പ്രമദ്വരാ എന്ന അദ്വിതീയ സുന്ദരിയായ യുവതി പാമ്പ് കടിയേറ്റ് അപ്രത്യക്ഷയായി. അവളെ മരിച്ച നിലയില് കണ്ടപ്പോള് വലിയ കലഹവും ദുഃഖവും അവിടെയുണ്ടായി. ആ ദുഃഖകരമായ കാഴ്ച കണ്ടു, എല്ലാ മഹര്ഷികളും ഒന്നിച്ചു കൂടി, ദുഃഖത്തില് മുങ്ങി നിലവിളിച്ചു. നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന തന്റെ മകളെ കണ്ട അവളുടെ പിതാവിന് അത്യന്തം ദു:ഖം തോന്നി. അവന് അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് കരഞ്ഞു; അത്രയും മനോഹരമായ അവളുടെ ദേഹം ജീവഹീനമായിട്ടും പ്രകാശമാനമായിരുന്നു. അവിടെയുള്ളവരുടെ വിലാപം കേട്ടു, രുരു അവിടെ എത്തി. അവിടെയെത്തിയ രുരു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെയായി നിലത്ത് കിടക്കുന്നതും, സ്തൂലകേശനും മറ്റ് മഹര്ഷികളും ദു:ഖത്തില് കരയുന്നതും കണ്ടു. വളരെ വേദനയോടെ അവിടുനിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയ രുരു, പ്രിയയുമായി വേര്പിരിഞ്ഞതിന്റെ ദു:ഖത്തില് മുങ്ങി, "ഹായോ, വിധി കൊണ്ടാണ് ഈ പാമ്പ് വന്നത്—ഇത് അത്ഭുതകരമാണ്!" എന്ന് വിലപിച്ചു. "ഇതാണ് എന്റെ ദു:ഖത്തിനും സന്തോഷനാശത്തിനും കാരണം; എന്ത് ചെയ്യണം, എവിടേക്ക് പോകണം—എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവള് മരിച്ചുപോയി. അവളെ വിട്ട് ജീവിക്കാന് എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല; ആ മനോഹരവേഷധാരിയെ ഞാന് ഒരിക്കലും ആലിംഗനം ചെയ്തിട്ടില്ല, ചുംബിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ ദു:രദൃശ്യം കൊണ്ടാണ് അവളെ വിവാഹം ചെയ്യാനും, അവളോടൊപ്പം ഹോമത്തില് ലാജാഹോമം നടത്താനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മനുഷ്യജീവിതം പൊറുതിയില്ല; ഇന്ന് എന്റെ ജീവന് തന്നെ വിടരും. ദു:ഖിതനായി മരണം ആഗ്രഹിച്ചാലും, അതും വരില്ല," എന്നായിരുന്നു രുരുവിന്റെ വിലാപം. "എനിക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വര്ഗ്ഗീയമോ ഭൂമിയിലോ സന്തോഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കും? ഞാന് ഭയങ്കരമായ ഒരു നദിയില് ചാടുമോ, അഗ്നിയില് ചാടുമോ? വിഷം കുടിക്കുമോ, കഴുത്തില് കയര് കെട്ടി ജീവന് ഉപേക്ഷിക്കുമോ?" എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ നിലവിളിച്ചു. ആ നദിക്കരയില് നിന്നു നില്ക്കെ രുരു വീണ്ടും ആലോചിച്ചു: "നിങ്ങളെല്ലാം എന്റെ മരണത്തില് സന്തോഷിക്കും; എനിക്ക് മരണമാണെങ്കില് പ്രിയപ്പെട്ടവള്ക്ക് എന്ത് ഗുണമാകും? ഞാന് ജീവന് ഉപേക്ഷിച്ചാലും, അവളെ വിട്ട് സ്വയം മരിച്ചവന് അടുത്ത ജന്മത്തില് അവളെ നേടില്ല. അതിനാല് മരിച്ചാല് പാപം എനിക്ക് തന്നെയാണ്; മരിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോള് അങ്ങനെയില്ല." എന്നിങ്ങനെ ആലോചിച്ചു, അകത്തുള്ള ദു:ഖത്തില് അവിടെ നില്ക്കെ, അവന് സ്നാനവും ശുദ്ധിയും നടത്തി ദൃഢതയോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നീട്, രുരു കൈയില് വെള്ളം എടുത്ത് ദൈവങ്ങളെ പ്രാര്ത്ഥിച്ചു: "ദേവാരാധനയും, ഗുരുവരെ ഭക്തിയോടെ ആദരിക്കുകയും, ഹോമം നടത്തുകയും, ജപവും തപസ്സും ചെയ്യുകയും, എല്ലാ വേദങ്ങളും പഠിക്കുകയും, ഗായത്രിയെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടുള്ള പുണ്യം എങ്കില്, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവള് ജീവിക്കട്ടെ; ഇല്ലെങ്കില് ഞാന് ജീവന് ഉപേക്ഷിക്കും," എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ വെള്ളം ഭൂമിയില് ഒഴിച്ചു, ദേവാരാധന നടത്തി. അപ്പോള് രാജാവു പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ രുരു ദു:ഖത്തില് വിലപിച്ചു