പപാത മൂര്ച്ഛിതാ ഭൂമൌ ഛിന്നേവ കദലീ യഥാ । അഥ താം ബ്രാഹ്മണോ രുഷ്ടഃ പാനീയേനാഭ്യഷിഞ്ചത
വെട്ടിയ വാഴപ്പൊലയെപ്പോലെ അവൾ നിലത്ത് വീണു, ബോധംകെട്ടുപോയി; പിന്നെ കോപത്തോടെ ബ്രാഹ്മണൻ വെള്ളം തളിച്ചു.
മുഹൂര്താച്ചേതനാം പ്രാപ്താ ബ്രാഹ്മണസ്താമഥാബ്രവീത് । ബ്രാഹ്മണ ഉവാച - അലക്ഷ്മീകാരകം നിന്ദ്യം ജാനതീ ത്വം നിശാമുഖേ
കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ ബോധം തിരിച്ചപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'രാത്രിയിൽ കരയുന്നത് ദോഷകരവും ദുർദൈവം വരുത്തുന്നതുമാണെന്ന് നീ അറിയുന്നില്ലേ.'
രോദനം കുരുഷേ ദുഷ്ടേ ലജ്ജാ തേ ഹൃദയേ ന കിമ് । ബ്രാഹ്മണേനൈവമുക്താ സാ ന കിഞ്ചിദ്വാക്യമബ്രവീത്
'ദുഷ്ടേ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ലജ്ജയില്ലേ?' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.
രുരോദ കരുണം ദീനാ പുത്രശോകേന പീഡിതാ । അശ്രുപൂര്ണമുഖീ ദീനാ ധൂസരാ മുക്തമൂര്ധജാ
മകനു വേണ്ടി ദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായി അവൾ കരുണയോടെ കരഞ്ഞു; കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, ദുർബലയായി, മുടി ചിതറുകയും പൊടിപിടിക്കുകയും ചെയ്തു.
അഥ താം കുപിതോ വിപ്രോ രാജപത്നീമഭാഷത । ധിക്ത്വാം ദുഷ്ടേ ക്രയം ഗൃഹ്യ മമ കാര്യം വിലുമ്പസി
അപ്പോൾ കോപത്തോടെ ബ്രാഹ്മണൻ രാജപത്നിയോട് പറഞ്ഞു: 'ദുഷ്ടേ, നിന്റെ കൂലി വാങ്ങി എന്റെ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കുന്നുവല്ലോ, നിനക്ക് ലജ്ജയില്ലേ?'
അശക്താ ചേത്കഥം തര്ഹി ഗൃഹീതം മമ തദ്ധനമ് । ഏവം നിര്ഭര്ത്സിതാ തേന ക്രൂരവാക്യൈഃ പുനഃ പുനഃ
'നിനക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് കൊടുത്ത പണം എങ്ങനെ സ്വീകരിച്ചു?' ഇങ്ങനെ അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കഠിനവാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവളെ നിന്ദിച്ചു.
രുദിതാ കാരണം പ്രാഹ വിപ്രം ഗദ്ഗദയാ ഗിരാ । സ്വാമിന് മമ സുതോ ബാലഃ സര്പദഷ്ടോ മൃതോ ബഹിഃ
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ബ്രാഹ്മണനോട് വിങ്ങി പറഞ്ഞു: 'സ്വാമി, എന്റെ കുഞ്ഞു മകനെ പാമ്പ് കടിച്ചു പുറത്തു മരിച്ചു.'
അനുജ്ഞാം മേ പ്രയച്ഛസ്വ ദ്രഷ്ടും യാസ്യാമി ബാലകമ് । ദുര്ലഭം ദര്ശനം തേന സഞ്ജാതം മമ സുവ്രത
'ദയവായി, ആ ബാലനെ കാണാൻ പോകാൻ അനുമതി തരിക; സദാചാരനേ, ഇപ്പോൾ അവനെ കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.'
ഇത്യുക്ത്വാ കരുണം ബാലാ പുനരേവ രുരോദ ഹ । പുനസ്താം കുപിതോ വിപ്രോ രാജപത്നീമഭാഷത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദുഃഖിതയായ അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞു; പിന്നെയും കോപത്തോടെ ബ്രാഹ്മണൻ രാജപത്നിയോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണ ഉവാച - ശഠേ ദുഷ്ടസമാചാരേ കിം ന ജാനാസി പാതകമ് । യഃ സ്വാമിവേതനം ഗൃഹ്യ തസ്യ കാര്യം വിലുമ്പതി
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'കപടവും ദുഷ്ടവും ദുഷ്പ്രവർത്തനമുള്ളവളേ, ഇതൊരു പാപമാണെന്ന് അറിയുന്നില്ലേ? ആരെങ്കിലും സ്വാമിയുടെ കൂലി വാങ്ങി ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചാൽ...'
നരകേ പച്യതേ സോഽഥ മഹാരൌരവപൂര്വകേ । ഉഷിത്വാ നരകേ കല്പം തതോഽസൌ കുക്കുടോ ഭവേത്
അവന് നരകത്തില് വേവപ്പെടുന്നു, ആദ്യം മഹാരൗരവനരകത്തില്. ഒരു കല്പം നരകത്തില് കഴിയുന്ന ശേഷം അവന് ഒരു കോഴിയായി ജനിക്കും.
