ನಾರದ ಉವಾಚ ಇತಿ ಮಾತುರ್ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ದಮಯನ್ತೀ ಭೃಶಾತುರಾ । ಮಾತರಂ ಪ್ರಾಹ ತನ್ವಙ್ಗೀ ಮಯಿ ಸಾ ಕೃತನಿಶ್ಚಯಾ
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ತಾಯಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ದಮಯಂತಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, 'ಅವಳು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.'
ಕಿಂ ಮುಖೇನ ಚ ರೂಪೇಣ ಮೂರ್ಖಸ್ಯ ಚ ಧನೇನ ಕಿಮ್ । ಕಿಂ ರಾಜ್ಯೇನಾವಿದಗ್ಧಸ್ಯ ರಸಮಾರ್ಗಾವಿದೋಽಸ್ಯ ಚ
ಮೂರ್ಖನಿಗೆ ಸುಂದರವಾದ ಮುಖವಿದ್ದರೂ, ಆಕರ್ಷಣೆಯಿದ್ದರೂ, ಎಷ್ಟು ಹಣವಿದ್ದರೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಏನು ಉಪಯೋಗ? ರಸವನ್ನು ಅರಿಯದವನಿಗೆ ಅದರಿಂದ ಏನು ಲಾಭ?
ಹರಿಣ್ಯೋಽಪಿ ವನೇ ಧನ್ಯಾ ಯಾ ನಾದೇನ ವಿಮೋಹಿತಾಃ । ಮಾತಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ಪ್ರಯಚ್ಛನ್ತಿ ಧಿಙ್ಮೂರ್ಖಾನ್ಮಾನುಷಾನ್ಭುವಿ
ಅಮ್ಮಾ, ಕಾಡಿನ ಹರಣಿಗಳು ಕೂಡ ಧನ್ಯರು, ಅವರು ನಾದದ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕೊಡುವರು; ಆದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಖ ಮಾನವರಿಗೇ ನಾಚಿಕೆ.
ನಾರದೋ ವೇತ್ತಿ ಯಾಂ ವಿದ್ಯಾಂ ಮಾತಃ ಸಪ್ತಸ್ವರಾತ್ಮಿಕಾಮ್ । ತೃತೀಯಃ ಕೋಽಪಿ ನೋ ವೇದ ಶಿವಾದನ್ಯಃ ಪುಮಾನ್ಕಿಲ
ಅಮ್ಮಾ, ನಾರದನು ಏಳು ಸ್ವರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ; ಶಿವನ ಹೊರತು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅದು ತಿಳಿಯದು, ಮೂರನೇವನಂತೂ ಇಲ್ಲ.
ಮೂರ್ಖೇಣ ಸಹ ಸಂವಾಸೋ ಮರಣಂ ತತ್ಕ್ಷಣೇ ಕ್ಷಣೇ । ರೂಪವಾನ್ಧನವಾಂಸ್ತ್ಯಾಜ್ಯೋ ಗುಣಹೀನೋ ನರಃ ಸದಾ
ಮೂರ್ಖನ ಜೊತೆ ಇರುವುದೇ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಸಾವು ಅನುಭವಿಸುವಂತಿದೆ; ಗುಣವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ರೂಪವಿದ್ದರೂ, ಹಣವಿದ್ದರೂ ಅವನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂರವಿಡಬೇಕು.
ಧಿಙ್ಮೈತ್ರೀಂ ಮೂರ್ಖಭೂಪಾಲೇ ವೃಥಾ ಗರ್ವಸಮನ್ವಿತೇ । ಗುಣಜ್ಞೇ ಭಿಕ್ಷುಕೇ ಶ್ರೇಷ್ಠಾ ವಚನಾತ್ಸುಖದಾಯಿನೀ
ಮೂರ್ಖ ರಾಜನ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ, ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿರುವವನ ಜೊತೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಆದರೆ ಗುಣವಂತ ಭಿಕ್ಷುಕನ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ಮಾತಿನಿಂದಲೇ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.