നില്ക്കുമ്പോള്, ദൈവദൂതന് അവന്റെ മുന്നില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു: "ബ്രാഹ്മണാ, അങ്ങനെ അവിവേകത്തോടെ ജീവന് ഉപേക്ഷിക്കരുത്. മരിച്ചുപോയ അവളെ എങ്ങനെ വീണ്ടും ജീവനോടെ കാണാം? അവളുടെ ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞു; ഗന്ധര്വ്വനും അപ്സരസ്സും പിറന്ന ഈ സുന്ദരിയെ വിട്ട് മറ്റൊരു സുന്ദരിയെ ആഗ്രഹിക്കൂ, അവള് വിവാഹം കഴിക്കാതെയാണ് മരിച്ചത്. അതിനാല് നീ എന്തിനാണ് വിലാപം? അവളോടൊപ്പം നിന്നാല് എങ്ങനെയൊരു ആനന്ദം ലഭിക്കും?" എന്നായിരുന്നു ദൂതന്റെ വാക്കുകള്. അതിനെത്തുടര്ന്ന് രുരു പറഞ്ഞു: "ദൈവദൂതാ, ഞാന് മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ തിരഞ്ഞെടുക്കില്ല." അവന് വളരെ സത്യവും സുന്ദരവുമായ വാക്കുകളാണ് പറഞ്ഞത്. ദൂതന് പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ദേവന്മാര് ഒരിക്കല് നിര്ദേശിച്ച ഒരു മാര്ഗം കേള്ക്കൂ: തന്റെ ആയുസ്സിന്റെ പാതി നല്കിയാല് പ്രമദ്വരാ ജീവിക്കും." രുരു മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞാന് എന്റെ ആയുസ്സിന്റെ പാതി ഈ കന്യയ്ക്കു നല്കുന്നു; ഇതില് സംശയമില്ല. ഇന്ന് തന്നെ അവള് ജീവിക്കണം." അപ്പോള് തന്നെ, വിശ്വാവസു തന്റെ ദിവ്യരഥത്തില് അവിടെ എത്തി. തന്റെ മകള് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് നിന്ന് പിരിഞ്ഞു മരിച്ചതറിഞ്ഞ ഗന്ധര്വ്വരാജാവും ദൈവദൂതനും ധര്മദേവന്റെ അടുക്കല് ചെന്നു: "ധര്മദേവാ, രുരുവിന്റെ ഭാര്യയും വിശ്വാവസുവിന്റെ മകളുമാണ് ഈ പ്രമദ്വരാ. ഇപ്പോൾ പാമ്പ് കടിയേറ്റ് മരിച്ച അവളെ, രുരുവിന്റെ ആയുസ്സിന്റെ പാതി നല്കി, ജീവിപ്പിക്കണം," എന്നു പറഞ്ഞു. "അവളുടെ വ്രതശക്തിയാല് അവള് എഴുന്നേല്ക്കട്ടെ," എന്നു ധര്മദേവന് ഉത്തരവിട്ടു. "നിങ്ങള് അവളെ രുരുവിന് നല്കൂ." രാജാവു പറഞ്ഞു: ദൈവദൂതന് അവളെ പെട്ടെന്ന് ജീവിപ്പിച്ചു, രുരുവിന് കൈമാറി. പിന്നീട്, ശുഭദിനത്തില് എല്ലാ വിധാനപ്രകാരം രുരുവിനും പ്രമദ്വരയ്ക്കും വിവാഹം നടന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ മാര്ഗം അനുസരിച്ച് മരിച്ചവളെ ജീവിപ്പിക്കാന് സാധിച്ചു. ഈ മാര്ഗം എപ്പോഴും ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ചെയ്യണം. രത്നങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും ഔഷധങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ജീവന് സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് വിധേയമായും പറയുന്നു. രാജാവ് മന്ത്രിമാരെ നിയമിച്ചു, സുരക്ഷക്കായി കാവലുകാരെ ഏര്പ്പെടുത്തി. ഏഴുനിലകളുള്ള അത്യുജ്ജ്വലമായ ഒരു കൊട്ടാരം നിര്മ്മിച്ചു. രാജകുമാരന് മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം അതിലേക്ക് കയറി. രത്നങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും കൈവശമുള്ള വീരന്മാരെ അവിടെ നിയമിച്ചു. പിന്നെ രാജാവ് ഗൌരമുഖ മഹര്ഷിയെ അയച്ചു. ദാസന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായി വീണ്ടും വീണ്ടും ക്ഷമ ചോദിച്ചു. മന്ത്രസിദ്ധരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ സുരക്ഷയ്ക്കായി നിയോഗിച്ചു. മന്ത്രിയുടെ മകനെയും, ആനകളെയും കാവലിനായി അവിടെ നിയോഗിച്ചു. ആ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ആരും പ്രവേശിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. കാറ്റുപോലും അവിടെ കടക്കാനാവില്ല; പ്രവേശനം കർശനമായി നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു. രാജാവ് അവിടെ വസിച്ച് എല്ലാ വിധ ഭക്ഷണവും പാനീയവും ഒരുക്കി.