ഭഗവത്ഗീതയുടെ ഈ ഭാഗങ്ങളില് വിവരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങള് അനുസരിച്ച്, ഒരിക്കല് പാണ്ഡവന്മാരും പാഞ്ചാലിയായ ദ്രൗപദിയും വനവാസകാലത്ത് മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമത്തില് താമസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് പാണ്ഡുപുത്രന്മാരായ ആ അഞ്ച് സഹോദരന്മാര് കാട്ടില് വേട്ടയ്ക്കായി പോയിരുന്നു. ദ്രൗപദി, ആശ്രമത്തില് തന്നെ, മഹർഷിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തില് അവിടുത്തെ ശുഭമായ അന്തരീക്ഷത്തില് നിന്നു. അവിടെ ധൗമ്യ, അത്രി, ഗാലവ, പൈല, ജാവാലി, ഗൗതമ, ഭൃഗു, ച്യവന, അത്രിയുടെ വംശജന്, കണ്വ, ജതു, ക്രതു തുടങ്ങിയ മഹർഷിമാരും, കൂടാതെ വീതിഹോത്ര, സുമന്തു, യജ്ഞദത്ത, വത്സല, രാശാസന, കഹോട, യവക്രീ, യജ്ഞകൃതു, ക്രതു എന്നിവരും ആശ്രമത്തില് വസിച്ചിരുന്നു. ഭാരദ്വാജന് തുടങ്ങിയ നിരവധി വേദപാരായണരായ മഹർഷിമാര് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആശ്രമത്തില് ദ്രൗപദി സുന്ദരിയായ അവളുടെ ദാസിമാരോടൊപ്പം ഭയമില്ലാതെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും താമസിച്ചു. അതേസമയം, അമ്പും വില്ലും കൈവശമുണ്ടായ പാണ്ഡവന്മാര് കാട്ടിലൂടെ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതികാലത്ത്, പ്രശസ്തനായ സിന്ധുരാജാവായ ജയദ്രഥന് തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് എത്തി. വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു ആകാംക്ഷയോടെ അദ്ദേഹം തന്റെ രഥത്തില് നിന്ന് ഇറങ്ങി, രണ്ടു അനുചിതരോടൊപ്പം ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ മഹർഷിമാര് വേദപാരായണത്തില് മുഴുകിയിരിക്കുന്നതും അവരുടെ ആചരണത്തില് അഗാധമായ ശ്രദ്ധയുമാണ് ജയദ്രഥന് കണ്ടത്. കൈകൂപ്പി വിനയത്തോടെ ജയദ്രഥന് മഹർഷിമാരുടെ മുമ്പില് നിൽക്കുകയും, ആശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. രാജാവിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച മഹർഷിപത്നിമാരും സ്ത്രീകളും അടുത്തെത്തി, “ഇവൻ ആരാണ്?” എന്ന് പരസ്പരം ചോദിച്ചു. അവരുടെ ഇടയിൽ യജ്ഞസേനിയായ ദ്രൗപദിയും എത്തിയപ്പോൾ, ജയദ്രഥന് അവളെ ദർശിച്ചു. അവളുടെ ഭംഗി ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെയായിരുന്നു; കാഴ്ചയിൽ ദൈവകന്യയെപ്പോലെയും കറുത്ത കണ്ണുകളും ദിവ്യമായ രൂപവും അവളെ കൂടുതൽ ആകർഷകയാക്കി. അതിനെ കണ്ട ജയദ്രഥന്, ധൗമ്യയോടു ചോദിച്ചു: “ഇവൾ ആരാണ്? ഈ കറുത്തവണ്ണവും മനോഹരമായ മുഖവും ഉള്ള സ്ത്രീ ആരുടെ ഭാര്യയും ആരുടെ മകളുമാണ്? ഇവളുടെ പേര് എന്താണ്? മനുഷ്യരിൽ ശചിയെപ്പോലെയുള്ള ഈ സുന്ദരിയായ യുവതി ആരാണ്?” അവൾ കാപ്പിക്കുരുമുളകുപോലെ കുലപവിളത്തിൽ നില്ക്കുന്നു; രാക്ഷസസ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ രംഭയെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു. “സത്യമായി പറയൂ, ഇവൾ ആരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്? ഇവളുടെ ഭാവം രാജകുമാരി പോലെയാണ്, മഹർഷിയുടെ ഭാര്യയല്ലല്ലോ!” അപ്പോൾ ധൗമ്യ പറഞ്ഞു: “ഇവൾ പാണ്ഡവന്മാരുടെ പ്രിയഭാര്യയായ ദ്രൗപദിയാണ്, പാഞ്ചാലി. ഈ മഹാനായ ആശ്രമത്തിൽ അവൾ താമസിക്കുന്നു, സിന്ധുരാജാ.” ജയദ്രഥന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “പ്രശസ്തരായ ആഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർ എവിടെയാണ് പോയത്? അവർ ഈ കാട്ടിൽ ദുഃഖരഹിതരായി താമസിക്കുമോ?” ധൗമ്യ മറുപടി പറഞ്ഞു: “അവർ വേട്ടയ്ക്കായി രഥത്തിൽ കയറി പോയിട്ടുണ്ട്, രാജാവേ. ഉച്ചവേളയിൽ അവർ മാംസം കൊണ്ടു തിരികെ വരും.” ധൗമ്യയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ജയദ്രഥന് എഴുന്നേറ്റ് ദ്രൗപദിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന്, അവളോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു: “സുന്ദരിയേ, നീ സുഖമാണോ? നിന്റെ ഭർത്താക്കന്മാർ എവിടെയാണ് പോയത്? പതിനൊന്ന് വർഷം വനവാസം കഴിഞ്ഞുവെന്നു കേൾക്കുന്നു.” അപ്പോൾ ദ്രൗപദി വിനയത്തോടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ആശംസകൾ, രാജകുമാരാ. ആശ്രമത്തിനടുത്ത് വിശ്രമിക്കൂ; പാണ്ഡവർ ഉടൻ തിരികെ വരും.” ദ്രൗപദി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ജയദ്രഥന് കാമഭാവത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, മഹർഷിമാരെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ദ്രൗപദിയെ പിടിച്ചു. ഇതിൽ നിന്ന്, ഒരാളെയും പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു; വിശ്വാസം വെച്ചവരെ ബലിയുടെ കഥയിലൂടെ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചവരാണെന്ന് ഉദാഹരിക്കുന്നു. വിരോചനപുത്രനായ ബലി, ധാർമികതയിൽ അചഞ്ചലനും, സത്യം പാലിക്കുന്നവനും, യജ്ഞങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തവനും, ദാനധർമ്മനിഷ്ഠനുമായിരുന്നുവെന്ന് മഹർഷി പറഞ്ഞു. എപ്പോഴും സത്വഗുണം നിറഞ്ഞവനും, യോഗികളും ആരാധിക്കുന്ന വിഷ്ണുവും, ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ അപ്രത്യക്ഷമായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കശ്യപന് മകനായ വിഷ്ണു, വാമനവാമനനെന്ന വ്യാജരൂപം ധരിച്ച്, ബലിയെ വഞ്ചിച്ച് ഭൂമിയും സമുദ്രങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ രാജ്യം സ്വന്തമാക്കി. അപ്പോൾ സത്യവാനായ ബലി രാജാവായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദേവതകളുടെ വേണ്ടി വിഷ്ണു വഞ്ചന നടത്തി. ഇങ്ങനെ, ധർമ്മത്തിന്റെ ദേഹിയായ വിഷ്ണു പോലും, യജ്ഞപ്രയോഗം ലഭിക്കാൻ വഞ്ചന ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, മറ്റൊരാൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിൽ അതിശയമൊന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരാളെയും പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കരുത്. മനസ്സിൽ ലാഭാഗ്രഹം ഉദിച്ചാൽ, കർമ്മദോഷങ്ങൾ ഭയാനകമായ ഭയങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും. ലാഭാഗ്രഹം പിടിച്ചവരാണ് പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്; അത്തരം ആളുകൾക്ക് പരലോകഭയമൊന്നുമില്ല. ലാഭാഗ്രഹം ബാധിച്ച മനസ്സുള്ളവർ വിചാരത്തിലും, പ്രവർത്തിയിലും, വാക്കിലും പൂർണ്ണമായി അന്യരുടെ സമ്പത്ത് കൈവശപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിച്ച്, മനുഷ്യർ ദേവതകളെ ആരാധിക്കാറുണ്ട്; പക്ഷേ, ദേവതകൾ നേരിട്ട് സമ്പത്ത് നൽകാൻ കഴിയില്ല. വ്യാപാരം, ദാനം, മോഷണം, അല്ലെങ്കിൽ ബലാത്സംഗം വഴി അന്യരുടെ സമ്പത്ത് കൈവശപ്പെടുത്തുന്നു. വ്യാപാരി ധാന്യവും വസ്ത്രവും മറ്റു സാധനങ്ങളും വിൽക്കാനായി എടുത്ത് ദേവതകളെ ആരാധിച്ച് വലിയ സമ്പത്ത് ലഭിക്കണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു. വ്യാപാരത്തിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല, അന്യരുടെ സമ്പത്ത് നേടാനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രം. വില കൂടുമ്പോൾ അതിനും കൂടുതൽ ആഗ്രഹം വർദ്ധിക്കും. ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണാ, സകല ജന്തുക്കളും എപ്പോഴും അന്യരുടെ സമ്പത്ത് നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; വിശ്വാസത്തിന് ഇവിടെ സ്ഥാനം എവിടെയാണ്? ലാഭാഗ്രഹത്തിലും മോഹത്തിലും ആവിഷ്ടരായവർക്ക് തീർത്ഥാടനം നിർഥകമാണ്, ദാനം നിർഥകമാണ്, വേദപഠനം നിർഥകമാണ്; അവർ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അപ്രയോജനകരമായിത്തീരുന്നു.