കിമനേനാഥവാ കാര്യം ധര്മസംകീര്തനേന മേ । യസ്തു പാപരതോ മൂര്ഖഃ ക്രൂരോ നീചോഽനൃതഃ ശഠഃ
എനിക്ക് ധര്മം പറഞ്ഞ് എന്ത് പ്രയോജനം? പാപത്തില് ആസ്വാദനമുള്ള, മണ്ടന്, ക്രൂരന്, ചീത്തയാളും, കള്ളനും, വഞ്ചകനുമായവന്—
തദ്വാക്യം നിഷ്ഫലം തസ്മിന്ഭവേദ് ബീജമിവോഷരേ । ഏഹി തേ വിദ്യതേ കിഞ്ചിത്പരലോകഭയം യദി
അവന്റെ വാക്കുകള് ഫലമില്ലാത്തവയാണ്, ഉണരാത്ത നിലത്തുള്ള വിത്തുപോലെ. നീക്ക് പരലോകഭയം എങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്, വരിക.
ഏവമുക്താഥ സാ വിപ്രം വേപമാനാബ്രവീദ്വചഃ । കാരുണ്യം കുരു മേ നാഥ പ്രസീദ സുമുഖോ ഭവ
ഇങ്ങനെ കേട്ട ശേഷം, അവള് വിറയുന്നവണ്ണം ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: 'നാഥാ, എന്നോട് ദയ കാണിക്കൂ, ദയവായി സുമുഖനായി എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കൂ.'
പ്രസ്ഥാപയ മുഹൂര്തം മാം യാവദ് ദ്രക്ഷ്യാമി ബാലകമ് । ഏവമുക്ത്വാഥ സാ മൂര്ധ്നാ നിപത്യ ദ്വിജപാദയോഃ
'ഒരു നിമിഷം എന്നെ വിട്ടയക്കൂ, എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കാണാനായി.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവള് തല കൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണന്റെ കാലുകളില് വീണു.
രുരോദ കരുണം ബാലാ പുത്രശോകേന പീഡിതാ । അഥാഹ കുപിതോ വിപ്രഃ ക്രോധസംരക്തലോചനഃ
മകനോടുള്ള ദുഃഖത്തില് കഷ്ടപ്പെട്ട് ആ പെണ്കുട്ടി കരുണയോടെ കരഞ്ഞു. അപ്പോള് കോപംകൊണ്ടു കണ്ണ് ചുവപ്പിച്ച ബ്രാഹ്മണന് പറഞ്ഞു.
വിപ്ര ഉവാച - കിം തേ പുത്രേണ മേ കാര്യം ഗൃഹകര്മ കുരുഷ്വ മേ । കിം ന ജാനാസി മേ ക്രോധം കശാഘാതഫലപ്രദമ്
ബ്രാഹ്മണന് പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ മകനുമായി എനിക്ക് എന്ത് കാര്യം? എന്റെ വീട്ടുപണികള് ചെയ്യണം. എന്റെ കോപം ചവിട്ടുപോലെയുള്ള ദണ്ഡം തരുന്നവനാണെന്ന് അറിയില്ലയോ?'
ഏവമുക്താ സ്ഥിതാ ധൈര്യാദ് ഗൃഹകര്മ ചകാര ഹ । അര്ധരാത്രോ ഗതസ്തസ്യാഃ പാദാഭ്യങ്ഗാദികര്മണാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം അവള് ധൈര്യത്തോടെ നിന്നു, വീട്ടുപണികള് ചെയ്തു. അര്ദ്ധരാത്രിയില്, കാലുകള് മസാജ് ചെയ്യുന്നതും മറ്റ് ജോലി തീര്ത്തശേഷം,
ബ്രാഹ്മണേനാഥ സാ പ്രോക്താ പുത്രപാര്ശ്വം വ്രജാധുനാ । തസ്യ ദാഹാദികം കൃത്വാ പുനരാഗച്ഛ സത്വരമ്
ബ്രാഹ്മണന് അവളോട് പറഞ്ഞു: 'ഇപ്പോള് നിന്റെ മകന്റെ അടുത്തേക്ക് പോവൂ. അവന്റെ ശവസംസ്കാരവും മറ്റും ചെയ്തു വേഗം തിരിച്ചു വരിക.'
ന ലുപ്യേത യഥാ പ്രാതര്ഗൃഹകര്മ മമേതി ച । തതസ്ത്വേകാകിനീ രാത്രൌ വിലപന്തീ ജഗാമ ഹ
'രാവിലെ എന്റെ വീട്ടുപണി മറക്കരുത്.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവള് ഒറ്റയ്ക്ക് രാത്രി ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട് പോയി.
ദൃഷ്ട്വാ മൃതം നിജം പുത്രം ഭൃശം ശോകേന പീഡിതാ । യൂഥഭ്രഷ്ടാ കുരങ്ഗീവ വിവത്സാ സൌരഭീ യഥാ
സ്വന്തം മകന് മരിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, അവള് അത്യന്തം ദുഃഖം അനുഭവിച്ചു. കൂട്ടത്തില് നിന്ന് വേര്പെട്ട മാന് പോലെയും, കിടാവില്ലാത്ത പശു പോലെയും.
വാരാണസ്യാ ബഹിര്ഗത്വാ ക്ഷണാദ് ദൃഷ്ട്വാ നിജം സുതമ് । ശയാനം രങ്കവദ്ഭൂമൌ കാഷ്ഠദര്ഭതൃണോപരി
വാരാണസിയുടെ പുറത്തേക്ക് പോയി, അവള് സ്വന്തം മകനെ നിലത്ത് കിടന്നിരിക്കുന്നതും, മരച്ചില്ല, പുല്ല്, തഴുപ്പ് എന്നിവയുടെ മുകളില് ദരിദ്രനായി കിടക്കുന്നതും കണ്ടു.
വിലലാപാതിദുഃഖാര്താ ശബ്ദം കൃത്വാ സുനിഷ്ഠുരമ് । ഏഹി മേ സമ്മുഖം കസ്മാദ്രോഷിതോഽസി വദാധുനാ
വളരെ ദുഃഖത്തില് പെട്ട് അവള് കഠിനമായ ശബ്ദത്തില് വിലപിച്ചു: 'എന്റെ മുന്നില് വരൂ, നീ എങ്ങനെ കോപിച്ചു? ഇപ്പൊഴെങ്കിലും പറയൂ.'
ആയാസ്യഭിമുഖോ നിത്യമമ്ബേത്യുക്ത്വാ പുനഃ പുനഃ । ഗത്വാ സ്ഖലത്പദാ തസ്യ പപാതോപരി മൂര്ഛിതാ
'എന്നെ സമീപിക്കൂ അമ്മേ' എന്ന് ആവര്ത്തിച്ച് പറഞ്ഞ്, അവള് കാല് തൊടാതെ നടന്ന് അവന്റെ മുകളില് വീണു, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
പുനഃ സാ ചേതനാം പ്രാപ്യ ദോര്ഭ്യാമാലിങ്ഗ്യ ബാലകമ് । തന്മുഖേ വദനം ന്യസ്യ രുരോദാര്തസ്വനൈസ്തദാ
പിന്നീട് ബോധം തിരിച്ചെത്തി, അവള് കുട്ടിയെ കൈകൊണ്ട് അണച്ചു, മുഖത്ത് മുഖം വെച്ച് ദുഃഖത്തില് ഉച്ചത്തില് കരഞ്ഞു.
കരാഭ്യാം താഡനം ചക്രേ മസ്തകസ്യോദരസ്യ ച । ഹാ ബാല ഹാ ശിശോ വത്സ ഹാ കുമാരക സുന്ദര
കൈകൊണ്ട് അവള് അവന്റെ തലയും വയറും അടിച്ചു, 'ഹായ് മകനേ, ഹായ് കുഞ്ഞേ, ഹായ് പ്രിയനേ, ഹായ് സുന്ദരനായ ബാലനേ!' എന്ന് വിളിച്ചു.
ഹാ രാജന് ക്വ ഗതോഽസി ത്വം പശ്യേമം ബാലകം നിജമ് । പ്രാണേഭ്യോഽപി ഗരീയാംസം ഭൂതലേ പതിതം മൃതമ്
'ഹായ് രാജാവേ, നീ എവിടെ പോയി? നിന്നെക്കാളും പ്രിയപ്പെട്ട ഈ മകനെ നോക്കൂ, ഭൂമിയില് മരിച്ചുകിടക്കുന്നു.'
തഥാപശ്യന്മുഖം തസ്യ ഭൂയോ ജീവിതശങ്കയാ । നിര്ജീവവദനം ജ്ഞാത്വാ മൂര്ഛിതാ നിപപാത ഹ
അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും നോക്കി, ജീവന് തിരികെ വരുമോ എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ, പക്ഷേ ജീവന് ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവള് ബോധംകെട്ട് വീണു.
ഹസ്തേന വദനം ഗൃഹ്യ പുനരേവമഭാഷത । ശയനം ത്യജ ഹേ ബാല ശീഘ്രം ജാഗൃഹി ഭീഷണമ്
അവളുടെ കൈകൊണ്ട് അവന്റെ മുഖം തൊടിച്ച് വീണ്ടും അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "മകനേ, കിടക്ക വിട്ട് ഉടൻ എഴുന്നേൽക്കു, ഭയങ്കരമായിരിക്കുന്നു."
നിശാര്ധം വര്ധതേ ചേദം ശിവാശതനിനാദിതമ് । ഭൂതപ്രേതപിശാചാദിഡാകിനീയൂഥനാദിതമ്
ഇപ്പോൾ അർദ്ധരാത്രി അടുത്തു വരുന്നു, ശിവകളുടെ കൂക്കിളികളും ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, ഡാകിനികൾ എന്നിവരുടെ കുരലുകളും മുഴങ്ങുന്നു.