ഇത്യുക്ത്വാ ജലമാദായ ഹസ്തേന മുനിസത്തമഃ । ദദൌ പുണ്യം തദാ തസ്മൈ ഗായത്രീജപസമ്ഭവമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹാമുനി കൈയിൽ വെള്ളം എടുത്ത്, ഗായത്രി ജപത്തിന്റെ ഫലമായി പുണ്യമായ ആ വെള്ളം അവനു നൽകി.
ദത്ത്വാഥ സുകൃതം രാജ്ഞേ തമുവാച മഹീപതിമ് । യഥേഷ്ടം ഗച്ഛ രാജര്ഷേ ത്രിവിഷ്ടപമതന്ദ്രിതഃ
ആ പുണ്യജലം രാജാവിന് നൽകിയ ശേഷം, അവൻ ഭൂമിയുടെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'രാജർഷിയേ, നീ ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ വൈകാതെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോവുക.'
പുണ്യേന മമ രാജേന്ദ്ര ബഹുകാലാര്ജിതേന ച । യാഹി ശക്രപുരീം പ്രീതഃ സ്വസ്തി തേഽസ്തു സുരാലയേ
എന്റെ ദീർഘകാലം സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്താൽ, രാജാധിരാജാവേ, സന്തോഷത്തോടെ നീ ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോവുക; ദേവലോകത്തിൽ നിനക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ.
വ്യാസ ഉവാച - ഇത്യുക്തവതി വിപ്രേന്ദ്രേ ത്രിശങ്കുസ്തരസാ തതഃ । ഉത്പപാത യഥാ പക്ഷീ വേഗവാംസ്തപസോ ബലാത്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ത്രിശങ്കു പക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ഉത്പത്യ ഗഗനേ രാജാ ഗതഃ ശക്രപുരീം യദാ । ദൃഷ്ടോ ദേവഗണൈസ്തത്ര ക്രൂരശ്ചാണ്ഡാലവേഷഭാക്
ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് രാജാവ് ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, ദേവഗണങ്ങൾ അവനെ അവിടെ കണ്ടു; ഭയാനകമായ ചാണ്ഡാലവേഷം ധരിച്ചിരുന്നതു അവർ കണ്ടു.
കഥിതോഽസൌ സുരേന്ദ്രായ കോഽയമായാതി സത്വരഃ । ഗഗനേ ദേവവദ്വാ യോ ദുര്ദര്ശഃ ശ്വപചാകൃതിഃ
അവനെ ദേവേന്ദ്രനോട് അറിയിച്ചു: 'ആകാശത്തിൽ ദൈവത്തിനെപ്പോലെ വന്നു വരുന്ന, ഭയാനകമായ ഈ ശ്വപചാകൃതിയാർ?'
സഹസോത്ഥായ ശക്രസ്തമപശ്യത്പുരുഷാധമമ് । ജ്ഞാത്വാ ത്രിശങ്കുമപി സ നിര്ഭര്ത്സ്യ തരസാബ്രവീത്
ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ ഇന്ദ്രൻ ആ മനുഷ്യരാശിയിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനെ കണ്ടു; അവൻ ത്രിശങ്കുവാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കഠിനമായി ശപിച്ച് പറഞ്ഞു.
ശ്വപച ക്വ സമായാസി ദേവലോകേ ജുഗുപ്സിതഃ । യാഹി ശീഘ്രം തതോ ഭൂമൌ നാത്ര സ്ഥാതും ത്വയോചിതമ്
'ശ്വപചാ, നീ ദേവലോകത്തിൽ എന്തിനാണ് വന്നത്? ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും നീ അശുദ്ധനാണ്. ഉടൻ ഭൂമിയിലേക്ക് പോവുക; ഇവിടെ നിനക്ക് നില്ക്കാൻ യോഗ്യമല്ല.'
ഇത്യുക്തഃ സ്ഖലിതഃ സ്വര്ഗാച്ഛക്രേണാമിത്രകര്ശന । നിപപാത തദാ രാജാ ക്ഷീണപുണ്യോ യഥാമരഃ
ഇന്ദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ത്രിശങ്കു സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് തള്ളപ്പെട്ടു; പുണ്യം ക്ഷയിച്ച രാജാവ് അമരന്മാരെപ്പോലെ താഴേക്ക് വീണു.
പുനശ്ചുക്രോശ ഭൂപാലോ വിശ്വാമിത്രേതി ചാസകൃത് । പതാമി രക്ഷ ദുഃഖാര്തം സ്വര്ഗാച്ചലിതമാശുഗമ്
പുനഃപുനഃ രാജാവ് വീഴുമ്പോൾ 'വിശ്വാമിത്രാ!' എന്ന് വിളിച്ചു; 'സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ വീഴുന്ന ഈ ദു:ഖിതനെ രക്ഷിക്കണമേ, മഹർഷേ!' എന്നുവിളിച്ചു.
