മഹാഭിഷഃ പുരാ രാജാ ബ്രഹ്മലോകം ഗതഃ സ്വരാട് । ആഗച്ഛന്തീം നൃപോ ഗങ്ഗാമപശ്യച്ചാതിസുന്ദരീമ്
പണ്ടുകാലത്ത് മഹാഭിഷൻ എന്ന രാജാവ് ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി, അവിടെ വരികയായിരുന്ന അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ഗംഗയെ കണ്ടു.
വായുനാമ്ബരമസ്യാസ്തു ദൈവാദപഹൃതം നൃപ । കിഞ്ചിന്നഗ്നാ നൃപേണാഥ ദൃഷ്ടാ സാ സുന്ദരീ തഥാ
അവളുടേത് ദൈവകൃത്യമായി കാറ്റ് വസ്ത്രം പറിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെ രാജാവിന് ആ സുന്ദരിയായ ഗംഗ, അൽപം നഗ്നയായ നിലയിൽ കാണപ്പെട്ടു.
സ്മിതം ചകാര കാമാര്തഃ സാ ച കിഞ്ചിജ്ജഹാസ വൈ । ബ്രഹ്മണാ തൌ തദാ ദൃഷ്ടൌ ശപ്തൌ ജാതൌ വസുന്ധരാമ്
കാമം പിടിച്ചവൻ ഒരു മന്ദഹാസം ചിരിച്ചു; അവളും അല്പം ചിരിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് ഇരുവരെയും കണ്ടു ശപിച്ചു, അതുകൊണ്ട് അവർ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചു.
വൈകുണ്ഠേഽപി സുരാഃ സര്വേ പീഡിതാ ദൈത്യദാനവൈഃ । ഗത്വാ ഹരിം ജഗന്നാഥമസ്തുവന്കമലാപതിമ്
വൈകുണ്ഠത്തിലും ദേവന്മാർ എല്ലാവരും അസുരന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും പീഡനത്തിൽ ആയിരുന്നു. അവർ ഹരിയെ, ലോകനാഥനെയും കമലാനാഥനെയും ചെന്നു സ്തുതിച്ചു.
സന്ദേഹോ നാത്ര കര്തവ്യഃ സര്വഥാ നൃപസത്തമ । ഗമ്യാഃ സര്വേഽപി ലോകാഃ സ്യുര്മാനവാനാം നരാധിപ
രാജാവേ, ഇതിൽ സംശയം വേണ്ട; മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ ലോകങ്ങളും എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയും.
അവശ്യം കൃതപുണ്യാനാം താപസാനാം നരാധിപ । പുണ്യസദ്ഭാവ ഏവാത്ര ഗമനേ കാരണം നൃപ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തവർക്കും തപസ്സു ചെയ്തവർക്കും, രാജാവേ, ഈ ലോകങ്ങളിൽ എത്താൻ കാരണം അവരുടെ പുണ്യബലമാണ്.
തഥൈവ യജമാനാനാം യജ്ഞേന ഭാവിതാത്മനാമ് । ജനമേജയ ഉവാച - രേവതോ രേവതീം കന്യാം ഗൃഹീത്വാ ചാരുലോചനാമ്
അതു പോലെ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർക്കും യജ്ഞത്താൽ മനസ്സ് ശുദ്ധമായവർക്കും. ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: രേവതൻ തന്റെ മനോഹരദർശനമായ മകൾ രേവതിയെ കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.
ബ്രഹ്മലോകം ഗതഃ പശ്ചാത്കിം കൃതം തേനേ ഭൂഭുജാ । ബ്രഹ്മണാ കിം സമാദിഷ്ടം കസ്മൈ ദത്താ സുതാ പുനഃ
പിന്നീട് അവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി; ആ രാജാവു അവിടെ എന്താണ് ചെയ്തത്? ബ്രഹ്മാവ് എന്താണ് കല്പിച്ചത്? പിന്നെ ആ മകളെ ആര്ക്കാണ് നൽകിയതെന്ന് പറയൂ.
