ശര്യാതിരപി സന്തുഷ്ടോ ഹ്യഭവത്തേന കര്മണാ । യജ്ഞം സമാപ്യ നഗരേ ജഗാമ സചിവൈര്വൃതഃ
ശര്യാതിയും ആ പ്രവൃത്തിയിൽ സന്തോഷിച്ചു; നഗരത്തിൽ യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കി മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം തിരിച്ചു പോയി.
രാജ്യം ചകാര ധര്മജ്ഞോ മനുപുത്രഃ പ്രതാപവാന് । ആനര്തസ്തസ്യ പുത്രോഽഭൂദാനര്താദ്രേവതോഽഭവത്
ധർമ്മജ്ഞനും വീര്യശാലിയുമായ മനുപുത്രൻ രാജ്യം ഭരിച്ചു. അവന്റെ മകനായി ആനർത്തനും, ആനർത്തനിൽ നിന്ന് രേവതനും ജനിച്ചു.
സോഽന്തഃസമുദ്രേ നഗരീം വിനിര്മായ കുശസ്ഥലീമ് । ആസ്ഥിതോഽഭുങ്ക്ത വിഷയാനാനര്താദീനരിന്ദമഃ
അവൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ കുശസ്ഥലീ എന്ന നഗരം പണിതു, അവിടെ പാർത്തു, ആനർത്താദി ദേശങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
തസ്യ പുത്രശതം ജജ്ഞേ കകുദ്മിജ്യേഷ്ഠമുത്തമമ് । പുത്രീ ച രേവതീ നാമ്നാ സുന്ദരീ ശുഭലക്ഷണാ
അവനു നൂറ് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു, അതിൽ മുതിർന്നതും ശ്രേഷ്ഠനുമായത് കകുദ്മിയാണ്. രേവതി എന്ന സുന്ദരിയും ശുഭലക്ഷണയുമായ ഒരു മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വരയോഗ്യാ യദാ ജാതാ തദാ രാജാ ച രേവതഃ । ചിന്തയാമാസ രാജേന്ദ്രോ രാജപുത്രാന്കുലോദ്ഭവാന്
അവളുടെ വിവാഹയോഗ്യത വന്നപ്പോൾ രാജാവ് രേവതൻ, മഹാരാജാക്കന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ, തന്റെ മകളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഉചിതരായ രാജകുമാരന്മാരെ ആലോചിച്ചു.
രൈവതം നാമ ച ഗിരിമാശ്രിതഃ പൃഥിവീപതിഃ । ചകാര രാജ്യം ബലവാനാനര്തേഷു നരാധിപഃ
ശക്തനായ അനർത ദേശത്തിലെ രാജാവ് രേവതൻ, രൈവതം എന്ന പർവതത്തിൽ തന്റെ രാജധാനി സ്ഥാപിച്ചു.
വിചിന്ത്യ മനസാ രാജാ കസ്മൈ ദേയാ മയാ സുതാ । ഗത്വാ പൃച്ഛാമി ബ്രഹ്മാണം സര്വജ്ഞം സുരപൂജിതമ്
'എന്ത് ആൾക്കാണ് ഞാൻ മകളെ നൽകേണ്ടത്?' എന്ന് രാജാവ് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. പിന്നെ, 'സർവ്വജ്ഞനും ദേവന്മാർക്ക് ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവിനോട് ഞാൻ പോയി ചോദിക്കാം' എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ഭൂപാലഃ സുതാമാദായ രേവതീമ് । ബ്രഹ്മലോകം ജഗാമാശു പ്രഷ്ടുകാമഃ പിതാമഹമ്
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച രാജാവ് തന്റെ മകൾ രേവതിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, പിതാമഹനോടു ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, വേഗത്തിൽ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി.
യത്ര ദേവാശ്ച യജ്ഞാശ്ച ഛന്ദാംസി പര്വതാസ്തഥാ । അബ്ധയഃ സിദ്ധഗന്ധര്വാഃ ദിവ്യരൂപധരാഃ സ്ഥിതാഃ
അവിടെ ദേവന്മാരും യജ്ഞങ്ങളും വേദങ്ങളും പർവതങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും, സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും—allം ദിവ്യരൂപത്തിൽ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ഋഷയഃ സിദ്ധഗന്ധര്വാഃ പന്നഗാശ്ചാരണാസ്തഥാ । തസ്ഥുഃ പ്രാഞ്ജലയഃ സര്വേ സ്തുവന്തശ്ച പുരാതനാഃ
അവിടെ ഋഷിമാരും സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും പന്നഗന്മാരും ചാരണമാരും എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി നിൽക്കുകയും, പുരാതനനായവനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇക്ഷ്വാകുവംശവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച - സംശയോഽയം മഹാന് ബ്രഹ്മന് വര്തതേ മമ മാനസേ । ബ്രഹ്മലോകം ഗതോ രാജാ രേവതീസംയുതഃ സ്വയമ്
ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണനേ, എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു സംശയം ഉണ്ട്: രാജാവ് രേവതിയുമായി സ്വമേധയാ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയല്ലോ.