തസ്യ തത്ക്രന്ദിതം രാജന് പതിതഃ കൌശികോ മുനിഃ । ശ്രുത്വാ തിഷ്ഠേതി ഹോവാച പതന്തം വീക്ഷ്യ ഭൂപതിമ്
രാജാവിന്റെ ആ നിലവിളി കേട്ട കൗശികമുനി, അവനെ വീഴുന്നതു കണ്ട്, 'നിർത്തു!' എന്ന് പറഞ്ഞു.
വചനാത്തസ്യ തത്രൈവ സ്ഥിതോഽസൌ ഗഗനേ നൃപഃ । മുനേസ്തപഃപ്രഭാവേണ ചലിതോഽപി സുരാലയാത്
മുനിയുടെ വാക്കിന്റെ ശക്തിയാൽ, ദേവലോകത്തിൽ നിന്ന് തള്ളപ്പെട്ടിട്ടും, രാജാവ് ആകാശത്തുതന്നെ നില്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
വിശ്വാമിത്രോഽപ്യപഃ സ്പൃഷ്ട്വാ ചകാരേഷ്ടിം സുവിസ്തരാമ് । വിധാതും നൂതനാം സൃഷ്ടിം സ്വര്ഗലോകം ദ്വിതീയകമ്
വിശ്വാമിത്രനും വെള്ളം സ്പർശിച്ച്, പുതിയൊരു സൃഷ്ടി ഉണ്ടാക്കാനും രണ്ടാമത്തെ സ്വർഗ്ഗലോകം സൃഷ്ടിക്കാനും, വിശാലമായ യാഗം നടത്തി.
തസ്യോദ്യമം തഥാ ജ്ഞാത്വാ ത്വരിതസ്തു ശചീപതിഃ । തത്രാജഗാമ സഹസാ മുനിം പ്രതി തു ഗാധിജമ്
അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, ശചീഭർത്താവു അതിവേഗം അവിടെ എത്തി, ഗാധിയുടെ മകനായ മുനിയെ നേരിട്ട് കാണാൻ വന്നു.
കിം ബ്രഹ്മന് ക്രിയതേ സാധോ കസ്മാത്കോപസമാകുലഃ । അലം സൃഷ്ട്യാ മുനിശ്രേഷ്ഠ ബ്രൂഹി കിം കരവാണി തേ
ബ്രാഹ്മണനേ, നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? സദ്ഗുണശാലിയായ നീ എങ്ങനെ ഇത്ര കോപത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു? മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഈ സൃഷ്ടി മതിയാകട്ടെ. ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ.
വിശ്വാമിത്ര ഉവാച - സ്വം നിവാസം മഹീപാലം ച്യുതം ത്വദ്ഭുവനാദ് വിഭോ । നയസ്വ പ്രീതിയോഗേന ത്രിശങ്കും ചാതിദുഃഖിതമ്
വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: പ്രഭുവേ, എന്റെ വാസസ്ഥലം നിന്റെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയിരിക്കുന്നു. ദയവായി, വലിയ ദുഃഖത്തിൽ കഴിയുന്ന ത്രിശങ്കുവിനെ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു നല്ല സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തിക്കണമേ.
വ്യാസ ഉവാച - തസ്യ തം നിശ്ചയം ജ്ഞാത്വാ തുരാഷാഡതിശങ്കിതഃ । തപോബലം വിദിത്വോഗ്രമോമിത്യോവാച വാസവഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അവന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം മനസ്സിലാക്കി, അതിശയമായ തപസ്സിന്റെ ശക്തി അറിഞ്ഞ്, ഇന്ദ്രൻ ഭയത്തോടുകൂടി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദിവ്യദേഹം നൃപം കൃത്വാ വിമാനവരസംസ്ഥിതമ് । ആപൃച്ഛ്യ കൌശികം ശക്രോഽഗമന്നിജപുരീം തദാ
രാജാവിന് ദൈവികമായ ശരീരം നൽകി, മനോഹരമായ വിഹായസയാനത്തിൽ ഇരുത്തി, ശക്രൻ കൗശികനോട് വിട പറഞ്ഞു തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഗതേ ശക്രേ തു വൈ സ്വര്ഗം ത്രിശങ്കുസഹിതേ തതഃ । വിശ്വാമിത്രഃ സുഖം പ്രാപ്യ സ്വാശ്രമേ സുസ്ഥിരോഽഭവത്
ശക്രൻ ത്രിശങ്കുവിനൊപ്പം സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയ ശേഷം, വിശ്വാമിത്രൻ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ സ്ഥിരമായി താമസിച്ചു.
ഹരിശ്ചന്ദ്രോഽഥ തച്ഛ്രുത്വാ വിശ്വാമിത്രോപകാരകമ് । പിതുഃ സ്വര്ഗമനം കാമം മുദിതോ രാജ്യമന്വശാത്
വിശ്വാമിത്രന്റെ സഹായവും പിതാവിന്റെ സ്വർഗ്ഗലോകപ്രാപ്തിയും ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ കേട്ടപ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ രാജ്യം ഭരിച്ചു.