തത്സര്വം വിസ്തരാദ്ബഹ്മന് കഥയ ത്വം മമാധുനാ । വ്യാസ ഉവാച - നിശാമയ മഹീപാല രാജാ രേവതകഃ കില
ഇതെല്ലാം വിശദമായി ഇപ്പോൾ എനിക്ക് പറയൂ, ബ്രാഹ്മണാ. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: കേൾക്കൂ രാജാവേ, രേവതകൻ എന്ന രാജാവായിരുന്നു.
പുത്ര്യാ വരം പരിപ്രഷ്ടും ബ്രഹ്മലോകം ഗതോ യദാ । ആവര്തമാനേ ഗാന്ധര്വേ സ്ഥിതോ ലബ്ധക്ഷണഃ ക്ഷണമ്
തന്റെ മകൾക്ക് ഭർത്താവിനെ ചോദിക്കാൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഗാന്ധർവ സംഗീതം മുഴങ്ങുമ്പോൾ അവൻ അവസരം കാത്ത് കുറേ നേരം അവിടെ നിന്നു.
ശൃണ്വന്നതൃപ്യദ്ധൃഷ്ടാത്മാ സഭായാം തു സകന്യകഃ । സമാപ്തേ തത്ര ഗാന്ധര്വേ പ്രണമ്യ പരമേശ്വരമ്
അവിടെ, തന്റെ മകളോടൊപ്പം സഭയിൽ ഇരുന്ന്, ആ ഗാന്ധർവ സംഗീതം കേട്ട് അവൻ തൃപ്തിയില്ലാതെ ആസ്വദിച്ചു. സംഗീതം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, പരമേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ചു.
ദര്ശയിത്വാ സുതാം തസ്മൈ സ്വാഭിപ്രായം ന്യവേദയത് । രാജോവാച - വരം കഥയ ദേവേശ കന്യേയം മമ പുത്രികാ
അവൻ തന്റെ മകളെ കാണിച്ചു, സ്വന്തം ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു. രാജാവു പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനേ, എന്റെ ഈ മകളെ ആര്ക്ക് നൽകണം എന്ന് പറയൂ.
ദേയാ കസ്മൈ മയാ ബ്രഹ്മന് പ്രഷ്ടും ത്വാം സമുപാഗതഃ । ബഹവോ രാജപുത്രാ മേ വീക്ഷിതാഃ കുലസമ്ഭവാഃ
ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ ആര്ക്ക് ഈ മകളെ നൽകണം എന്ന് ചോദിക്കാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ വന്നത്. നല്ല വംശത്തിൽ പിറന്ന രാജകുമാരന്മാരെ ഞാൻ നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തദാജ്ഞാപയ സര്വജ്ഞ യോഗ്യം രാജസുതം വരമ് । കുലീനം ബലവന്തം ച സര്വലക്ഷണസംയുതമ്
എല്ലാം അറിയുന്നവനേ, യോഗ്യനായ, നല്ല വംശത്തിൽ പിറന്ന, ശക്തിയുള്ള, എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ള രാജകുമാരനെ നിങ്ങൾ കല്പിക്കണം.
ദാതാരം ധര്മശീലം ച രാജപുത്രം സമാദിശ । വ്യാസ ഉവാച - തദാകര്ണ്യ ജഗത്കര്താ വചനം നൃപതേസ്തദാ
ധർമ്മശീലനും ദാനശീലനും ആയ രാജകുമാരനെ നിങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കണം. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് അപ്പോൾ—
തമുവാച ഹസന്വാക്യം ദൃഷ്ട്വാ കാലസ്യ പര്യയമ് । ബ്രഹ്മോവാച - രാജപുത്രാസ്ത്വയാ രാജന് വരാ യേ ഹൃദയേ കൃതാഃ
കാലം കടന്നുപോയത് കണ്ടു, അവനോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, നീ മനസ്സിൽ തിരഞ്ഞെടുത്ത രാജകുമാരന്മാർ—
ഗ്രസ്താഃ കാലേന തേ സര്വേ സപിതൃപൌത്രബാന്ധവാഃ । സപ്തവിംശതിമോഽദ്യൈവ ദ്വാപരസ്തു പ്രവര്തതേ
അവരും അവരുടെ അപ്പന്മാരും മക്കളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം കാലം തിന്നു കഴിഞ്ഞു. ഇന്ന് ഇരുപത്തിയേഴാമത്തെ ദിവസം, ദ്വാപരയുഗം തുടങ്ങി.
