ഹൃദയം കഠിനം കൃത്വാ സംചിംത്യ മനസാ സതീ
ഹൃദയം കഠിനമാക്കി, മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, വിശ്വസ്തയായ ഭാര്യ തീരുമാനമെടുത്തു.
മുനിപത്നീ ഗലേ ബദ്ധ്വാ മധ്യമം പുത്രമൌരസമ്
മുനിയുടെ ഭാര്യ തന്റെ മധ്യസ്ഥനായ മകന്റെ കഴുത്തിൽ കയറുകെട്ടി.
ദൃഷ്ടാ സത്യവ്രതേനാഽഽര്താ താപസീ ശോകസംയുതാ
ആ ദുഃഖിതയായ തപസ്സിനിയെ സത്യവ്രതൻ ദു:ഖത്തോടെ കണ്ടു.
രുദംതം ബാലകം കംഠേ ബദ്ധ്വാ നയസി കാഽധുനാ
"ഇങ്ങനെ കരയുന്ന കുട്ടിയെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു, അമ്മേ?"
ഋഷിപത്ന്യുവാച വിക്രേതുമൌരസം കാമം ഗമിഷ്യേ വിഷമേഽ സുതമ്
മുനിയുടെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: "ഈ കഷ്ടകാലത്ത്, ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം മകനെ വിറ്റ് ജീവിക്കാനാണ് പോകുന്നത്."
അന്നം നാസ്തി പതിര്മുക്ത്വാ ഗതസ്തപ്തം നൃപ ക്വചിത്
"ഭക്ഷണം ഇല്ല, ഭർത്താവ് എന്നെ വിട്ട് എവിടെയോ പോയി തപസ്സിലാണ്, രാജാവേ."
രാജോവാച താവദേവ പതിസ്തേഽത്ര വനാച്ചൈവാഽഽഗമിഷ്യതി
രാജാവ് പറഞ്ഞു: നിന്റെ ഭര്ത്താവ് വനം വിട്ട് ഉടന് തന്നെ ഇവിടേക്ക് തിരികെ വരും.
വൃക്ഷേ തവാഽഽശ്രമാഭ്യാശേ ഭക്ഷ്യം കിംചിന്നിരംതരമ് 7.10.
നിന്റെ ആശ്രമത്തിന് സമീപമുള്ള വൃക്ഷത്തില് എപ്പോഴും ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കള് ഉണ്ടാകും.
ഇത്യുക്താ സാ തദാ തേന രാജ്ഞാ കൌശികകാമിനീ
അപ്പോള് രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, കൗശികനെ ആഗ്രഹിച്ച aquela സ്ത്രീ—
സോഽഭവദ്ഗാലവോ നാമ ഗലബംധാന്മഹാതപാഃ
അവന് കഴുത്തില് കെട്ടുപിടിച്ച മഹാതപസ്വിയായ ഗാലവന് എന്ന പേരില് അറിയപ്പെട്ടു.
സത്യവ്രതസ്തു ഭക്ത്യാ ച കൃപയാ ച പരിപ്ലുതഃ
സത്യവ്രതന് ഭക്തിയിലും കാരുണ്യത്തിലും നിറഞ്ഞവനായി,
വനേ സ്ഥിതാന്മൃഗാന്ഹത്വാ വരാഹാന്മഹിഷാംസ്തഥാ
വനത്തില് താമസിക്കുന്ന മൃഗങ്ങളെയും പന്നികളെയും കാളയെയും അവന് വേട്ടയാടി കൊന്നു.
ഋഷിപത്നീ ഗൃഹീത്വാ തന്മാംസം പുത്രാനദാ ത്തതഃ
ആ ഋഷിയുടെ ഭാര്യ ആ മാംസം എടുത്ത് തന്റെ മക്കള്ക്ക് നല്കി.
അയോധ്യാം ചൈവ രാജ്യം ച തഥൈവാംതഃ പുരം മുനിഃ
ആ ഋഷി അയോധ്യയും രാജ്യവും അകത്തുള്ള നഗരവും സംരക്ഷിച്ചു.
സത്യവ്രതോഽപി ധര്മാത്മാ ഹ്യതിഷ്ഠന്നഗരാദ്ബഹിഃ
സത്യവ്രതന് ധാര്മികസ്വഭാവമുള്ളവനായി നഗരത്തിന് പുറത്തു തന്നെ താമസിച്ചു.
സത്യവ്രതോ ഹ്യകസ്മാച്ച കസ്യചിത്കാരണാന്നൃപഃ
സത്യവ്രതന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, ഏതോ കാരണവശാല് രാജാവേ,
ത്യാജ്യമാനം വനേ പിത്രാ ധര്മിഷ്ഠം ച പ്രിയം സുതമ്
തന്റെ പിതാവാല് വനം വിട്ട് പുറത്താക്കപ്പെട്ടത്, ധാര്മികനും പ്രിയപ്പെട്ട മകനുമായിരുന്നു.
