ഏതാണ്ട് ഈ സംഭവങ്ങൾ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നു: ഗർഗമുനി, അതിഥിയായിരുന്ന ഋതവാകിന്റെ ദുഃഖം കേട്ടു, എല്ലാം ആലോചിച്ച ശേഷം ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രകാരം കാരണത്തെ വിശദീകരിച്ചു. ഗർഗൻ പറഞ്ഞു: “മഹാമുനീ, നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ ഭാര്യക്കും കുടുംബത്തിനും യാതൊരു കുറ്റവും ഇല്ല; നിങ്ങളുടെ മകന്റെ ദുഷ്പ്രവർത്തനത്തിന് കാരണമായത് രേവതി നക്ഷത്രത്തിലെ അപശകുന സമയമാണ്.” മകൻ അപശകുന സമയത്ത് ജനിച്ചതിനാൽ മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ദുഃഖം; ഇതിന് മറ്റൊന്നും, ചെറിയൊരു കാരണവും ഇല്ല. ഈ ദുഃഖം അവസാനിപ്പിക്കാൻ, ബ്രാഹ്മണാ, ലോകങ്ങളുടെ ദൈവമായ ദുർഗാ ദേവിയെ, ദുഃഖനാശിനിയേ, പരിശ്രമത്തോടെ ആരാധിക്കണം. ഗർഗന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഋതവാക്, ക്രോധത്തിൽ, രേവതിയെ ശപിച്ചു: “രേവതി ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീഴും!” ഈ ശാപം ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ, പൂഷാ നക്ഷത്രവും ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു, കുമുദപർവതത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു, ലോകങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ. അങ്ങനെ, രൈവതക എന്ന പേര് പ്രശസ്തമായി, രേവതിയുടെ വീഴ്ചയിൽ നിന്ന് കുമുദപർവതം ഉല്പത്തി നേടി; അതിനുശേഷം, ആ പർവതം അതിയായ സൗന്ദര്യമുള്ളതായി മാറി. രേവതിയെ ശപിച്ച ശേഷം, ഗർഗന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, മഹാമുനി ദേവി അംബികയെ ആരാധിച്ചു, സന്തോഷവും ഭാഗ്യവും നേടി. സ്കന്ദൻ പറയുന്നു: രേവതിയുടെ നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭാസ്വരത്തിൽ നിന്ന്, ലോകത്തിൽ അതുല്യമായ സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു കന്യക ജനിച്ചു, കന്യകാ ദേവിയേപ്പോലെയായി. ആ കന്യകയെ, രേവതിയുടെ ഭാസ്വരത്തിൽ തിളങ്ങുന്നവളായി കണ്ടു, സുഖത്തോടെ, സന്യാസി അവളെ 'രേവതി' എന്ന പേരിൽ വിളിച്ചു. പിന്നീട്, മഹാമുനി പ്രമുച, കുമുദപർവതത്തിലെ തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ, അവളെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ ധർമ്മപരമായി വളർത്തി. അവൾ വളർന്നു, സൗന്ദര്യത്തിൽ സമ്പന്നയാവുമ്പോൾ, സന്യാസി യോജ്യനായ ഭർത്താവിനെ തേടാൻ തുടങ്ങി. പലവിധം പരിശ്രമിച്ചെങ്കിലും യോജ്യനായ ഭർത്താവിനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അപ്പോൾ, അഗ്നി ദേവനെ ആരാധിച്ച്, അഗ്നികുണ്ഡത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അഗ്നി ദേവൻ പ്രസന്നനായി, കന്യകയ്ക്ക് ഒരു വരം നൽകി: ഭർത്താവ് ധാർമ്മികനാകും, ശക്തനും വീരനും വാഗ്മിയും വാക്കിൽ ജയിക്കാനാവാത്തവനാകും. അഗ്നി പറഞ്ഞു: അവൻ ദുർദമ എന്ന രാജാവാണ്, ജയിക്കാൻ കഷ്ടമാണ്, അവൻ തന്നെ ഭർത്താവാകും. ഇതു കേട്ട സന്യാസി സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു. ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ, അതേ സമയത്ത്, ദുർദമ എന്ന രാജാവ്, ബുദ്ധിയുള്ളവൻ, വേട്ടക്കാർ എന്ന നിമിത്തത്തിൽ സന്യാസിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി. അവൻ വിക്രമശീലയുടെ പുത്രനാണ്, കലിന്ദിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവൻ, പ്രിയവ്രതയുടെ വംശത്തിൽ പിറന്നവൻ. രാജാവ് ആശ്രമത്തിൽ കടന്ന്, മഹാമുനിയെ കാണാതെ, രേവതിയോട് സ്നേഹപൂർവം ചോദിച്ചു: “പ്രിയേ, മഹാമുനി ആശ്രമം വിട്ടിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി, അദ്ദേഹം എവിടെയാണ് പോയത് എന്ന് സത്യമായി പറയൂ.” കന്യക പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, മഹാമുനി അഗ്നികുണ്ഡത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.” അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, രാജാവ് ആശ്രമം വിട്ടു. അഗ്നികുണ്ഡത്തിന്റെ വാതിലിൽ, സന്യാസി രാജാവായ ദുർദമനെ, രാജചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചവനായി, വിനയപൂർവം നമസ്കരിക്കുന്നവനായി കണ്ടു. രാജാവ് നമസ്കരിച്ചു, സന്യാസി തന്റെ ശിഷ്യനായ ഗൗതമനോട് പറഞ്ഞു: “അർഘ്യം കൊണ്ടുവരൂ; ഈ രാജാവ് അർഘ്യത്തിന് യോജ്യനാണ്.” “വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞാണ് അദ്ദേഹം വന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവി മരുമകനായി.” അർഘ്യം നൽകി, രാജാവ് മനസ്സോടെ സ്വീകരിച്ചു. അർഘ്യം സ്വീകരിച്ച് രാജാവ് ഇരുന്നപ്പോൾ, സന്യാസി അദ്ദേഹത്തെ ആദരപ്പെടുത്തി, ആശംസകൾ നൽകി, ക്ഷേമം ചോദിച്ചു: “രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ സൈന്യത്തിന്, ധനത്തിനും, സുഹൃത്തുക്കൾക്കും, സേവകരും, മന്ത്രിമാർക്കും, നഗരം, ദേശം, നിങ്ങള്ക്ക് എല്ലാം ക്ഷേമമാണോ?” “നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ ഇവിടെ തന്നെയാണ്; അതിനാൽ ഞാൻ അവളുടെ ക്ഷേമം ചോദിക്കില്ല. നിങ്ങളുടെ മറ്റ് ഭാര്യമാരുടെ ക്ഷേമം പറയൂ.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “മഹാമുനീ, നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് എവിടെയും എനിക്ക് ക്ഷേമമാണ്. പക്ഷേ, ബ്രാഹ്മണാ, എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്—എന്റെ ഭാര്യമാരിൽ ആരാണ് ഇവിടെ?” സന്യാസി പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയിൽ അതുല്യമായ സൗന്ദര്യമുള്ള രേവതി എന്ന നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ ഇവിടെ തന്നെയാണ്. രാജാവേ, എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെ അറിയാത്തത്?” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “പ്രഭുവേ, സുഭദ്രയും മറ്റു ഭാര്യമാരും എന്റെ വീട്ടിൽ ഉള്ളവരെ ഞാൻ അറിയുന്നു, പക്ഷേ രേവതിയെ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല.” സന്യാസി പറഞ്ഞു: “ബുദ്ധിമാനായ രാജാവേ, നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ 'പ്രിയേ' എന്ന് വിളിച്ചവളെ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മറന്നിരിക്കുന്നു, അവൾ നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നു.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്; ഞാൻ അവളെ നിങ്ങളുടെ പോലെ വിളിച്ചു. സന്യാസീ, എന്റെ മനസ്സ് ദുഷ്ടമല്ല; ദയവായി കോപിക്കരുത്.” സന്യാസി പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്; നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് ദുഷ്ടമല്ല. അഗ്നിയുടെ പ്രേരണയാൽ, അങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ നിങ്ങളിൽ നിന്നു ഉരുവായി.” “ഇന്ന് ഞാൻ അഗ്നിയോട് ചോദിച്ചു, 'ആർക്കാണ് അവളുടെ ഭർത്താവാകുന്നത്?' അഗ്നി ഉത്തരം നൽകി: 'ദുർദമ രാജാവാണ് അവളുടെ ഭർത്താവ്.'” “അതിനാൽ, രാജാവേ, ഈ കന്യകയെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നു. നിങ്ങൾ നേരത്തെ 'പ്രിയേ' എന്ന് വിളിച്ചവളെയാണ്; സംശയിക്കരുത്, രാജാവേ.” ഇതു കേട്ട്, രാജാവ് മൗനമായി, സന്യാസിയുടെ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ചു. സന്യാസി വിവാഹത്തിന് ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. വിവാഹം ഒരുക്കുന്നവയെ കണ്ടു, കന്യക സന്യാസിയോട് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ, എന്റെ വിവാഹം രേവതി നക്ഷത്രത്തിൽ തന്നെ നടത്തണം.” സന്യാസി പറഞ്ഞു: “മകളേ, വിവാഹത്തിന് യോജ്യമായ അനേകം ശുഭനക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്; പക്ഷേ, രേവതി നക്ഷത്രം ആകാശത്തിൽ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, എങ്ങനെ അതിൽ വിവാഹം നടത്താൻ കഴിയുമോ?” കന്യക പറഞ്ഞു: “രേവതി നക്ഷത്രം ഇല്ലാതെ, സമയമോചിതമല്ല. അതിനാൽ, പൂഷ നക്ഷത്രത്തിൽ വിവാഹം നടത്തണം എന്ന് ഞാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.” സന്യാസി പറഞ്ഞു: “മുന്പ്, രേവതി നക്ഷത്രം ഋതവാക്മുനിയുടെ ശാപത്താൽ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു. മറ്റൊന്നിൽ നിങ്ങൾ സന്തോഷം കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വിവാഹം നടക്കും?” കന്യക ചോദിച്ചു: “ഋതവാക്മുനി തപസ്സ് നടത്തി, അതോ വാക്കുകൾ മാത്രം പറഞ്ഞു? നിങ്ങൾ വാക്ക്, ശരീരം, മനസ്സ് എന്നിവയാൽ തപസ്സ് ചെയ്തിട്ടില്ലേ?” “നിങ്ങളുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി എനിക്ക് അറിയാം; നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണ്. അച്ഛാ, രേവതി നക്ഷത്രം ആകാശത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, എന്റെ വിവാഹം നടത്തൂ.” സന്യാസി പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, നിനക്ക് ഭാഗ്യവും, ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞതുപോലെ, നിന്റെ വേണ്ടി ഇന്ന് പൂഷ നക്ഷത്രം ചന്ദ്രപഥത്തിൽ സ്ഥാപിക്കും.” അങ്ങനെ, ഈ കഥയിൽ, ദുഃഖവും ശാപവും, ദൈവാനുഗ്രഹവും, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയും, സ്നേഹവും, വിവാഹശുഭവും ചേർന്ന ഒരു ദൈവികമായ സംഭവരേഖ സാക്ഷ്യമായി.