വംശജാസ്തേ മൃതാഃ സര്വേ പുരീ ദൈത്യൈര്വിലുണ്ഠിതാ । സോമവംശോദ്ഭവസ്തത്ര രാജാ രാജ്യം പ്രശാസ്തി ഹി
നിന്റെ വംശജന്മാർ എല്ലാം മരിച്ചു, നഗരം ദാനവന്മാർ കവർന്നെടുത്തു. അവിടെ ഇപ്പോൾ സോമവംശത്തിൽ പിറന്ന ഒരു രാജാവാണ് ഭരിക്കുന്നത്.
ഉഗ്രസേന ഇതി ഖ്യാതോ മഥുരാധിപതിഃ കില । യയാതിവംശസമ്ഭൂതോ രാജാ മാഥുരമണ്ഡലേ
അവൻ ഉഗ്രസേനൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മഥുരയുടെ രാജാവാണ്. യയാതിവംശത്തിൽ പിറന്നവൻ, മഥുര പ്രദേശത്തെ രാജാവാണ്.
ഉഗ്രസേനാത്മജഃ കംസഃ സുരദ്വേഷീ മഹാബലഃ । ദൈത്യാംശഃ പിതരം സോഽപി കാരാഗാരം ന്യവേശയത്
ഉഗ്രസേനന്റെ മകൻ കംസൻ, ദേവന്മാരെ വെറുക്കുന്ന ശക്തനായവൻ, ദാനവാംശത്തിൽ പിറന്നവൻ. അവൻ സ്വന്തം അപ്പനെ തടവിൽ അടച്ചു.
സ്വയം രാജ്യം ചകാരാസൌ നൃപാണാം മദഗര്വിതഃ । മേദിനീ ചാതിഭാരാര്താ ബ്രഹ്മാണം ശരണം ഗതാ
അവൻ തന്നെ രാജാവായി ഭരിച്ചപ്പോൾ, മറ്റുള്ള രാജാക്കന്മാരെക്കാൾ വളരെയധികം അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറി. ഭൂമി അതിരൂക്ഷമായ ഭാരത്തിൽ വേദനിച്ചു, രക്ഷയ്ക്കായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ദുഷ്ടരാജന്യസൈന്യായാം ഭാരേണാതിസമാകുലാ । അംശാവതരണം തത്ര ഗദിതം സുരസത്തമൈഃ
ദുഷ്ടരായ രാജാക്കന്മാരുടെയും അവരുടെ സൈന്യങ്ങളുടെയും ഭാരത്തിൽ ഭൂമി വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിലായി. അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അവിടെ ഭാഗശഃ അവതാരത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
വാസുദേവഃ സമുത്പന്നഃ കൃഷ്ണഃ കമലലോചനഃ । ദേവക്യാം ദേവരൂപിണ്യാം യോഽസൌ നാരായണോ മുനിഃ
വാസുദേവൻ ജനിച്ചു, കമലനയനനായ കൃഷ്ണൻ, ദൈവസ്വരൂപമുള്ള ദേവകിയിൽ. ആ മഹാത്മാവാണ് നാരായണമുനി.