പാണിഗ്രഹണമംത്രാണാം നിഷ്ഠാ സ്യാത്സപ്തമേ പദേ 7.10.
വിവാഹമന്ത്രങ്ങള് പൂര്ത്തിയാകുന്നത് ഏഴാം പടിയിലാണ്.
കസ്മിംശ്ചിദ്ദിവസേഽരണ്യേ മൃഗാഭാവം മഹീപതിഃ
ഒരു ദിവസം വനത്തില് രാജാവ് മൃഗങ്ങള് ഇല്ലെന്ന് കണ്ടു.
താം ജഘാന ക്ഷുധാര്തസ്യ ക്രോധാന്മോഹാച്ച ദസ്യുവത്
വിഷമവും കോപവും മൂലം, കള്ളന് പോലെ അവള് അവളെ കൊന്നു.
ഋഷിഷത്നീ സുതാന്സര്വാന്ഭോജയാമാസ തത്തദാ
അപ്പോള് ഋഷിയുടെ ഭാര്യ ആ മാംസം എല്ലാ മക്കള്ക്കും നല്കി.
വസിഷ്ഠസ്തു ഹതാം ദോഗ്ധ്രീം ജ്ഞാത്വാ കുദ്ധസ്തമബ്രവീത്
പാല്കിടക്കിനെ കൊല്ലപ്പെട്ടതായി വസിഷ്ഠന് അറിഞ്ഞു, കോപത്തോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു—
ഏവം തേ ശംകവഃ ക്രൂരാ പതംതു ത്വരിതാസ്ത്രയഃ
ഇങ്ങനെ, മൂന്ന് ക്രൂരമായ ഇരുമ്പ് മുളകള് വേഗത്തില് നിന്റെ മേല് വീഴട്ടെ.
ത്രിശംകുരിതി നാമ്നാ വൈ ഭുവി ഖ്യാതോ ഭവിഷ്യസി
നീ ഭൂമിയില് ത്രിശങ്കു എന്ന പേരില് അറിയപ്പെടും.
വ്യാസ ഉവാച ചചാര ച തപസ്തീവ്രം തസ്മിന്നേവാഽഽശ്രമേ ഥിതഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അശ്രമത്തിൽ തന്നെയിരുന്ന് അവൻ കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു.
കസ്മാച്ചിന്മുനിപുത്രാത്തു പ്രാപ്യ മംത്രമനുത്തമമ്
ഒരു മുനിയുടെ മകനിൽ നിന്ന് ഒരു ഉത്തമമായ മന്ത്രം ഏതോ കാരണവശാൽ അവൻ ലഭിച്ചു.
സത്യവ്രതായ രാജനീത്യുപദേശവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച - വസിഷ്ഠേന ച ശപ്തോഽസൌ ത്രിശങ്കുര്നൃപതേഃ സുതഃ । കഥം ശാപാദ്വിനിര്മുക്തസ്തന്മേ ബ്രൂഹി മഹാമതേ
സത്യവ്രതനു വേണ്ടിയുള്ള ന്യായപാഠം ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നു. ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: മഹാത്മാ, വസിഷ്ഠൻ രാജകുമാരനായ ത്രിശങ്കുവിനെ ശപിച്ചു. ആ ശാപത്തിൽ നിന്ന് അവൻ എങ്ങനെ മോചിതനായി? ദയവായി അതു എനിക്ക് പറയൂ.
വ്യാസ ഉവാച - സത്യവ്രതസ്തഥാ ശപ്തഃ പിശാചത്വമവാപ്തവാന് । തസ്മിന്നേവാശ്രമേ തസ്ഥൌ ദേവീഭക്തിപരായണഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ട സത്യവ്രതൻ പിശാചാവസ്ഥയിൽ എത്തി. അവൻ അശ്രമത്തിൽ തന്നെയിരുന്ന് ദേവിയോടുള്ള ഭക്തിയിൽ മുഴുകി.
കദാചിന്നൃപതിസ്തത്ര ജപ്ത്വാ മന്ത്രം നവാക്ഷരമ് । ഹോമാര്ഥം ബ്രാഹ്മണാന്ഗത്വാ പ്രണമ്യോവാച ഭക്തിതഃ
ഒരു ദിവസം അവിടെ രാജാവ് നവാക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച്, ഹോമത്തിനായി ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു, അവരെ നമസ്കരിച്ചു ഭക്തിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഭൂമിദേവാഃ ശൃണുധ്വം വൈ വചനം പ്രണതസ്യ മേ । ഋത്വിജോ മമ സര്വേഽത്ര ഭവന്തഃ പ്രഭവന്തു ഹ
ഭൂമിയിലെ ദേവന്മാരേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നവന്റെ വാക്കുകൾ ദയവായി കേൾക്കൂ. ഇവിടെ എല്ലാവരും എന്റെ യാഗത്തിന് ഋത്വിജന്മാരായി ദയവായി പ്രവർത്തിക്കണം.