ನ್ಯಾಯಾನ್ಯಾಯೌ ಚ ಭೂತಾನಾಂ ಪಶ್ಯನ್ತೀ ಸಾಕ್ಷಿರೂಪಿಣೀ । ನ ಮೇ ಕದಾಪಿ ಭೋಗೇಚ್ಛಾ ನ ಲೋಭೋ ನ ಚ ವೈರಿತಾ
ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ ಎರಡನ್ನೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಭೋಗದ ಆಸೆ, ಲೋಭ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ.
ಧರ್ಮಾರ್ಥಂ ವಿಚರಾಮ್ಯತ್ರ ಸಂಸಾರೇ ಸಾಧುರಕ್ಷಣಮ್ । ವ್ರತಮೇತತ್ತು ನಿಯತಂ ಪಾಲಯಾಮಿ ನಿಜಂ ಸದಾ
ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದು ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ವ್ರತ, ನಾನು ಸದಾ ಇದನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಸಾಧೂನಾಂ ರಕ್ಷಣಂ ಕಾರ್ಯಂ ಹನ್ತವ್ಯಾ ಯೇಽಪ್ಯಸಾಧವಃ । ವೇದಸಂರಕ್ಷಣಂ ಕಾರ್ಯಮವತಾರೈರನೇಕಶಃ
ಸಜ್ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯಕ, ದುಷ್ಟರನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು ಕೂಡ ಅಗತ್ಯ. ವೇದಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಯುಗೇ ಯುಗೇ ತಾನೇವಾಹಮವತಾರಾನ್ಬಿಭರ್ಮಿ ಚ । ಮಹಿಷಸ್ತು ದುರಾಚಾರೋ ದೇವಾನ್ವೈ ಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ
ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲೂ ನಾನು ಆ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಹಿಷನು ದುಷ್ಟನಾಗಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ.
ಜ್ಞಾತ್ವಾಹಂ ತದ್ವಧಾರ್ಥಂ ಭೋಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾಸ್ಮಿ ರಾಕ್ಷಸಾಧುನಾ । ತಂ ಹನಿಷ್ಯೇ ದುರಾಚಾರಂ ಸುರಶತ್ರುಂ ಮಹಾಬಲಮ್
ಇದು ತಿಳಿದು, ನಾನು ಅವನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಓ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಕ್ಷಸಾ. ಆ ದುಷ್ಟ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ.
ಗಚ್ಛ ವಾ ತಿಷ್ಠ ಕಾಮಂ ತ್ವಂ ಸತ್ಯಮೇತದುದಾಹೃತಮ್ । ಬ್ರೂಹಿ ವಾ ತಂ ದುರಾತ್ಮಾನಂ ರಾಜಾನಂ ಮಹಿಷೀಸುತಮ್
ನೀನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಹೋಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಉಳಿಯಬಹುದು; ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಅಥವಾ ಆ ದುಷ್ಟ ರಾಜನಾದ ಮಹಿಷನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳು.
ಕಿಮನ್ಯಾನ್ ಪ್ರೇಷಯಸ್ಯತ್ರ ಸ್ವಯಂ ಯುದ್ಧಂ ಕುರುಷ್ವ ಹ । ಸನ್ಧಿಞ್ಚೇತ್ಕರ್ತುಮಿಚ್ಛಾಸ್ತಿ ರಾಜ್ಞಸ್ತವ ಮಯಾ ಸಹ
ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಯಾಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೀಯೆ? ನೀನೇ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು! ನಿನ್ನ ರಾಜನು ನನ್ನೊಡನೆ ಶಾಂತಿ ಬಯಸಿದರೆ, ಅವನು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಲಿ.
ಸರ್ವೇ ಗಚ್ಛನ್ತು ಪಾತಾಲಂ ವೈರಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಯಥಾಸುಖಮ್ । ದೇವದ್ರವ್ಯಂ ತು ಯತ್ಕಿಞ್ಚಿದ್ಧೃತಂ ಜಿತ್ವಾ ರಣೇ ಸುರಾನ್ । ತದ್ದತ್ತ್ವಾ ಯಾನ್ತು ಪಾತಾಲಂ ಪ್ರಹ್ಲಾದೋ ಯತ್ರ ತಿಷ್ಠತಿ
ಎಲ್ಲರೂ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ. ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಧನ, ರತ್ನಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ, ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಇದ್ದಾನೆ.
