ಅಭಿಜಗ್ಮುರ್ಗೃಹೇ ತಸ್ಯ ಮುದಿತಾಸ್ತೇ ದಿದೃಕ್ಷವಃ । ನಾಪಶ್ಯನ್ ರಮಮಾಣಂ ತೇ ಜಯನ್ತ್ಯಾ ಸಹ ಸಂಯುತಮ್
ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಜಯಂತಿಯೊಡನೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಅವರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
ತದಾ ವಿಮನಸಃ ಸರ್ವೇ ಜಾತಾ ಭಗ್ನೋದ್ಯಮಾಶ್ಚ ತೇ । ಚಿನ್ತಾಪರಾತಿದೀನಾಶ್ಚ ವೀಕ್ಷಮಾಣಾಃ ಪುನಃ ಪುನಃ
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರಾಶರಾದರು, ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಿಫಲವಾದವು; ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದರು.
ಅದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಂ ತು ಸಂವೃತ್ತಂ ಪ್ರತಿಜಗ್ಮುರ್ಯಥಾಗತಮ್ । ಸ್ವಗೃಹಾನ್ದೈತ್ಯವರ್ಯಾಸ್ತೇ ಚಿನ್ತಾವಿಷ್ಟಾ ಭಯಾತುರಾಃ
ಅವನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಅವನು ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಅವರು ಬಂದ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು; ಆ ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠರು ಭಯ ಮತ್ತು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.
ರಮಮಾಣಂ ತಥಾ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಶಕ್ರಃ ಪ್ರೋವಾಚ ತಂ ಗುರುಮ್ । ಬೃಹಸ್ಪತಿಂ ಮಹಾಭಾಗ ಕಿಂ ಕರ್ತವ್ಯಮಿತಃ ಪರಮ್
ಅವನು ಹೀಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಶಕ್ರನು ತನ್ನ ಗುರು ಬ್ರಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ: ಮಹಾಭಾಗನೆ, ಈಗ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಗಚ್ಛಾದ್ಯ ದಾನವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮನ್ಮಾಯಯಾ ತ್ವಂ ಪ್ರಲೋಭಯ । ಅಸ್ಮಾಕಂ ಕುರು ಕಾರ್ಯಂ ತ್ವಂ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಮಾನದ
ಈಗ ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆ ದಾನವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಯೋಚಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.
ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ವಚನಂ ಕಾವ್ಯಂ ರಮಮಾಣಂ ಸುಸಂವೃತಮ್ । ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತದ್ರೂಪಮಾಸ್ಥಾಯ ದೈತ್ಯಾನ್ಮತಿ ಯಯೌ ಗುರುಃ
ಆ ರಹಸ್ಯವಾದ, ಆನಂದಕರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಗುರುವು ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ದಾನವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.
ಗತ್ವಾ ತತ್ರಾತಿಭಕ್ತ್ಯಾಸೌ ದಾನವಾನ್ಸಮುಪಾಹ್ವಯತ್ । ಆಗತಾಸ್ತೇಽಸುರಾಃ ಸರ್ವೇ ದದೃಶುಃ ಕಾವ್ಯಮಗ್ರತಃ
ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೋಗಿ, ಆ ದಾನವರನ್ನು ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲ ಅಸುರರೂ ಬಂದು, ಅವರ ಮುಂದೆ ಕಾವ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿದರು.
ಪ್ರಣಮ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಕಾವ್ಯಂ ಮತ್ವಾತಿಮೋಹಿತಾಃ । ನ ವಿದುಸ್ತೇ ಗುರೋರ್ಮಾಯಾಂ ಕಾವ್ಯರೂಪವಿಭಾವಿನೀಮ್
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾವ್ಯನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬಹಳ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತರು. ಗುರುವು ಕಾವ್ಯನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.
ತಾನುವಾಚ ಗುರುಃ ಕಾವ್ಯರೂಪಃ ಪ್ರಚ್ಛನ್ನಮಾಯಯಾ । ಸ್ವಾಗತಂ ಮಮ ಯಾಜ್ಯಾನಾಂ ಪ್ರಾಪ್ತೋಽಹಂ ವೋ ಹಿತಾಯ ವೈ
ಕಾವ್ಯನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗುರುವು ಅವರೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನನ್ನ ಯಜಮಾನರೆ, ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ನಿಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.'
ಅಹಂ ವೋ ಬೋಧಯಿಷ್ಯಾಮಿ ವಿದ್ಯಾಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾಮಮಾಯಯಾ । ತಪಸಾ ತೋಷಿತಃ ಶಮ್ಭುರ್ಯುಷ್ಮತ್ಕಲ್ಯಾಣಹೇತವೇ
ನಾನು ನಿಮಗೆ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಂಭು ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಪ್ರೀತಮನಸೋ ಜಾತಾಸ್ತೇ ದಾನವೋತ್ತಮಾಃ । ಕೃತಕಾರ್ಯಂ ಗುರುಂ ಮತ್ವಾ ಜಹೃಷುಸ್ತೇ ವಿಮೋಹಿತಾಃ
ಇದು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು. ಗುರು ಅವರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.
ಪ್ರಣೇಮುಸ್ತೇ ಮುದಾ ಯುಕ್ತಾ ನಿರಾತಙ್ಕಾ ಗತವ್ಯಥಾಃ । ದೇವೇಭ್ಯಶ್ಚ ಭಯಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ತಸ್ಥುಃ ಸರ್ವೇ ನಿರಾಮಯಾಃ
ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತರು. ದೇವತೆಗಳ ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲರೂ ಆರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದರು.
ಶುಕ್ರರೂಪೇಣ ಗುರುಣಾ ದೈತ್ಯವಞ್ಚನಾವರ್ಣನಮ್ ರಾಜೋವಾಚ ಕಿಂ ಕೃತಂ ಗುರುಣಾ ಪಶ್ಚಾದ್ಭೃಗುರೂಪೇಣ ವರ್ತತಾ । ಛಲೇನೈವ ಹಿ ದೈತ್ಯಾನಾಂ ಪೌರೋಹಿತ್ಯೇನ ಧೀಮತಾ
ಶುಕ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುವು ದಾನವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದನು ಎಂಬ ವಿವರ. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: 'ಆಮೇಲೆ ಭೃಗು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆ ಗುರುನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವನು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿ ದಾನವರ ಪುರೋಹಿತರಾಗಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಕಪಟದಿಂದಲೇ ನಡೆದುಕೊಂಡನು.'
ಗುರುಃ ಸುರಾಣಾಮನಿಶಂ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾನಿಧಿಸ್ತಥಾ । ಸುತೋಽಙ್ಗಿರಸ ಏವಾಸೌ ಸ ಕಥಂ ಛಲಕೃನ್ಮುನಿಃ
ದೇವತೆಗಳ ಗುರು, ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ಮೂಲವಾದವನು, ಅಂಗಿರಸನ ಮಗನು. ಅಂತಹ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೇಗೆ ಮೋಸಗಾರನಾದನು?
ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಸತ್ಯಂ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಕಾರಣಮ್ । ಕಥಿತಂ ಮುನಿಭಿರ್ಯೇನ ಪರಮಾತ್ಮಾಪಿ ಲಭ್ಯತೇ
ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯವೇ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಆಧಾರವೆಂದು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಿಂದಲೇ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕೂಡ ಪಡೆಯಬಹುದು.
ವಾಚಸ್ಪತಿಸ್ತಥಾ ಮಿಥ್ಯಾವಕ್ತಾ ಚೇದ್ದಾನವಾನ್ಪ್ರತಿ । ಕಃ ಸತ್ಯವಕ್ತಾ ಸಂಸಾರೇ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಗೃಹಾಶ್ರಮೀ
ವಾಚಸ್ಪತಿ ಕೂಡ ದಾನವರ ಮುಂದೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೃಹಸ್ಥರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸತ್ಯವಂತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ?
ಆಹಾರಾದಧಿಕಂ ಭೋಜ್ಯಂ ಜ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡವಿಭವೇಽಪಿ ನ । ತದರ್ಥಂ ಮುನಯೋ ಮಿಥ್ಯಾ ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ಕಥಂ ಮುನೇ
ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಸಂಪತ್ತು ಇದ್ದರೂ, ತಿನ್ನುವಷ್ಟು ಆಹಾರವೇ ಸಾಕು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಋಷಿಗಳು ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಒಲಗುತ್ತಾರೆ?
ಶಬ್ದಪ್ರಮಾಣಮುಚ್ಛೇದಂ ಶಿಷ್ಟಾಭಾವೇ ಗತಂ ನ ಕಿಮ್ । ಛಲಕರ್ಮಪ್ರವೃತ್ತೇ ವಾವಿಗೀತತ್ವಂ ಗುರೌ ಕಥಮ್
ಉತ್ತಮ ಜನರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಶಬ್ದದ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವೂ ನಾಶವಾಗುವುದಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಗುರುವಿನಂತಹವರು ಮೋಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ಅವನ ಮಾನ್ಯತೆ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?
ದೇವಾಃ ಸತ್ತ್ವಸಮುದ್ಭೂತಾ ರಾಜಸಾ ಮಾನವಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ । ತಿರ್ಯಞ್ಚಸ್ತಾಮಸಾಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಉತ್ಪತ್ತೌ ಮುನಿಭಿಃ ಕಿಲ
ದೇವತೆಗಳು ಸತ್ವದಿಂದ, ಮನುಷ್ಯರು ರಜಸಿನಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಮಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಅಮರಾಣಾಂ ಗುರುಃ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮಿಥ್ಯಾವಾದೀ ಸ್ವಯಂ ಯದಿ । ತದಾ ಕಃ ಸತ್ಯವಕ್ತಾ ಸ್ಯಾದ್ರಾಜಸಸ್ತಾಮಸಃ ಪುನಃ
ಅಮರರ ಗುರುವೇ ಸ್ವತಃ ಸುಳ್ಳು ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ರಜಸ ಅಥವಾ ತಮಸ ಗುಣದವರು ಯಾರು ಸತ್ಯವಂತರಾಗುತ್ತಾರೆ?
ಕ್ವ ಸ್ಥಿತಿಸ್ತಸ್ಯ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಸನ್ದೇಹೋಽಯಂ ಮಮಾತ್ಮನಃ । ಕಾ ಗತಿಃ ಸರ್ವಜನ್ತೂನಾಂ ಮಿಥ್ಯಾಭೂತೇ ಜಗತ್ತ್ರಯೇ
ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವಿದೆ? ನನಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿದೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಸುಳ್ಳು ಹರಡಿದರೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು?
ಹರಿರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶಚೀಕಾನ್ತಸ್ತಥಾನ್ಯೇ ಸುರಸತ್ತಮಾಃ । ಸರ್ವೇ ಛಲವಿಧೌ ದಕ್ಷಾ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಞ್ಚ ಕಾ ಕಥಾ
ಹರಿಯೂ, ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಶಚಿಯ ಪ್ರಿಯನೂ, ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಸದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದೇನು?
ಕಾಮಕ್ರೋಧಾಭಿಸನ್ತಪ್ತಾ ಲೋಭೋಪಹತಚೇತಸಃ । ಛಲೇ ದಕ್ಷಾಃ ಸುರಾಃ ಸರ್ವೇ ಮುನಯಶ್ಚ ತಪೋಧನಾಃ
ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಬಳಲಿದ ದೇವತೆಗಳು, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಮುನಿಗಳು, ಲೋಭದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಸದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ವಸಿಷ್ಠೋ ವಾಮದೇವಶ್ಚ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರೋ ಗುರುಸ್ತಥಾ । ಏತೇ ಪಾಪರತಾಃ ಕಾತ್ರ ಗತಿರ್ಧರ್ಮಸ್ಯ ಮಾನದ
ವಸಿಷ್ಠ, ವಾಮದೇವ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಗುರು ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಮಾನ್ಯನಾದವನೇ, ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವ ದಾರಿ ಉಳಿದಿದೆ?
ಇನ್ದ್ರೋಽಗ್ನಿಶ್ಚನ್ದ್ರಮಾ ವೇಧಾಃ ಪರದಾರಾಭಿಲಮ್ಪಟಾಃ । ಆರ್ಯತ್ವಂ ಭುವನೇಷ್ವೇಷು ಸ್ಥಿತಂ ಕುತ್ರ ಮುನೇ ವದ
ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಪರಸ್ತ್ರೀಯರ ಕಡೆ ಆಸೆಪಡುವವರು. ಮುನಿವೇ, ಈ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಆರ್ಯತನ ಎಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳು.
ವಚನಂ ಕಸ್ಯ ಮನ್ತವ್ಯಮುಪದೇಶಧಿಯಾನಘ । ಸರ್ವೇ ಲೋಭಾಭಿಭೂತಾಸ್ತೇ ದೇವಾಶ್ಚ ಮುನಯಸ್ತದಾ
ಪಾಪರಹಿತನೇ, ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಯಾರ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಬೇಕು? ಆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಆಗ ಲೋಭದಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ವ್ಯಾಸ ಉವಾಚ ಕಿಂ ವಿಷ್ಣುಃ ಕಿಂ ಶಿವೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮಘವಾ ಕಿಂ ಬೃಹಸ್ಪತಿಃ । ದೇಹವಾನ್ ಪ್ರಭವತ್ಯೇವ ವಿಕಾರೈಃ ಸಂಯುತಸ್ತದಾ
ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಮಘವಾನ್ ಅಥವಾ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ದೇಹವಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.
ರಾಗೀ ವಿಷ್ಣುಃ ಶಿವೋ ರಾಗೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಪಿ ರಾಗಸಂಯುತಃ । (ರಾಗವಾನ್ಕಿಮಕೃತ್ಯಂ ವೈ ನ ಕರೋತಿ ನರಾಧಿಪ)
ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ರಾಗ ಇದೆ, ಶಿವನಿಗೂ ರಾಗ ಇದೆ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ರಾಗ ಇದೆ. ರಾಜನಿಗೆ ರಾಗ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಏನು ಮಾಡದೆ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ?
ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಸಂಕಟೇ ಸೋಽಪಿ ಗುಣೈಃ ಸಮ್ಬಾಧ್ಯತೇ ಕಿಲ । ಕಾರಣಾದ್ರಹಿತಂ ಕಾರ್ಯಂ ಕಥಂ ಭವಿತುಮರ್ಹತಿ
ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನೂ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಬ್ರಹ್ಮಾದೀನಾಂ ಚ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಗುಣಾ ಏವ ಹಿ ಕಾರಣಮ್ । ಪಞ್ಚವಿಂಶತ್ಸಮುದ್ಭೂತಾ ದೇಹಾಸ್ತೇಷಾಂ ನ ಚಾನ್ಯಥಾ
ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗುಣಗಳೇ ಕಾರಣ. ಅವರ ದೇಹಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿವೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲ.