രുരു തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദാഹമായുള്ള ഒരു പ്രതിജ്ഞയെടുത്തിരുന്നു: തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ദുഷ്ടസർപ്പങ്ങൾ കൊന്ന് അവളെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ, ആയുധം കൈയിൽ എടുത്ത് ഭൂമിയിലെ സർപ്പങ്ങളെ കണ്ടിടത്തും വധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, കാടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരവും വൃദ്ധവുമായ ഒരു ദുണ്ടുഭയെ അവൻ കണ്ടു. ദുണ്ടുഭയെ സംഹരിക്കാൻ തണ്ടുചുമന്ന് സമീപിച്ചു. കോപത്തോടെ അവൻ അതിനെ അടിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ, അദ്ഭുതമായി, ആ ദുണ്ടുഭ സംസാരിച്ചു: "മഹർഷേ, ഞാൻ നിന്നെ എന്ത് ദോഷം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്? നീ എന്നെ കൊല്ലാൻ എന്തിനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്?" രുരു മറുപടി പറഞ്ഞു: "എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, എന്റെ ജീവനേക്കാൾ പ്രിയയായവളെ ഒരു സർപ്പം കടിച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ഞാൻ സർപ്പങ്ങളെ കൊല്ലുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു, സർപ്പമേ." അതുകേട്ട ദുണ്ടുഭ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിന്നെ കടിക്കാറില്ല; കടിക്കുന്നവർ വേറെയുണ്ട്. എന്റെ ശരീരസ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെയിരിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട് എന്നെ കൊല്ലരുത്." ഈ മനുഷ്യരൂപത്തിലുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ രുരു ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്? എങ്ങനെയാണ് നീ ദുണ്ടുഭയായി മാറിയത്?" അപ്പോൾ സർപ്പം പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഒരിക്കൽ ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു, മഹർഷേ. എന്റെ സുഹൃത്ത് ഖാഗമ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ, ധർമ്മത്തിൽ ഉത്തമനും സത്യവാനും സ്വയംനിയമനത്തിൽ പ്രാവീണ്യനുമായിരുന്നു. അജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ അവനെ ചതിച്ചു, അവനെ സർപ്പരൂപത്തിലേക്ക് മാറ്റി, അവൻ ഹോമഗൃഹത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ അവനിൽ ഭയമുണ്ടാക്കി. അതിന്റെ ഫലമായി, ഭയത്തിൽ വിറയച്ചു നിന്ന അവൻ എന്നെ ശപിച്ചു: 'നീയും സർപ്പമായി മാറുക, അജ്ഞാനിയേ, നീ എന്നെ വഞ്ചിച്ചു.'" "ഞാൻ അവനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവൻ അല്പം ശാന്തനായി, ആ മഹാബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'രുരു എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ നിന്നെ ഈ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും.' അവൻ പറഞ്ഞു: 'നീ പ്രമതിയുടെ മകനാണ്.' ഞാൻ രുരു, ഒരു സർപ്പം; എന്റെ പരമവാക്യങ്ങൾ കേൾക്കുക. അഹിംസയാണ് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കുള്ള പരമധർമ്മം; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ജ്ഞാനികൾ എവിടെയും ദയ കാണിക്കണം. യാഗത്തിൽ ഒഴികെ മറ്റിടങ്ങളിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഹിംസ അയോഗ്യമാണ്." സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതോടെ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ സർപ്പശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, രുരുവായി പുനർജനിച്ചു. ശാപം അവസാനിപ്പിച്ച് ഹിംസയെ ഉപേക്ഷിച്ച രുരു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ വിവാഹം ചെയ്തു; മരിച്ചവൾക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ ലഭിച്ചു. സർപ്പസംഹാരവും അതിലൂടെ ഉണ്ടായ വൈരം ഓർത്തു, രുരു പിന്നീട് വൈരം ഉപേക്ഷിച്ച് സർപ്പരോടൊപ്പം സൗഹൃദത്തോടെ ജീവിച്ചു. അപാരമായ വൈരാഗ്രഹവും പിതാവിനെ കൊല്ലുന്നവരോടുള്ള കോപവും ഇല്ലാതെ, ഭരതകുലത്തിലെ ഉത്തമനായവൻ തന്റെ പിതാവ് ആകാശത്തിൽ, സ്നാനവും ദാനങ്ങളും ഇല്ലാതെ മരണമടഞ്ഞു. രാജാവേ, സർപ്പങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതിലൂടെ അവനെ രക്ഷിക്കേണ്ടത് നിന്റെ ബാധ്യതയാണ്. അവൻ പിതാവിന്റെ വൈരം അറിയുന്നില്ല, അവൻ ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മരണമടഞ്ഞു. നീ സർപ്പങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതുവരെ പിതാവിന്റെ ദുരിതം തുടരും. അമ്ബാ ദേവിക്ക് യാഗം നടത്തുക, മഹാരാജാവേ. മഹാരാജാവേ, പിതാവിന്റെ വൈരം ഓർത്തു സർപ്പയാഗം നടത്തുക. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ രാജാവ് ജനമേജയൻ കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി: "എനിക്ക് ലജ്ജയാണ്, ഞാൻ ഭയങ്കരമായ അജ്ഞാനത്തിൽ വീണു, വെറുതെ പ്രവർത്തിച്ചു." "എന്റെ പിതാവ് ഭയാനകമായ വിധിയിൽ സർപ്പങ്ങൾക്കിടയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഇന്നാണ് ഞാൻ യാഗം ആരംഭിച്ച് പിതാവിനോട് ചെയ്ത തെറ്റുകൾ പരിഹരിക്കുക." തീ കത്തുമ്പോൾ രാജാവ് സർപ്പങ്ങളെ സംഹരിക്കുമെന്നും ഉറപ്പിച്ചു, തന്റെ മന്ത്രിമാരെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു: "മഹാമന്ത്രിമാർ യാഗോപകരണങ്ങൾ ഒരുക്കുക. ഗംഗാതീരത്ത് ശുദ്ധമായ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം നിർണ്ണയിക്കുക. നൂറ് തൂണുകൾ ഉള്ള മനോഹരമായ യാഗശാല പണിയുക. ഇന്ന് തന്നെ യാഗവേദി ഒരുക്കണം." "വിപുലമായ സർപ്പയാഗത്തിന് ഒരുക്കം നടത്തണം. തക്ഷകൻ യാഗപശുവായിരിക്കും, മഹർഷി ഉത്തങ്കൻ മുഖ്യയാജകനായിരിക്കും. വേദപാരായണരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ക്ഷണിക്കുക." സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച് മന്ത്രിമാർ എല്ലാം ഒരുക്കി, യാഗോപകരണങ്ങളും വിശാലമായ യാഗവേദിയും തയ്യാറാക്കി. യാഗം നടക്കുമ്പോൾ, സർപ്പങ്ങളിൽ തക്ഷകൻ ഭയപ്പെടുത്തി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. ഭയക്കരനായ തക്ഷകൻ ഇന്ദ്രനോട്: "എന്നെ രക്ഷിക്കണം!" എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രൻ ഭയപ്പെട്ടവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, തന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി, "ഭയപ്പെടേണ്ടാ, സർപ്പമേ," എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രന്റെ ശരണം തേടിയതറിഞ്ഞ മഹർഷി അവനു രക്ഷ ഉറപ്പിച്ചു. ഉത്തങ്കൻ വിഷമിച്ചു, ഇന്ദ്രനെ വിളിച്ചു, ക്ഷണിച്ചു. അപ്പോൾ തക്ഷകൻ യായാവരകുലത്തിൽ ജനിച്ച മഹർഷിയെ ഓർത്തു. ജരത്കാരുവിന്റെ പുത്രനായ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ ആസ്തീകൻ അവിടെ എത്തി. ബാലൻ രാജാവ് ജനമേജയനെ സ്തുതിച്ചു. പണ്ഡിതനായ ബാലനെ കണ്ട രാജാവ് ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു, അവനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു: "നിനക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കൂ," എന്നും പറഞ്ഞു. ആസ്തീകൻ പറഞ്ഞു: "ഈ മഹായാഗം നിർത്തണം." വാഗ്ദാനബദ്ധനായ രാജാവ് വീണ്ടും ആ അപേക്ഷയിൽ സമ്മതിച്ചു. മഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ അനുസരിച്ച് സർപ്പയാഗം നിർത്തി. വൈശംപായനൻ ഭാരതകഥ വിശദമായി പ്രസംഗിച്ചു. എങ്കിലും, രാജാവിന് മനസ്സിൽ ആശ്വാസം ലഭിച്ചില്ല. അവൻ വ്യാസനോട് ചോദിച്ചു: "എങ്ങനെ ഞാൻ മനസ്സിന് സമാധാനം നേടാം?" "എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആഗ്രഹജ്വാലയുണ്ട്; ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എന്റെ ദുഃഖിതനായ പിതാവ് പരിക്ഷിതിന്റെ പുത്രനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു." "ക്ഷത്രിയന്മാർക്ക് യുദ്ധത്തിൽ മരണമാണു ശ്രേഷ്ഠം—യുദ്ധരംഗത്തോ, അല്ലെങ്കിൽ വിധിയുടെ അനുസരണയിലോ." "എന്റെ പിതാവ് യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചില്ല; അയാൾ ആകാശത്തിൽ, നിർബലനായി മരിച്ചു. സത്യവതീപുത്രാ, അവനു ശാന്തി ലഭിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" "എങ്ങനെ എന്റെ ദുഃഖിതനായ പിതാവിന് സ്വർഗ്ഗലോകം വേഗത്തിൽ ലഭിക്കും?" സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സത്യവതീപുത്രനായ വ്യാസൻ ആ സഭയിൽ രാജാവിനോട്这样 പറഞ്ഞു.