ವ್ಯಾಸ ಉವಾಚ ತಚ್ಛುತ್ವಾ ವಚನಂ ದೇವ್ಯಾ ಅಸಿಲೋಮಾ ಪುರಃಸ್ಥಿತಃ । ಬಿಡಾಲಾಖ್ಯಂ ಮಹಾವೀರಂ ಪಪ್ರಚ್ಛ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕಮ್
ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅಸಿಲೋಮನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಿದಾಳ ಎಂಬ ಮಹಾವೀರನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.
ಅಸಿಲೋಮೋವಾಚ ಶ್ರುತಂ ತೇಽದ್ಯ ಬಿಡಾಲಾಖ್ಯ ಭವಾನ್ಯಾ ಕಥಿತಂ ಚ ಯತ್ । ಏವಂ ಗತೇ ಕಿಂ ಕರ್ತವ್ಯೋ ವಿಗ್ರಹಃ ಸನ್ಧಿರೇವ ವಾ
ಅಸಿಲೋಮನು ಹೇಳಿದನು: ಓ ಬಿದಾಳ, ಇಂದು ಭವಾನಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಶಾಂತಿ ಸಾಧಿಸಬೇಕೋ?
ಬಿಡಾಲಾಖ್ಯ ಉವಾಚ ನ ಸನ್ಧಿಕಾಮೋಽಸ್ತಿ ನೃಪೋಽಭಿಮಾನೀ ಯುದ್ಧೇ ಚ ಮೃತ್ಯುಂ ನಿಯತಂ ಹಿ ಜಾನನ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹತಾನ್ ಪ್ರೇರಯತೇ ತಥಾಸ್ಮಾ- ನ್ದೈವ ಹಿ ಕೋಽತಿಕ್ರಮಿತುಂ ಸಮರ್ಥಃ
ಬಿದಾಳನು ಹೇಳಿದನು: ನಮ್ಮ ರಾಜನಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ, ಅವನು ಅಹಂಕಾರಿಯೂ ಹೌದು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾವು ಖಚಿತವೆಂದು ತಿಳಿದರೂ, ಇತರರು ಸತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ವಿಧಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ಮೀರಿ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
(ದುಃಸಾಧ್ಯ ಏವಾಸ್ತ್ವಿಹ ಸೇವಕಾನಾಂ ಧರ್ಮಃ ಸದಾ ಮಾನವಿವರ್ಜಿತಾನಾಮ್ । ಆಜ್ಞಾಪರಾಣಾಂ ವಶವರ್ತಿಕಾನಾಂ ಪಾಞ್ಚಾಲಿಕಾನಾಮಿವ ಸೂತ್ರಭೇದಾತ್ ॥) ಗತ್ವಾ ಕಥಂ ತಸ್ಯ ಪುರಸ್ತ್ವಯಾ ಚ ಮಯಾಪಿ ವಕ್ತವ್ಯಮಿದಂ ಕಠೋರಮ್ । ಗಚ್ಛನ್ತು ಪಾತಾಲಮಿತಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ದತ್ತ್ವಾಥ ರತ್ನಾನಿ ಧನಂ ಸುರಾಣಾಮ್
ಸೇವಕರ ಧರ್ಮವು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಷ್ಟಕರ, ಮಾನವೀಯತೆ ಇಲ್ಲದವರಿಗೂ, ಆದೇಶ ಪಾಲಿಸುವವರಿಗೂ, ಬೊಂಬೆಗಳಂತೆ ತಂತಿ ಕತ್ತರಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತವೋ ಹಾಗೆ. ಹೀಗೆ, ನೀನು ಅಥವಾ ನಾನು ಅವನ ಮುಂದೆ ಈ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ, ದೇವತೆಗಳ ರತ್ನ, ಧನವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ.
(ಪ್ರಿಯಂ ಹಿ ವಕ್ತವ್ಯಮಸತ್ಯಮೇವ ನ ಚ ಪ್ರಿಯಂ ಸ್ಯಾದ್ಧಿತಕೃತ್ತು ಭಾಷಿತಮ್ । ಸತ್ಯಂ ಪ್ರಿಯಂ ನೋ ಭವತೀಹ ಕಾಮಂ ಮೌನಂ ತತೋ ಬುದ್ಧಿಮತಾಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್
ಇಲ್ಲಿ ಜನರು ಸುಖಕರವಾದುದನ್ನು ಸುಳ್ಳಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಉಪಯುಕ್ತವಾದುದು ಕಠಿಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಸತ್ಯವು ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮೌನದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ನ ನೂನಂ ತತ್ರ ಗನ್ತವ್ಯಂ ಹಿತಂ ವಾ ವಕ್ತುಮಾದರಾತ್ । ಪ್ರಷ್ಟುಂ ವಾಪಿ ಗತೇ ರಾಜಾ ಕೋಪಯುಕ್ತೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ
ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಉಪಯುಕ್ತವಾದುದನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳುವುದೂ, ಅಥವಾ ಏನಾದರೂ ಕೇಳುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ; ಹೋದರೆ ರಾಜನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಯುದ್ಧಂ ಪ್ರಾಣಸ್ಯ ಸಂಶಯೇ । ಸ್ವಾಮಿಕಾರ್ಯಂ ಪರಂ ಮತ್ವಾ ಮರಣಂ ತೃಣವತ್ತಥಾ
ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಪ್ರಾಣದ ಅಪಾಯವಿದ್ದರೂ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕು; ಸ್ವಾಮಿಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸಾವು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ಅಲ್ಪವೆಂದು ಎಣಿಸಬೇಕು.
