുപസ്ഥിതമ് । പ്രലയോ ഭവിതാ കിം വാ ജഗതോഽസ്യ നിരാഗസഃ
'എന്തിനാണ് ഈ ദുരന്തം കാരണമില്ലാതെ സംഭവിച്ചത്? പാപരഹിതമായ ഈ ലോകം നശിക്കുമോ?'
നിമിത്തം നൈവ ജാനേഽഹം കഥം കാര്യാ പ്രതിക്രിയാ । ഇതി ചിന്താതുരോഽത്യര്ഥം ദധ്യൌ മീലിതലോചനഃ
'കാരണം എനിക്ക് അറിയില്ല, എങ്ങനെ പരിഹരിക്കാമെന്നും അറിയില്ല.' ഇങ്ങനെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ച്, കണ്ണടച്ച് ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനിച്ചു.
പരാശക്തിപ്രകോപാത്തു ജാതമേതദിതി സ്മ ഹ । ജാനംസ്തദാ സാവധാനഃ പദ്മജോഽഭൂന്നൃപോത്തമ
പരാശക്തിയുടെ കോപം കൊണ്ടാണിത് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവ് അതീവ ജാഗ്രതയോടെ നിന്നു, രാജാവേ.
തതസ്തയോശ്ച യത്കാര്യം സ്വയമേവാഽകരോത്തദാ । സ്വശക്തേശ്ച പ്രഭാവേണ കിയത്കാലം തപോനിധിഃ
അപ്പോൾ, കുറേ ദിവസം, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ ശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ, ആ ഇരുവരുടെ ജോലി താനേ ചെയ്തു.
തതസ്തയോസ്തു സ്വസ്ത്യര്ഥം മന്വാദീന്സ്വസുതാനഥ । ആഹ്വയാമാസ ധര്മാത്മാ സനകാദീംശ്ച സത്വരഃ
ശേഷം, അവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ധർമ്മശീലനായ ബ്രഹ്മാവ് ഉടൻ തന്നെ മനുവും മറ്റു പുത്രന്മാരെയും, സനകാദിമാരെയും വിളിച്ചു.
ഉവാച വചനം തേഭ്യഃ സന്നതേഭ്യസ്തപോനിധിഃ । കാര്യാസക്തോഽഹമധുനാ തപഃ കര്തും ന ച ക്ഷമഃ
താഴ്വരച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് അവരോട് പറഞ്ഞു: 'ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു, തപസ്സ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല.'
പരാശക്തേസ്തു തോഷാര്ഥം ജഗദ്ഭാരയുതോഽസ്മ്യഹമ് । ശിവവിഷ്ണൂ ച വിക്ഷിപ്തൌ പരാശക്തിപ്രകോപതഃ
'പരാശക്തിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ലോകഭാരത്തിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു; ശിവനും വിഷ്ണുവും പരാശക്തിയുടെ കോപത്തിൽ വീണുപോയിരിക്കുന്നു.'
തസ്മാത്താം പരമാം ശക്തിം യൂയം സന്തോഷയന്ത്വഥ । അത്യദ്ഭുതം തപഃ കൃത്വാ ഭക്ത്യാ പരമയാ യുതാഃ
അതിനാല് നിങ്ങള് എല്ലാവരും അത്യുന്നതമായ ആ ശക്തിയെ പരമഭക്തിയോടെ അത്യപൂര്വ്വമായ തപസ്സ് ചെയ്ത് സന്തോഷിപ്പിക്കണം.
യഥാ തൌ പൂര്വവൃത്തൌ ച സ്യാത ശക്തിയുതാവപി ാം। തഥാ കുരുത മത്പുത്രാ യശോവൃദ്ധിര്ഭവേദ്ധി വഃ
മുമ്പ് നടന്നതുപോലെ ആ രണ്ടുപേരും ശക്തിയോടെ ഇരിക്കാനായി, എന്റെ മക്കളേ, നിങ്ങള് അങ്ങനെ ചെയ്യൂ; അങ്ങനെ ചെയ്താല് നിങ്ങളുടെ പ്രശസ്തി വളരും.
കുലേ യസ്യ ഭവേജ്ജന്മ തയോഃ ശക്ത്യോസ്തു തത്കുലമ് । പാവയേജ്ജഗതീം സര്വാം കൃതകൃത്യം സ്വയം ഭവേത്
ആ രണ്ടുശക്തികള്ക്കും ജന്മം ലഭിക്കുന്ന കുടുംബം ഈ ലോകം മുഴുവന് വിശുദ്ധമാക്കുകയും സ്വയം പൂര്ത്തീകരണത്തിലേക്ക് എത്തുകയും ചെയ്യും.
വ്യാസ ഉവാച - പിതാമഹവചഃ ശ്രുത്വാ ഗതാഃ സര്വേ വനാന്തരേ । രിരാധയിഷവഃ സര്വേ ദക്ഷാദ്യാ വിമലാന്തരാഃ
വ്യാസന് പറഞ്ഞു: പിതാമഹന്റെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം ദക്ഷന് തുടങ്ങിയ എല്ലാ വിശുദ്ധഹൃദയരായവരും കാടിനകത്തേക്ക് പോയി ആരാധനയ്ക്ക് മനസ്സു നല്കി.