ಸ್ವರಜ್ಞೋ ಗ್ರಾಮವಿತ್ಕಾಮಂ ಮೂರ್ಚ್ಛನಾಜ್ಞಾನಭೇದಭಾಕ್ । ದುರ್ಲಭಃ ಪುರುಷಶ್ಚಾಷ್ಟರಸಜ್ಞೋ ದುರ್ಬಲೋಽಪಿ ವೈ
ಸ್ವರಗಳನ್ನು, ಊರುಗಳನ್ನು, ಮೂರ್ಚನೆಗಳ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಅಪರೂಪ; ಆದರೆ ಎಂಟು ರಸದನ್ನೂ ಅರಿತವನು ಬಹಳ ದುರ್ಲಭ, ಅವನು ದುರ್ಬಲನಾದರೂ.
ಯಥಾ ನಯತಿ ಕೈಲಾಸಂ ಗಙ್ಗಾ ಚೈವ ಸರಸ್ವತೀ । ತಥಾ ನಯತಿ ಕೈಲಾಸಂ ಸ್ವರಜ್ಞಾನವಿಶಾರದಃ
ಹೆಗಲಾಗಿ ಗಂಗೆಯೂ ಸರಸ್ವತಿಯೂ ಹೇಗೆ ಕೈಲಾಸವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವವನು ಕೈಲಾಸವನ್ನು ತಲುಪಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಸ್ವರಮಾನಂ ತು ಯೋ ವೇದ ಸ ದೇವೋ ಮಾನುಷೋಽಪಿ ಸನ್ । ಸಪ್ತಭೇದಂ ನ ಯೋ ವೇದ ಸ ಪಶುಃ ಸುರರಾಡಪಿ
ಯಾರು ಸ್ವರಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೋ, ಅವರು ಮಾನವನಾಗಿದ್ದರೂ ದೇವರು; ಆದರೆ ಏಳು ಭೇದಗಳನ್ನು ಅರಿಯದವನು ದೇವೇಂದ್ರನಾದರೂ ಪ್ರಾಣಿ.
ಮೂರ್ಚ್ಛನಾತಾನಮಾರ್ಗಂ ತು ಶ್ರುತ್ವಾ ಮೋದಂ ನ ಯಾತಿ ಯಃ । ಸ ಪಶುಃ ಸರ್ವಥಾ ಜ್ಞೇಯೋ ಹರಿಣಾಃ ಪಶವೋ ನ ಹಿ
ಮೂರ್ಚನೆ ಮತ್ತು ತಾನಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರ್ಷಪಡುವದಿಲ್ಲದವನು ಖಂಡಿತ ಪ್ರಾಣಿಯೇ; ಹರಣಿಗಳು ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲ.
ವರಂ ವಿಷಧರಃ ಸರ್ಪಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ನಾದಂ ಮನೋಹರಮ್ । ಅಶ್ರೋತ್ರೋಽಪಿ ಮುದಂ ಯಾತಿ ಧಿಕ್ಸಕರ್ಣಾಂಶ್ಚ ಮಾನವಾನ್
ವಿಷದ ಹಾವು ಕೂಡ ಮನೋಹರವಾದ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಕಿವಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಂತೋಷಪಡುವುದು; ಆದರೆ ಕಿವಿಯಿದ್ದರೂ ಕೇಳದ ಮಾನವರಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ.
ಬಾಲೋಽಪಿ ಸುಸ್ವರಂ ಗೇಯಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮುದಿತಮಾನಸಃ । ಜಾಯತೇ ಕಿನ್ತು ತೇ ವೃದ್ಧಾ ನ ಜಾನನ್ತಿ ಧಿಗಸ್ತು ತಾನ್
ಒಬ್ಬ ಬಾಲಕನು ಕೂಡ ಸುಂದರವಾದ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ.
ಪಿತಾ ಮೇ ಕಿಂ ನ ಜಾನಾತಿ ನಾರದಸ್ಯ ಗುಣಾನ್ ಬತ । ದ್ವಿತೀಯಃ ಸಾಮಗೋ ನಾಸ್ತಿ ತ್ರಿಷು ಲೋಕೇಷು ತತ್ಸಮಃ
ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ನಾರದನ ಗುಣಗಳು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಾಮಗನು ಇಲ್ಲ.
ತಸ್ಮಾದಸೌ ಮಯಾ ನೂನಂ ವೃತಃ ಪೂರ್ವಂ ಸಮಾಗಮಾತ್ । ಪಶ್ಚಾಚ್ಛಾಪವಶಾಜ್ಜಾತೋ ವಾನರಾಸ್ಯೋ ಗುಣಾಕರಃ
ಆದರಿಂದ, ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ; ನಂತರ ಶಾಪದ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಈ ಗುಣಗಳ ಭಂಡಾರ ವಾನರಮುಖನಾದನು.
ಕಿನ್ನರಾ ನ ಪ್ರಿಯಾಃ ಕಸ್ಯ ಭವನ್ತಿ ತುರಗಾನನಾಃ । ಗಾನವಿದ್ಯಾಸಮಾಯುಕ್ತಾಃ ಕಿಂ ಮುಖೇನ ವರೇಣ ಹ
ಹಾಡುವ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ ಕಿನ್ನರರು ಕುದುರೆಮುಖವಿದ್ದರೂ ಯಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ವರನಿಗೆ ಮುಖ ಸುಂದರವಾದರೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?
ಪಿತರಂ ಬ್ರೂಹಿ ಮೇ ಮಾತರ್ವೃತೋಽಯಂ ಮುನಿಸತ್ತಮಃ । ತಸ್ಮಾತ್ತ್ವಮಾಗ್ರಹಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ದೇಹಿ ತಸ್ಮೈ ಚ ಮಾಂ ಮುದಾ
ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ಈ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಂದೆಗೆ ಹೇಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಹಠವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹರ್ಷದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡು.
ನಾರದ ಉವಾಚ ಇತಿ ಪುತ್ರ್ಯಾ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ರಾಜ್ಞೀ ರಾಜ್ಞೇ ನ್ಯವೇದಯತ್ । ಆಗ್ರಹಂ ಸುನ್ದರೀ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸುತಾಯಾ ನಾರದೇ ಮುನೌ
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ತನ್ನ ಮಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಣಿ, ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾರದಮುನಿಯನ್ನು ಬೇಕೆಂದು ಬಲವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಅರಿತು, ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಳು.
ವಿವಾಹಂ ಕುರು ರಾಜೇನ್ದ್ರ ದಮಯನ್ತ್ಯಾಃ ಶುಭೇ ದಿನೇ । ಮುನಿನಾ ಸ ಚ ಸರ್ವಜ್ಞೋ ವೃತೋಽಸೌ ಮನಸಾನಯಾ
ದಮಯಂತಿಯ ವಿವಾಹವನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸು ರಾಜನೇ; ಯಾಕಂದರೆ ಆಕೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಮುನಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.
ನಾರದ ಉವಾಚ ಇತಿ ಸಞ್ಚೋದಿತೋ ರಾಜ್ಞ್ಯಾ ಸಞ್ಜಯಃ ಪೃಥಿವೀಪತಿಃ । ಚಕಾರ ವಿಥಿವತ್ಸರ್ವಂ ವಿಧಿಂ ವೈವಾಹಿಕಂ ತತಃ
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಣಿ ಹೀಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಪೃಥ್ವೀಪತಿ ಸಂಜಯನು ಎಲ್ಲಾ ವಿವಾಹ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.
ಏವಂ ದಾರಗ್ರಹಂ ಕೃತ್ವಾ ವಾನರಾಸ್ಯಃ ಪರನ್ತಪ । ಸ್ಥಿತಸ್ತತ್ರೈವ ಮನಸಾ ದಹ್ಯಮಾನೇನ ಚಾನ್ವಹಮ್
ಹೀಗೆ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ನಾನು, ವಾನರಮುಖದವನಾಗಿ, ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವವನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖದಿಂದ ಸುಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆನು.
ಯದಾಽಽಗಚ್ಛದ್ರಾಜಸುತಾ ಸೇವಾರ್ಥಂ ಮಮ ಸನ್ನಿಧೌ । ಅಭವಂ ದುಃಖಸನ್ತಪ್ತಸ್ತದಾಹಂ ವಾನರಾನನಃ
ಯಾವಾಗ ರಾಜಕುಮಾರಿ ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವಳು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಾನರಮುಖದಿಂದ ತುಂಬಾ ದುಃಖಪಟ್ಟು ತಾಳಲಾರದೆ ಇದ್ದೆನು.
ದಮಯನ್ತೀ ತು ಮಾಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರಫುಲ್ಲವದನಾಮ್ಬುಜಾ । ಶೋಕಂ ವಾನರವಕ್ತ್ರತ್ವಾನ್ನ ಚಕಾರ ಕದಾಚನ
ಆದರೆ ದಮಯಂತಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವಳ ಮುಖ ಕಮಲದಂತೆ ಹಸನಾಗಿ ಅರಳುತ್ತಿತ್ತು; ನನ್ನ ವಾನರಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ದುಃಖವನ್ನೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಏವಂ ಗಚ್ಛತಿ ಕಾಲೇ ತು ಸಹಸಾ ಪರ್ವತೋ ಮುನಿಃ । ಕುರ್ವಂಸ್ತೀರ್ಥಾನ್ಯನೇಕಾನಿ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಮಾಂ ಸಮುಪಾಗತಃ
ಹೀಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ, ಅಚಾನಕ್ ಪರ್ವತಮುನಿಯು ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.
ಮಯಾತಿಮಾನಿತಃ ಪ್ರೇಮ್ಣಾ ಪೂಜಿತಶ್ಚ ಯಥಾವಿಧಿ । ಆಸೀನ ಆಸನೇ ದಿವ್ಯೇ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಮಾಂ ದುಃಖಿತೋ ಹ್ಯಭೂತ್
ನಾನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜಿಸಿ, ಸುಂದರ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿರಿಸಿದ್ದೆನು. ಆಗ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖಗೊಂಡನು.
ಕೃತದಾರಂ ವಾನರಾಸ್ಯಂ ದೀನಂ ಚಿನ್ತಾತುರಂ ಭೃಶಮ್ । ದಯಾವಾನ್ಮಾಮುವಾಚೇದಂ ಪರ್ವತೋ ಮಾತುಲಂ ಕೃಶಮ್
ನಾನು ವಿವಾಹವಾದ ವಾನರಮುಖದವನಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ, ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದಯಾಮಯ ಪರ್ವತನು ತನ್ನ ಮಾವನಾದ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಮಯಾ ನಾರದ ಕೋಪಾತ್ತ್ವಂ ಶಪ್ತೋಽಸಿ ಮುನಿಸತ್ತಮ । ನಿಷ್ಕೃತಿಂ ತಸ್ಯ ಶಾಪಸ್ಯ ಕರೋಮ್ಯದ್ಯ ನಿಶಾಮಯ
ನಾರದನೇ, ನಾನು ಕೋಪದಿಂದ ನಿನಗೆ ಶಾಪಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆನು; ಈಗ ಆ ಶಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಣೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ನೋಡು.
ಭವ ತ್ವಂ ಚಾರುವದನೋ ಮಮ ಪುಣ್ಯೇನ ನಾರದ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಾಜಸುತಾಂ ಚಿತ್ತೇ ಕೃಪಾ ಜಾತಾ ಮಮಾಧುನಾ
ನಾರದ, ನನ್ನ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೀನು ಸುಂದರಮುಖನಾಗು; ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಈಗ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ.
ನಾರದ ಉವಾಚ ಮಯಾಪಿ ಪ್ರವಣಂ ಚಿತ್ತಂ ಕೃತ್ವಾ ಶ್ರುತ್ವಾಸ್ಯ ಭಾಷಿತಮ್ । ಅನುಗ್ರಹಃ ಕೃತಃ ಸದ್ಯಸ್ತಸ್ಯ ಶಾಪಸ್ಯ ತತ್ಕ್ಷಣಾತ್
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಿನಮ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆನು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆನು.
ಭಾಗಿನೇಯ ತವಾಪ್ಯಸ್ತು ಗಮನಂ ಸುರಸದ್ಮನಿ । ಶಾಪಸ್ಯಾನುಗ್ರಹಃ ಕಾಮಂ ಕೃತೋಽಯಂ ಪರ್ವತಾಧುನಾ
ನಿನ್ನೂ, ಮಾವನೇ, ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು; ಪರ್ವತನು ಈಗ ಈ ಶಾಪದ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ.
ನಾರದ ಉವಾಚ ಜಾತೋಽಹಂ ಚಾರುವದನೋ ವಚನಾತ್ತಸ್ಯ ಪಶ್ಯತಃ । ರಾಜಪುತ್ರೀ ತು ಸನ್ತುಷ್ಟಾ ಮಾತರಂ ಪ್ರಾಹ ಸತ್ವರಮ್
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ಅವನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ಸುಂದರಮುಖನಾದೆನು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದರು; ರಾಜಕುಮಾರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.