ವ್ಯಾಸ ಉವಾಚ ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ತೌ ವೀರೌ ಸಂಸ್ಥಿತೌ ಯುದ್ಧತತ್ಪರೌ । ಧನುರ್ಬಾಣಧರೌ ತತ್ರ ಸನ್ನದ್ಧೌ ರಥಸಙ್ಗತೌ
ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ, ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತರು.
ಪ್ರಥಮಂ ತು ಬಿಡಾಲಾಖ್ಯಃ ಸಪ್ತಬಾಣಾನ್ಮುಮೋಚ ಹ । ಅಸಿಲೋಮಾ ಸ್ಥಿತೋ ದೂರೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಃ ಪರಮಾಸ್ತ್ರವಿತ್
ಮೊದಲು ಬಿಡಾಳ ಎಂಬವನು ಏಳು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು; ಅಸಿಲೋಮನು ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಮಹಾ ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಚಿಚ್ಛೇದ ತಾಂಸ್ತಥಾಪ್ರಾಪ್ತಾನಮ್ಬಿಕಾ ಸ್ವಶರೈಃ ಶರಾನ್ । ಬಿಡಾಲಾಖ್ಯಂ ತ್ರಿಭಿರ್ಬಾಣೈರ್ಜಘಾನ ಚ ಶಿಲಾಶಿತೈಃ
ಅಂಬಿಕೆ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಬಿದಾಳನನ್ನು ಮೂರು ಗಟ್ಟಿ ಕಲ್ಲುಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದಳು.
ಪ್ರಾಪ್ಯ ಬಾಣವ್ಯಥಾಂ ದೈತ್ಯಃ ಪಪಾತ ಸಮರಾಙ್ಗಣೇ । ಮೂರ್ಚ್ಛಿತೋಽಥ ಮಮಾರಾಶು ದಾನವೋ ದೈವಯೋಗತಃ
ಬಾಣಗಳ ಗಾಯದಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟನು; ಅಚೇತನನಾಗಿ, ಆ ದಾನವನು ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬೇಗ ಸತ್ತನು.
ಬಿಡಾಲಾಖ್ಯಂ ಹತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಣೇ ಶಕ್ತಿಶರೋತ್ಕರೈಃ । ಅಸಿಲೋಮಾ ಧನುಷ್ಪಾಣಿಃ ಸಂಸ್ಥಿತೋ ಯುದ್ಧತತ್ಪರಃ
ಬಿಡಾಳನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯುತ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗೊಳಗಾಗಿ ಸತ್ತುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಸಿಲೋಮನು ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು.
ಊರ್ಧ್ವಂ ಸವ್ಯಂ ಕರಂ ಕೃತ್ವಾ ತಾಮುವಾಚ ಮಿತಂ ವಚಃ । ದೇವಿ ಜಾನಾಮಿ ಮರಣಂ ದಾನವಾನಾಂ ದುರಾತ್ಮನಾಮ್
ಅವನನು ಎಡಗೈಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ದೇವಿ, ಈ ದುಷ್ಟ ದಾನವರು ಸಾಯುವುದು ಖಚಿತವೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ.'
