മമ ജന്മാര്ജിതം പുണ്യം തപസഃ പഠിതസ്യ ച । ത്വദീയം വാതിതപസോ ഗ്ലഹം കുരു മഹാമതേ
എന്റെ ജന്മത്തിൽ നിന്നുമുള്ള സകല പുണ്യവും തപസ്സും പഠനഫലവും ഞാൻ സമ്പാദിച്ചതാണ്. മഹാബുദ്ധിമാനേ, നീയും നിന്റെ തപസ്സിലൂടെ സമ്പാദിച്ച പുണ്യവും പന്ത് വയ്ക്കൂ.
അഹം ചേത്തം നൃപം സദ്യോ ന കരോമ്യതിസംസ്തുതമ് । അസത്യവാദിനം കാമമദാതാരം മഹാഖലമ്
ഞാൻ ഈ അത്യധികം പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന രാജാവിനെ, അസത്യവാദിയെയും കാമദാതാവിനെയും മഹാദുഷ്ടനെയും ഉടൻ തന്നെ കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ—
ആജന്മസഞ്ചിതം സര്വം പുണ്യം മമ വിനശ്യതു । അന്യഥാ ത്വത്കൃതം സര്വം പുണ്യം ത്വിതി പണാവഹേ
എന്റെ ജന്മം മുതൽ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ പുണ്യവും നശിക്കട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ, നീ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ പുണ്യവും നഷ്ടപ്പെടട്ടെ—ഇതാണു നമ്മുടെ പന്ത്.
ഗ്ലഹം കൃത്വാ തതസ്തൌ തു വിവദന്തൌ മുനീ തദാ । സ്വാശ്രമം സ്വര്ഗലോകാച്ച ഗതൌ പരമകോപനൌ
അങ്ങനെ പന്ത് വച്ചശേഷം, ആ രണ്ടു മഹർഷികളും തമ്മിൽ വാദിച്ച്, അത്യന്തം കോപത്തോടെ തങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളിലേക്കും സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലേക്കും പോയി.
ഹരിശ്ചന്ദ്രദ്വാരാ വൃദ്ധബ്രാഹ്മണായ ധനദാനപ്രതിജ്ഞാവര്ണനമ് വ്യാസ ഉവാച - കദാചിത്തു ഹരിശ്ചന്ദ്രോ മൃഗയാര്ഥം വനം യയൌ । അപശ്യദ്രുദതീം ബാലാം സുന്ദരീം ചാരുലോചനാമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ വേട്ടയ്ക്കായി കാട്ടിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൻ കരയുന്ന ഒരു ബാലികയെ കണ്ടു. ആ പെൺകുട്ടി മനോഹരിയും സുന്ദരമായ കണ്ണുകളുള്ളവളുമായിരുന്നു.
താമപൃച്ഛന്മഹാരാജഝ് കാമിനീം കരുണാപരഃ । പദ്മപത്രവിശാലാക്ഷി കിം രോദിഷി വരാനനേ
കരുണയോടെ രാജാവ് ആ പെൺകുട്ടിയോട് ചോദിച്ചു: കമലദളപോലുള്ള വലിയ കണ്ണുകളേ, സുന്ദരമുഖിയേ, നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് കരയുന്നത്?
കേനാസി പീഡിതാത്യര്ഥം കിം തേ ദുഃഖം വദാശു മേ । കാച ത്വം വിജനേ ഘോരേ കസ്തേ ഭര്താ പിതാഥവാ
ആളെന്താണ് നിന്നെ ഇങ്ങനെ ദുഃഖിപ്പിച്ചത്? നിന്റെ ദുഃഖം എത്രയും വേഗം എനിക്കു പറയൂ. ഈ ഭയങ്കരമായ കാട്ടിൽ നീ ആരാണ്? നിന്റെ ഭർത്താവോ അച്ഛനോ ആരാണ്?
ന ബാധതേ ച രാജ്യേ മേ രാക്ഷസോഽപി പരാങ്ഗനാമ് । തം ഹന്മി തരസാ കാന്തേ യസ്ത്വാം സുന്ദരി ബാധതേ
എന്റെ രാജ്യത്ത് ഒരു റാക്ഷസനും സ്ത്രീകളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നില്ല. ആരെങ്കിലും നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചാൽ, സുന്ദരിയേ, ഞാൻ അവനെ ഉടൻ തന്നെ സംഹരിക്കും.
ബ്രൂഹി ദുഃഖം വരാരോഹേ സ്വസ്ഥാ ഭവ കൃശോദരി । വിഷയേ മമ പാപാത്മാ ന തിഷ്ഠതി സുമധ്യമേ
നിന്റെ ദുഃഖം പറയൂ, മനോഹരിയേ, മനസ്സ് ശാന്തമാക്കൂ, കൃശോദരിയേ. എന്റെ രാജ്യത്ത് ഒരു പാപാത്മാവും നിലനിൽക്കുന്നില്ല, സുമധ്യയേ.
ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ നാരീ തമബ്രവീന്നൃപമ് । പ്രമൃജ്യാശ്രൂണി വദനാദ്ധരിശ്ചന്ദ്രം നൃപോത്തമമ്
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ സ്ത്രീ മുഖം തുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ തുടച്ചു, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹരിശ്ചന്ദ്രനോടു പറഞ്ഞു.
നാര്യുവാച - രാജന് മാം ബാധതേത്യര്ഥം വിശ്വാമിത്രോ മഹാമുനിഃ । തപഃ കരോതി യദ്ഘോരം മദര്ഥം കൌശികോ വനേ
സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, വിശ്വാമിത്രൻ എന്ന മഹർഷി എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുകയാണ്. എന്റെ കാരണത്താൽ അവൻ കാട്ടിൽ ഭയങ്കരമായ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു.
തേനാഹം ദുഃഖിതാ രാജന് വിഷയേ തവ സുവ്രത । വിദ്ധി മാം കമനാം കാന്താം പീഡിതാം മുനിനാ ഭൃശമ്
അവനാൽ ഞാൻ നിന്റെ രാജ്യത്ത് ദുഃഖിതയാകുന്നു, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ രാജാവേ. സുന്ദരനായവനേ, ഞാൻ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്; ആ മഹർഷി എന്നെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു എന്നു അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
രാജോവാച - സ്വസ്ഥാ ഭവ വിശാലാക്ഷി ന തേ ദുഃഖം ഭവിഷ്യതി । തമഹം വാരയിഷ്യാമി മുനിം താപപരായണമ്
രാജാവ് പറഞ്ഞു: വിശാലമായ കണ്ണുകളേ, ഭയപ്പെടേണ്ട, നിനക്ക് ഇനി ദുഃഖം ഉണ്ടാകില്ല. ആ തപസ്സിൽ മുഴുകിയ മഹർഷിയെ ഞാൻ തടയും.
ഇത്യാശ്വാസ്യ സ്ത്രിയം രാജാ തരസാ മുനിസന്നിധൌ । നത്വാ പ്രണമ്യ ശിരസാ തമുവാച മഹീപതിഃ
അങ്ങനെ ആ സ്ത്രീയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, രാജാവ് വേഗത്തിൽ മഹർഷിയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു, തലകുനിഞ്ഞ് നമസ്കരിച്ചു, അവനോട് പറഞ്ഞു.
സ്വാമിന്കിം ക്രിയതേഽത്യര്ഥം തപസാ ദേഹപീഡനമ് । കിമര്ഥം തേ സമാരമ്ഭോ ബ്രൂഹി സത്യം മഹാമതേ
സ്വാമീ, എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ തപസ്സിലൂടെ ശരീരം പീഡിപ്പിക്കുന്നത്? ഈ പരിശ്രമം എന്തിനാണ്? മഹാബുദ്ധിമാനേ, സത്യം പറഞ്ഞ് പറയൂ.
വാഞ്ഛിതം തവ ഗാധേയ കരോമി സഫലം കില । ഉത്തിഷ്ഠോത്തിഷ്ഠ തരസാ തപസാലമതഃ പരമ്
ഗാധിയുടെ പുത്രനേ, നിനക്ക് എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ അതെല്ലാം ഞാൻ നിറവേറ്റും. വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു വരൂ; ഇനി ഈ കഠിനമായ തപസ്സിന് ആവശ്യമില്ല.
വിഷയേ മമ സര്വജ്ഞ ന കര്തവ്യം സുദാരുണമ് । ലോകപീഡാകരം ഘോരം തപഃ കേനാപി കര്ഹിചിത്
എന്റെ രാജ്യത്ത്, സകലവും അറിയുന്നവനേ, ആരും ജനങ്ങൾക്കു വലിയ ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കുന്ന കഠിനമായ തപസ്സ് ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്.
ഇത്ഥം നിഷിധ്യ തം രാജാ വിശ്വാമിത്രം ഗൃഹം യയൌ । മനസാ ക്രോധമാധായ ഗതോഽസൌ കൌശികോ മുനിഃ
അങ്ങനെ വിലക്കി രാജാവ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി; മനസ്സിൽ ക്രോധം നിറച്ച് കൗശികമുനി അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
സ ഗത്വാ ചിന്തയാമാസ നൃപകൃത്യമസാമ്പ്രതമ് । വസിഷ്ഠസ്യ ച സംവാദം തപസഃ പ്രതിഷേധനമ്
അവൻ പോയി രാജാവിന്റെ അനുചിതമായ പ്രവൃത്തിയും വസിഷ്ഠനോടുള്ള തപസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദവും ആലോചിച്ചു.
കോപാവിഷ്ടേന മനസാ പ്രതീകാരമഥാകരോത് । വിചിന്ത്യ ബഹുധാ ചിത്തേ ദാനവം ഘോരവിഗ്രഹമ്
ക്രോധം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവൻ പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു; മനസ്സിൽ പലവിധം ചിന്തിച്ച് ഭയങ്കരമായ ഒരു അസുരരൂപം സൃഷ്ടിച്ചു.
പ്രേഷയാമാസ തദ്ദേശം വിധായ സൂകരാകൃതിമ് । സോഽതികായോ മഹാകാലഃ കുര്വന്നാദം സുദാരുണമ്
അവൻ ആ സ്ഥലത്ത് ഒരു പന്നിയുടെ രൂപത്തിൽ മഹാകാലനെ അയച്ചു; ആ വലിപ്പവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞവൻ ഭയങ്കരമായ ഒരു ഗർജ്ജനമുണ്ടാക്കി.
രാജ്ഞശ്ചോപവനേ പ്രാപ്തസ്ത്രാസയന് രക്ഷകാംസ്തദാ । മാലതീനാം ച ഖണ്ഡാനി കദമ്ബാനാം തഥൈവ ച
അവൻ രാജാവിന്റെ തോട്ടത്തിൽ എത്തി, കാവലുകാരെ ഭയപ്പെടുത്തി, മാലതിയും കടമ്പമരങ്ങളും തകർത്തു.
യൂഥികാനാം ച വൃന്ദാനി കമ്പയംശ്ച മുഹുര്മുഹുഃ । ദന്തേന വിലിഖന്ഭൂമിം സമുന്മൂലയതേ ദ്രുമാന്
യൂതികയുടെ കുലകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കുലുക്കി, ദന്തം കൊണ്ട് നിലം ചുരണ്ടി, മരങ്ങൾ വേരോടെ പിഴുതു.
ചമ്പകാന്കേതകീഖണ്ഡാന്മല്ലികാനാം ച പാദപാന് । കരവീരാനുശീരാംശ്ച നിചഖാന ശുഭാന്മൃദൂന്
ചമ്പകവും കേതകിയും മല്ലികമരങ്ങളും, കരവീരവും ശീരയും പോലുള്ള മൃദുലമായ ശുഭ്രമായ ചെടികളും അവൻ വേരോടെ പിഴുതു.
മുചുകുന്ദാനശോകാംശ്ച ബകുലാംസ്തിലകാംസ്തഥാ । ഉന്മൂല്യ കദനം തത്ര ചകാര സൂകരോ വനേ
മുചുകുന്ദ, അശോക, ബകുല, തിലകമരങ്ങൾ എന്നിവയും വേരോടെ പിഴുതി, ആ പന്നി ആ വനത്തിൽ നാശം വിതറി.
വാടികാരക്ഷകാഃ സര്വേ ദുദ്രുവുഃ ശസ്ത്രപാണയഃ । ഹാഹേതി ചുക്രുശുസ്തത്ര മാലാകാരാ ഭൃശാതുരാഃ
തോട്ടം കാവലാളുകൾ ആയുധങ്ങൾ കൈവശംവെച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു; മാലാകാരന്മാർ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ 'ഹാ ഹേ' എന്ന് വിളിച്ചു.
ബാണൈഃ സന്താഡ്യമാനോഽപി യദാ ത്രസ്തോ ന വൈ മൃഗഃ । രക്ഷകാന്പീഡയാമാസ കോലഃ കാലസമദ്യുതിഃ
അമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചിട്ടാലും ആ മൃഗം ഭയപ്പെട്ടില്ല; മരണത്തെപ്പോലെയുള്ള ആ പന്നി കാവലാളുകളെ പീഡിപ്പിച്ചു.
തേ തദാതിഭയാക്രാന്താ രാജാനം ശരണം യയുഃ । തമൂചുസ്ത്രാഹി ത്രാഹീതി വേപമാനാ ഭയാകുലാഃ
അതിനാൽ അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ട അവർ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടി, ഭയത്തിൽ വിറയച്ച് 'രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു.
താനാഗതാന്സമാലോക്യ ഭയാര്താന്ഭൂപതിസ്തദാ । പപ്രച്ഛ കിം ഭയം കസ്മാന്മാം ബ്രുവന്തു സമാഗതാഃ
അവർ ഭയത്താൽ വല്ലാതെ വിഷമിച്ച് എത്തിയതറിഞ്ഞ രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'എന്താണ് ഭയം? എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നത്? എല്ലാവരും പറയൂ.'
നാഹം ബിഭേമി ദേവേഭ്യോ രാക്ഷസേഭ്യശ്ച രക്ഷകാഃ । കസ്മാദ്ഭയം സമുത്പന്നം തദ്ബ്രുവന്തു മമാഗ്രതഃ
ഞാൻ ദേവന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും ഭയപ്പെടുന്നില്ല, കാവലാളേ; എവിടെ നിന്നാണ് ഈ ഭയം വന്നത്? അതു നേരെ പറഞ്ഞുതരിക.