അയോധ്യാധിപതിഃ ക്രീഡാം ചകാര സഹ ഭാര്യയാ । രൂപയൌവനചാതുര്യയുക്തയാ പ്രീതിസംയുതഃ
അയോധ്യാധിപൻ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം, സൗന്ദര്യവും യൗവനവും ബുദ്ധിയും നിറഞ്ഞ അവളോടൊപ്പം, സ്നേഹത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ സമയം കഴിച്ചു.
അതീതകാലേ യുവതീ ന സാ ഗര്ഭവതീ ഹ്യഭൂത് । തദാ ചിന്താതുരോ രാജാ ബഭൂവാതീവ ദുഃഖിതഃ
സമയമാകുമ്പോഴും ആ യുവതി ഗർഭിണിയായില്ല; അതുകൊണ്ട് രാജാവ് വലിയ ചിന്തയിലും ദുഃഖത്തിലും ആകുലനായി.
വസിഷ്ടസ്യാശ്രമം ഗത്വാ പ്രണമ്യ ശിരസാ മുനിമ് । അനപത്യത്വജാം ചിന്താം ഗുരവേ സമവേദയത്
വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ചെന്നു, മുനിയെ തലകുനിച്ച് വണങ്ങി, സന്താനമില്ലായ്മ കൊണ്ടുള്ള തന്റെ ദു:ഖം ഗുരുവിനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
ദൈവജ്ഞോഽസി ഭവാന്കാമം മന്ത്രവിദ്യാവിശാരദഃ । ഉപായം കുരു ധര്മജ്ഞ സന്തതേര്മമ മാനദ
നീ ദൈവജ്ഞനും മന്ത്രവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യവും ഉള്ളവനുമാണ്. ധർമ്മത്തെ അറിയുന്ന മാന്യനേ, എന്റെ വംശം നിലനിൽക്കാൻ ഒരു മാർഗം കാണിക്കണമേ.
അപുത്രസ്യ ഗതിര്നാസ്തി ജാനാസി ദ്വിജസത്തമ । കസ്മാദുപേക്ഷസേ ജാനന് ദുഃഖം മമ ച ശക്തിമാന്
മകനില്ലാത്തവർക്കു ഗതിയില്ലെന്ന് നീ അറിയുന്നില്ലേ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ? എന്റെ ദു:ഖവും നിന്റെ ശക്തിയും അറിഞ്ഞിട്ടും നീ എന്നെ അവഗണിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
കലവിംകാസ്ത്വിമേ ധന്യാ യേ ശിശും ലാലയന്തി ഹി । മന്ദഭാഗ്യോഽഹമനിശം ചിന്തയാമി ദിവാനിശമ്
ഈ ചെറുപക്ഷികൾ ഭാഗ്യശാലികളാണ്, അവ അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തുന്നു. ഞാൻ ദുർഭാഗ്യവാനായി, രാവും പകലും ചിന്തയിൽ ആകുലനാണ്.
വ്യാസ ഉവാച - ഇത്യാകര്ണ്യ മുനിസ്തസ്യ നിര്വേദമിശ്രിതം വചഃ । സഞ്ചിന്ത്യ മനസാ സമ്യക് തമുവാച വിധേഃ സുതഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ നിരാശയോടുകൂടിയ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മുനി മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, വിധിയുടെ മകനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വസിഷ്ഠ ഉവാച - സത്യം ബ്രൂഹി മഹാരാജ സംസാരേഽസ്മിന്ന വിദ്യതേ । അനപത്യത്വജം ദുഃഖം യത്തഥാ ദുഃഖമദ്ഭുതമ്
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, സത്യമായി പറയാം, ഈ ലോകത്ത് സന്താനമില്ലായ്മ കൊണ്ടുള്ള ദു:ഖം പോലെയുള്ളതൊന്നുമില്ല; അത്തരം ദു:ഖം അത്ഭുതകരമാണ്.
തസ്മാത്ത്വമപി രാജേന്ദ്ര വരുണം യാദസാം പതിമ് । സമാരാധയ യത്നേന സ തേ കാര്യം കരിഷ്യതി
അതിനാൽ, രാജാധിരാജാവേ, നീയും ജലങ്ങളുടെ അധിപനായ വരുണനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം; അവൻ നിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റും.
വരുണാദധികോ നാസ്തി ദേവഃ സന്താനദായകഃ । തമാരാധയ ധര്മിഷ്ഠ കാര്യസിദ്ധിര്ഭവിഷ്യതി
സന്താനദാനത്തിൽ വരുണനേക്കാൾ വലിയ ദേവൻ ഇല്ല. നീ ധാർമ്മികനാണ്, അവനെ ആരാധിച്ചാൽ നിന്റെ ലക്ഷ്യം സാധിക്കും.