ತಥಾಪಿ ಯುದ್ಧಂ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಪರಾಧೀನೇನ ವೈ ಮಯಾ । ಮಹಿಷೋ ಮನ್ದಬುದ್ಧಿಶ್ಚ ನ ಜಾನಾತಿ ಪ್ರಿಯಾಪ್ರಿಯೇ
ಆದರೂ ನಾನು ಪರನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟವನಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲೇಬೇಕು; ಮಹಿಷನು ಮೂರ್ಖನಾಗಿ, ಏನು ಇಷ್ಟ, ಏನು ಅನಿಷ್ಟ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ತದಗ್ರೇ ನೈವ ವಕ್ತವ್ಯಂ ಹಿತಂ ಚೈವಾಪ್ರಿಯಂ ಮಯಾ । ಮರ್ತವ್ಯಂ ವೀರಧರ್ಮೇಣ ಶುಭಂ ವಾಪ್ಯಶುಭಂ ಭವೇತ್
ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಉಪಯುಕ್ತವಾದುದನ್ನಾಗಲಿ, ಕಠಿಣವಾದುದನ್ನಾಗಲಿ ಹೇಳಬಾರದು; ಯುದ್ಧಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಫಲ ಶುಭವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಅಶುಭವಾಗಲಿ, ಸಾಯಲೇಬೇಕು.
ದೈವಮೇವ ಪರಂ ಮನ್ಯೇ ಧಿಪೌರುಷಮನರ್ಥಕಮ್ । ಪತನ್ತಿ ದಾನವಾಸ್ತೂರ್ಣಂ ತವ ಬಾಣಹತಾ ಭುವಿ
ನಾನು ವಿಧಿಯನ್ನೇ ಪರಮವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮಾನವನ ಪ್ರಯತ್ನ ವ್ಯರ್ಥ. ನಿನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಾನವರು ಬೇಗನೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ.
ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಶರವೃಷ್ಟಿಂ ಸ ಚಕಾರ ದಾನವೋತ್ತಮಃ । ದೇವೀ ಚಿಚ್ಛೇದ ತಾನ್ಬಾಣೈರಪ್ರಾಪ್ತಾಂಸ್ತು ನಿಜಾನ್ತಿಕೇ
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವನು ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ಹಾರಿಸಿದನು; ದೇವಿ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವು ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು.
ಅನ್ಯೈರ್ವಿವ್ಯಾಧ ತಂ ತೂರ್ಣಮಸಿಲೋಮಾನಮಾಶುಗೈಃ । ವೀಕ್ಷಿತಾಮರಸಙ್ಘೈಶ್ಚ ಕೋಪಪೂರ್ಣಾನನಾ ತದಾ
ಮತ್ತಷ್ಟು ವೇಗದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವಳು ಅಸಿಲೋಮನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದಳು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮುಖವನ್ನು ಅಮರರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಶುಶುಭೇ ದಾನವಃ ಕಾಮಂ ಬಾಣೈರ್ವಿದ್ಧತನುಃ ಕಿಲ । ಸ್ರವದ್ರುಧಿರಧಾರಃ ಸ ಪ್ರಫುಲ್ಲಃ ಕಿಂಶುಕೋ ಯಥಾ
ದೈತ್ಯನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ದೇಹಭೇದಗೊಂಡು, ರಕ್ತದ ಹರಿವು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪಾರಿಜಾತದ ಹೂವಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅಸಿಲೋಮಾ ಗದಾಂ ಗುರ್ವೀಂ ಲೌಹೀಮುದ್ಯಮ್ಯ ವೇಗತಃ । ದುದ್ರಾವ ಚಣ್ಡಿಕಾಂ ಕೋಪಾತ್ಸಿಂಹಂ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಜಘಾನ ಹ
ಅಸಿಲೋಮನು ಭಾರವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕೋಪದಿಂದ ಚಂಡಿಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿ, ಸಿಂಹನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು.
ಸಿಂಹೋಽಪಿ ನಖರಾಘಾತೈಸ್ತಂ ದದಾರ ಭುಜಾನ್ತರೇ । ಅಗಣಯ್ಯ ಗದಾಘಾತಂ ಕೃತಂ ತೇನ ಬಲೀಯಸಾ
ಆ ಸಿಂಹನು ತನ್ನ ನಖಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕೈಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹರಿದು ಹಾಕಿತು; ಆ ಬಲಿಷ್ಠನು ಹೊಡೆದ ಗದಾಘಾತವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಉತ್ಪತ್ಯ ತರಸಾ ದೈತ್ಯೋ ಗದಾಪಾಣಿಃ ಸುದಾರುಣಃ । ಸಿಂಹಮೂರ್ಧ್ನಿ ಸಮಾರುಹ್ಯ ಜಘಾನ ಗದಯಾಮ್ಬಿಕಾಮ್
ಆ ಕ್ರೂರ ದೈತ್ಯನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವೇಗವಾಗಿ ಜಿಗಿದು, ಸಿಂಹನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ, ಗದೆಯಿಂದ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು.