ಯದಾ ಪಶ್ಯತಿ ಭೂತಾತ್ಮಾ ತದಾ ಪಶ್ಯತಿ ತಾಂ ಶಿವಾಮ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಭೂಯಾತ್ಸಚ್ಚಿದಾನನ್ದರೂಪಿಣೀಮ್
ಯಾವಾಗ ಆತನು ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೋ, ಆಗ ಆ ಶುಭವಾದವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಮೇಲೆ, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದಸ್ವರೂಪಳಾದ ಅವಳನ್ನು ಅರಿತವನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ತದಾ ಮಾಯಾದಿಕಂ ಸರ್ವಂ ದಗ್ಧಂ ಭವತಿ ಭೂಮಿಪ । ಪ್ರಾರಬ್ಧಂ ಕರ್ಮಮಾತ್ರಂ ತು ಯಾವದ್ದೇಹಂ ಚ ತಿಷ್ಠತಿ
ಆಗ, ರಾಜನೇ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ದೇಹ ಇರುವವರೆಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಕರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ಜಾತೋ ಮೃತೋ ಮೋಕ್ಷಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ । ಕೃತಕೃತ್ಯೋ ಭವೇತ್ತಾತ ಯೋ ಭಜೇಜ್ಜಗದಮ್ಬಿಕಾಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮೃತನಾದ ಮೇಲೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾರು ಜಗದಂಬೆಯನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನೇನ ಧ್ಯೇಯಾ ಶ್ರೀಭುವನೇಶ್ವರೀ । ಶ್ರೋತವ್ಯಾ ಚೈವ ಮನ್ತವ್ಯಾ ಗುರುವಾಕ್ಯಾನುಸಾರತಃ
ಆದಕಾರಣ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶ್ರೀಭುವನೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು, ಆಕೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು, ಗುರುಗಳ ಮಾತಿನಂತೆ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.
ರಾಜನ್ನೇವಂ ಕೃತೋ ಯಜ್ಞೋ ಮೋಕ್ಷದೋ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ । ಅನ್ಯೇ ಯಜ್ಞಾಃ ಸಕಾಮಾಸ್ತು ಪ್ರಭವನ್ತಿ ಕ್ಷಯೋನ್ಮುಖಾಃ
ರಾಜನೇ, ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞವು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇತರ ಯಜ್ಞಗಳು ಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತವೆ.
ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮೇನ ವಿಧಿವತ್ಸ್ವರ್ಗಕಾಮೋ ಯಜೇದಿತಿ । ವೇದಾನುಶಾಸನಂ ಚೈತತ್ಪ್ರವದನ್ತಿ ಮನೀಷಿಣಃ
ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಷ್ಠೋಮ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ವೇದೋಪದೇಶವಿದೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಕ್ಷೀಣೇ ಪುಣ್ಯೇ ಮೃತ್ಯುಲೋಕಂ ವಿಶನ್ತಿ ಚ ಯಥಾಮತಿ । ತಸ್ಮಾತ್ತು ಮಾನಸಃ ಶ್ರೇಷ್ಠೋ ಯಜ್ಞೋಽಪ್ಯಕ್ಷಯ ಏವ ಸಃ
ಪುಣ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮರಣಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನಸ ಯಜ್ಞವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅದು ನಾಶವಾಗದು.
ನ ರಾಜ್ಞಾ ಸಾಧಿತುಂ ಯೋಗ್ಯೋ ಮಖೋಽಸೌ ಜಯಮಿಚ್ಛತಾ । ತಾಮಸಸ್ತು ಕೃತಃ ಪೂರ್ವಂ ಸರ್ಪಯಜ್ಞಸ್ತ್ವಯಾಧುನಾ
ವಿಜಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ರಾಜನು ಆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ನೀನು ಮೊದಲು ಮಾಡಿದ ಸರ್ಪಯಜ್ಞವು ತಾಮಸಿಕವಾಗಿತ್ತು.