മയാ പൂര്വം ശ്രുതം കൃത്സ്നം ബ്രാഹ്മണേഭ്യഃ കഥാന്തരേ । ബ്രാഹ്മണോ ബ്രഹ്മവിച്ഛാന്തോ ബ്രഹ്മലോകമവാപ്നുയാത്
മുൻപ് ഞാൻ മറ്റു കഥകളിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്: ബ്രഹ്മം spരിചയിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കും എന്ന്.
രാജാ കഥം ഗതസ്തത്ര രേവതീസംയുതഃ സ്വയമ് । സത്യലോകേഽതിദുഷ്പ്രാപേ ഭൂര്ലോകാദിതി സംശയഃ
എങ്കിൽ, മനുഷ്യ ലോകത്തിൽ നിന്ന് വളരെ പ്രാപ്തിയില്ലാത്ത സത്യലോകത്തേക്ക് രാജാവ് രേവതിയുമായി എങ്ങനെ സ്വയം പോയി? ഇതാണ് എന്റെ സംശയം.
മൃതഃ സ്വര്ഗമവാപ്നോതി സര്വശാസ്ത്രേഷു നിര്ണയഃ । (മാനുഷേണ തു ദേഹേന ബ്രഹ്മലോകേ ഗതിഃ കഥമ് । ) സ്വര്ഗാത്പുനഃ കഥം ലോകേ മാനുഷേ ജായതേ ഗതിഃ
എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പറയുന്നത്, മരിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കും എന്നാണ്. എന്നാൽ മനുഷ്യ ശരീരത്തിൽ ബ്രഹ്മലോകം എങ്ങനെ പ്രാപിക്കാം? പിന്നെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും മനുഷ്യലോകത്ത് ജനനം എങ്ങനെ സംഭവിക്കും?
ഏതന്മേ സംസ്യയം വിദ്വംശ്ഛേത്തുമര്ഹസി സാമ്പ്രതമ് । യഥാ രാജാ ഗതസ്തത്ര പ്രഷ്ടുകാമഃ പ്രജാപതിമ്
പണ്ഡിതനേ, എന്റെ ഈ സംശയം ദയവായി നീ തീർക്കണം: രാജാവ് പ്രജാപതിയെ ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവിടെ എങ്ങനെ എത്തിയെന്ന്.
വ്യാസ ഉവാച - മേരോസ്തു ശിഖരേ രാജന് സര്വേ ലോകാഃ പ്രതിഷ്ഠിതാഃ । ഇന്ദ്രലോകോ വഹ്നിലോകോ യാ ച സംയമിനീ പുരീ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, മേരു പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു: ഇന്ദ്രലോകം, അഗ്നിലോകം, സംയമിനി എന്ന നഗരം.
തഥൈവ സത്യലോകശ്ച കൈലാസശ്ച തഥാ പുനഃ । വൈകുണ്ഠശ്ച പുനസ്തത്ര വൈഷ്ണവം പദമുച്യതേ
അത് പോലെ തന്നെ സത്യലോകവും, കൈലാസവും, വൈകുണ്ഠവും അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്; അതാണ് വൈഷ്ണവ പദം എന്ന് പറയുന്നു.
യഥാര്ജുനഃ ശക്രലോകേ ഗതഃ പാര്ഥോ ധനുര്ധരഃ । പഞ്ചവര്ഷാണി കൌന്തേയഃ സ്ഥിതസ്തത്ര സുരാലയേ
കുന്തിദേവിയുടെ മകനായ അർജ്ജുനൻ, ധനുസ്സുകാരനായവൻ, ഇന്ദ്രലോകത്തേക്ക് പോയി, ദേവന്മാരുടെ ആലയത്തിൽ അഞ്ചു വർഷം താമസിച്ചുവല്ലോ.
മാനുഷേണൈവ ദേഹേന വാസവസ്യ ച സന്നിധൌ । തഥൈവാന്യേഽപി ഭൂപാലാഃ കകുത്സ്ഥപ്രമുഖാഃ കില
അർജ്ജുനൻ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ തന്നെയാണ് വാസവന്റെ സന്നിധിയിൽ താമസിച്ചത്. അങ്ങനെ തന്നെ കകുത്ഥൻ തുടങ്ങിയ മറ്റു രാജാക്കന്മാരും അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
സ്വര്ലോകഗതയഃ പശ്ചാദ്ദൈത്യാശ്ചാപി മഹാബലാഃ । ജിത്വേന്ദ്രസദനം പ്രാപ്യ സംസ്ഥിതാസ്തത്ര കാമതഃ
സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങളിൽ എത്തിയ ശേഷം, മഹാശക്തിയുള്ള ദൈത്യന്മാർ ഇന്ദ്രന്റെ ആലയം ജയിച്ച്, തങ്ങൾ ഇച്ഛിച്ചപോലെ അവിടെ താമസിച്ചു.
മഹാഭിഷഃ പുരാ രാജാ ബ്രഹ്മലോകം ഗതഃ സ്വരാട് । ആഗച്ഛന്തീം നൃപോ ഗങ്ഗാമപശ്യച്ചാതിസുന്ദരീമ്
പണ്ടുകാലത്ത് മഹാഭിഷൻ എന്ന രാജാവ് ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി, അവിടെ വരികയായിരുന്ന അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ഗംഗയെ കണ്ടു.
വായുനാമ്ബരമസ്യാസ്തു ദൈവാദപഹൃതം നൃപ । കിഞ്ചിന്നഗ്നാ നൃപേണാഥ ദൃഷ്ടാ സാ സുന്ദരീ തഥാ
അവളുടേത് ദൈവകൃത്യമായി കാറ്റ് വസ്ത്രം പറിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെ രാജാവിന് ആ സുന്ദരിയായ ഗംഗ, അൽപം നഗ്നയായ നിലയിൽ കാണപ്പെട്ടു.
സ്മിതം ചകാര കാമാര്തഃ സാ ച കിഞ്ചിജ്ജഹാസ വൈ । ബ്രഹ്മണാ തൌ തദാ ദൃഷ്ടൌ ശപ്തൌ ജാതൌ വസുന്ധരാമ്
കാമം പിടിച്ചവൻ ഒരു മന്ദഹാസം ചിരിച്ചു; അവളും അല്പം ചിരിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് ഇരുവരെയും കണ്ടു ശപിച്ചു, അതുകൊണ്ട് അവർ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചു.
വൈകുണ്ഠേഽപി സുരാഃ സര്വേ പീഡിതാ ദൈത്യദാനവൈഃ । ഗത്വാ ഹരിം ജഗന്നാഥമസ്തുവന്കമലാപതിമ്
വൈകുണ്ഠത്തിലും ദേവന്മാർ എല്ലാവരും അസുരന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും പീഡനത്തിൽ ആയിരുന്നു. അവർ ഹരിയെ, ലോകനാഥനെയും കമലാനാഥനെയും ചെന്നു സ്തുതിച്ചു.
സന്ദേഹോ നാത്ര കര്തവ്യഃ സര്വഥാ നൃപസത്തമ । ഗമ്യാഃ സര്വേഽപി ലോകാഃ സ്യുര്മാനവാനാം നരാധിപ
രാജാവേ, ഇതിൽ സംശയം വേണ്ട; മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ ലോകങ്ങളും എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയും.
അവശ്യം കൃതപുണ്യാനാം താപസാനാം നരാധിപ । പുണ്യസദ്ഭാവ ഏവാത്ര ഗമനേ കാരണം നൃപ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തവർക്കും തപസ്സു ചെയ്തവർക്കും, രാജാവേ, ഈ ലോകങ്ങളിൽ എത്താൻ കാരണം അവരുടെ പുണ്യബലമാണ്.
തഥൈവ യജമാനാനാം യജ്ഞേന ഭാവിതാത്മനാമ് । ജനമേജയ ഉവാച - രേവതോ രേവതീം കന്യാം ഗൃഹീത്വാ ചാരുലോചനാമ്
അതു പോലെ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർക്കും യജ്ഞത്താൽ മനസ്സ് ശുദ്ധമായവർക്കും. ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: രേവതൻ തന്റെ മനോഹരദർശനമായ മകൾ രേവതിയെ കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.
ബ്രഹ്മലോകം ഗതഃ പശ്ചാത്കിം കൃതം തേനേ ഭൂഭുജാ । ബ്രഹ്മണാ കിം സമാദിഷ്ടം കസ്മൈ ദത്താ സുതാ പുനഃ
പിന്നീട് അവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി; ആ രാജാവു അവിടെ എന്താണ് ചെയ്തത്? ബ്രഹ്മാവ് എന്താണ് കല്പിച്ചത്? പിന്നെ ആ മകളെ ആര്ക്കാണ് നൽകിയതെന്ന് പറയൂ.
തത്സര്വം വിസ്തരാദ്ബഹ്മന് കഥയ ത്വം മമാധുനാ । വ്യാസ ഉവാച - നിശാമയ മഹീപാല രാജാ രേവതകഃ കില
ഇതെല്ലാം വിശദമായി ഇപ്പോൾ എനിക്ക് പറയൂ, ബ്രാഹ്മണാ. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: കേൾക്കൂ രാജാവേ, രേവതകൻ എന്ന രാജാവായിരുന്നു.
പുത്ര്യാ വരം പരിപ്രഷ്ടും ബ്രഹ്മലോകം ഗതോ യദാ । ആവര്തമാനേ ഗാന്ധര്വേ സ്ഥിതോ ലബ്ധക്ഷണഃ ക്ഷണമ്
തന്റെ മകൾക്ക് ഭർത്താവിനെ ചോദിക്കാൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഗാന്ധർവ സംഗീതം മുഴങ്ങുമ്പോൾ അവൻ അവസരം കാത്ത് കുറേ നേരം അവിടെ നിന്നു.