തപശ്ചചാര ദുഃസാധ്യം ധര്മപുത്രഃ സനാതനഃ । ഗങ്ഗാതീരേ നരസഖഃ പുണ്യേ ബദരികാശ്രമേ
ധർമ്മപുത്രൻ എന്ന ശാശ്വതൻ ഗംഗാതീരത്ത്, തന്റെ സുഹൃത്തിനൊപ്പം, വിശുദ്ധമായ ബദരികാശ്രമത്തിൽ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
സോഽവതീര്ണോ യദുകുലേ വാസുദേവോഽപി വിശ്രുതഃ । തേനാസൌ നിഹതഃ പാപഃ കംസഃ കൃഷ്ണേന സത്തമ
അവനും യദുകുലത്തിൽ അവതരിച്ച്, വാസുദേവൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി. കൃഷ്ണൻ ആ പാപിയായ കംസനെ സംഹരിച്ചു, ധർമ്മശ്രേഷ്ഠനേ.
ഉഗ്രസേനായ രാജ്യം വൈ ദത്തം ഹത്വാ ഖലം സുതമ് । കംസസ്യ ശ്വശുരഃ പാപോ ജരാസന്ധോ മഹാബലഃ
കംസനെ കൊല്ലുന്നതിന് ശേഷം രാജ്യം ഉഗ്രസേനനു നൽകി. കംസന്റെ മരുമകൻ, പാപിയായ ജരാസന്ധൻ മഹാശക്തനായവനായിരുന്നു.
ആഗത്യ മഥുരാം ക്രോധാച്ചകാര സങ്ഗരം മുദാ । കൃഷ്ണേനാസൌ ജിതഃ സംഖ്യേ ജരാസന്ധോ മഹാബലഃ
കോപത്തോടെ ജരാസന്ധൻ മഥുരയിൽ എത്തി, സന്തോഷത്തോടെ യുദ്ധം നടത്തി. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ യുദ്ധത്തിൽ ആ മഹാബലശാലിയെ ജയിച്ചു.
പ്രേഷയാമാസ യുദ്ധായ സബലം യവനം തതഃ । ശ്രുത്വാഽഽയാന്തം മഹാശൂരം സസൈന്യം യവനാധിപമ്
പിന്നീട് ജരാസന്ധൻ തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം യവനനെ യുദ്ധത്തിനായി അയച്ചു. മഹാശൂരനായ യവനരാജാവും അവന്റെ സൈന്യവും വരുന്നു എന്നു കേട്ടു.
[കൃഷ്ണസ്തു മഥുരാം ത്യക്ത്വാ പുരീം ദ്വാരാവതീമഗാത് । പ്രഭഗ്നാം താം പുരീം കൃഷ്ണഃ ശില്പിഭിഃ സഹ സങ്ഗതൈഃ ॥ കാരയാമാസ ദുര്ഗാഢ്യാം ഹട്ടശാലാവിമണ്ഡിതാമ് । ജീര്ണോദ്ധാരം പുരഃ കൃത്വാ വാസുദേവഃ പ്രതാപവാന് । ഉഗ്രസേനം ച രാജാനം ചകാര വശവര്തിനമ് ॥] യാദവാന്സ്ഥാപയാമാസ ദ്വാരവത്യാം യദൂത്തമഃ । വാസുദേവസ്തു തത്രാദ്യ വര്തതേ ബാന്ധവൈഃ സഹ
യദുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ യാദവരെ ദ്വാരകയിൽ സ്ഥാപിച്ചു. വാസുദേവൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം വസിക്കുന്നു.
താസ്യാഗ്രതഃ സ വിഖ്യാതോ ബലദേവോ ഹലായുധഃ । ശേഷാംശോ മുസലീ വീരോ വരോഽസ്തു തവ സമ്മതഃ
അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രശസ്തനായ ഹലായുധൻ ബാലദേവൻ നില്ക്കുന്നു. ശേഷന്റെ ഭാഗമായ ഈ മഹാബലശാലി, മുള്ളായുധധാരിയായവൻ, നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരമുള്ളവനാകട്ടെ.