ವೈರಂ ನಿರ್ವಾಹಿತಂ ರಾಜಂಸ್ತಕ್ಷಕಸ್ಯ ದುರಾತ್ಮನಃ । ಯತ್ಕೃತೇ ನಿಹತಾಃ ಸರ್ಪಾಸ್ತ್ವಯಾಽಗ್ನೌ ಕೋಟಿಶಃ ಪರೇ
ದುಷ್ಟ ತಕ್ಷಕನ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ನೀನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೀಯ, ರಾಜನೇ. ಅವನಿಗಾಗಿ ನೀನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ್ದೀಯ.
ದೇವೀಯಜ್ಞಂ ಕುರುಷ್ವಾದ್ಯ ವಿತತಂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕಮ್ । ವಿಷ್ಣುನಾ ಯಃ ಕೃತಃ ಪೂರ್ವಂ ಸೃಷ್ಟ್ಯಾದೌ ನೃಪಸತ್ತಮ
ಈಗ ನೀನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವಿಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡು, ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಮಾಡಿದಂತೆ ನೀನು ಕೂಡ ಮಾಡು.
ತಥಾ ತ್ವಂ ಕುರು ರಾಜೇನ್ದ್ರ ವಿಧಿಂ ತೇ ಪ್ರಬ್ರವೀಮ್ಯಹಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸನ್ತಿ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ವಿಧಿಜ್ಞಾ ವೇದವಿತ್ತಮಾಃ
ಹಾಗೆ ನೀನು ಮಾಡು, ರಾಜೇಂದ್ರ. ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ವೇದಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇದ್ದಾರೆ, ರಾಜೇಂದ್ರ.
ದೇವೀಬೀಜವಿಧಾನಜ್ಞಾ ಮನ್ತ್ರಮಾರ್ಗವಿಚಕ್ಷಣಾಃ । ಯಾಜಕಾಸ್ತೇ ಭವಿಷ್ಯನ್ತಿ ಯಜಮಾನಸ್ತ್ವಮೇವ ಹಿ
ಅವರು ದೇವಿಬೀಜವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರೂ, ಮಂತ್ರಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಯಜ್ಞದ ಅರ್ಚಕರಾಗುತ್ತಾರೆ, ನೀನು ಯಜಮಾನನಾಗಿರುತ್ತೀಯ.
ಕೃತ್ವಾ ಯಜ್ಞಂ ವಿಧಾನೇನ ದತ್ತ್ವಾ ಪುಣ್ಯ಼ಂ ಮಖಾರ್ಜಿತಮ್ । ಸಮುದ್ಧರ ಮಹಾರಾಜ ಪಿತರಂ ದುರ್ಗತಿಙ್ಗತಮ್
ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದರಿಂದ ದೊರಕಿದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಮಹಾರಾಜನೇ, ದುರ್ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು.
ವಿಪ್ರಾವಮಾನಜಂ ಪಾಪಂ ದುರ್ಘಟಂ ನರಕಪ್ರದಮ್ । ತಥೈವ ಶಾಪಜೋ ದೋಷಃ ಪ್ರಾಪ್ತಃ ಪಿತ್ರಾ ತವಾನಘ
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಪಾಪವು, ಅದು ದುಷ್ಟವೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವದೂ ಆಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಪದಿಂದ ಬಂದ ದೋಷವೂ ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಬಂದಿದೆ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೇ.
ತಥಾ ದುರ್ಮರಣಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಸರ್ಪದಂಶೇನ ಭೂಭುಜಾ । ಅನ್ತರಾಲೇ ತಥಾ ಮೃತ್ಯೂರ್ನ ಭೂಮೌ ಕುಶಸಂಸ್ತರೇ
ಅದೇ ರೀತಿ, ಆ ರಾಜನು ಹಾವು ಕಚ್ಚಿ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಸತ್ತಾಗ, ಅವನಿಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಕುಶದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆಯೂ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ.
ನ ಸಙ್ಗ್ರಾಮೇ ನ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಸ್ನಾನದಾನಾದಿವರ್ಜಿತಮ್ । ಮರಣಂ ತೇ ಪಿತುಸ್ತತ್ರ ಸೌಧೇ ಜಾತಂ ಕುರೂದ್ವಹ
ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ, ದಾನ ನೀಡುವಾಗ ಸತ್ತುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಅವನ ಮರಣ ಆ ಅರಮನೆಲ್ಲೇ, ಇಂತಹ ಶುದ್ಧ ಕಾರ್ಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸಂಭವಿಸಿತು.
ಕೃಪಣಾನಿ ಚ ಸರ್ವಾಣಿ ನರಕಸ್ಯ ನೃಪೋತ್ತಮ । ತತ್ರೈಕಂ ಕಾರಣಂ ತಸ್ಯ ನ ಜಾತಂ ಚಾತಿದುರ್ಲಭಮ್
ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ನರಕದ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಾರಣವಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಕಾರಣ ಅವನಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಅಪರೂಪವಾಗಿಯೂ ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಯತ್ರ ಯತ್ರ ಸ್ಥಿತಃಪ್ರಾಣೋ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಕಾಲಂ ಸಮಾಗತಮ್ । ಸಾಧನಾನಾಮಭಾವೇಽಪಿ ಹ್ಯವಶಶ್ಚಾತಿಸಙ್ಕಟೇ
ಯಾವೆಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿದಿದೆಯೋ, ಮರಣ ಸಮಯ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಸಾಧನಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ತುಂಬಾ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಯಾರೂ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಯದಾ ನಿರ್ವೇದಮಾಯಾತಿ ಮನಸಾ ನಿರ್ಮಲೇನ ವೈ । ಪಞ್ಚಭೂತಾತ್ಮಕೋ ದೇಹೋ ಮಮ ಕಿಞ್ಚಾತ್ರ ದುಃಖದಮ್
ಯಾವಾಗ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಬರುತ್ತದೆಯೋ, 'ಈ ಐದು ಭೂತಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ದುಃಖ ಇದೆ?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ,
ಪತತ್ವದ್ಯ ಯಥಾಕಾಮಂ ಮುಕ್ತೋಽಹಂ ನಿರ್ಗುಣೋಽವ್ಯಯಃ । ನಾಶಾತ್ಮಕಾನಿ ತತ್ತ್ವಾನಿ ತತ್ರ ಕಾ ಪರಿದೇವನಾ
'ಇಂದು ಈ ದೇಹ ಬಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಏನು? ನಾನು ಮುಕ್ತನು, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವನು, ನಾಶವಿಲ್ಲದವನು. ಈ ದೇಹದ ತತ್ವಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುವವು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಅಳುವುದು?'
ಬ್ರಹ್ಮೈವಾಹಂ ನ ಸಂಸಾರೀ ಸದಾ ಮುಕ್ತಃ ಸನಾತನಃ । ದೇಹೇನ ಮಮ ಸಮ್ಬನ್ಧಃ ಕರ್ಮಣಾ ಪ್ರತಿಪಾದಿತಃ
'ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಲ್ಲ, ಸದಾ ಮುಕ್ತನು, ಶಾಶ್ವತನು. ದೇಹದ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬಂದಿದೆ.'
ತಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಮುಕ್ತಾನಿ ಶುಭಾನಿ ಚೇತರಾಣಿ ಚ । ಮನುಷ್ಯದೇಹಯೋಗೇನ ಸುಖದುಃಖಾನುಸಾಧನಾತ್
ಆ ಶುಭ-ಅಶುಭವೆಂಬ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳು ಮಾನವನ ದೇಹದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಈ ದೇಹವೇ ಸುಖ-ದುಃಖ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಾಧನ.
ವಿಮುಕ್ತೋಽತಿಭಯಾದ್ಘೋರಾದಸ್ಮಾತ್ಸಂಸಾರಸಙ್ಕಟಾತ್ । ಇತ್ಯೇವಂ ಚಿನ್ತ್ಯಮಾನಸ್ತು ಸ್ನಾನದಾನವಿವರ್ಜಿತಃ
ಈ ಭಯಾನಕವಾದ ಸಂಸಾರದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ಸ್ನಾನ ಅಥವಾ ದಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ,
ಮರಣಂ ಚೇದವಾಪ್ನೋತಿ ಸ ಮುಚ್ಚ್ಯೇಜ್ಜನ್ಮದುಃಖತಃ । ಏಷಾ ಕಾಷ್ಠಾ ಪರಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಯೋಗಿನಾಮಪಿ ದುರ್ಲಭಾ
ಯಾರಾದರೂ ಹೀಗೆ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರೆ, ಅವನು ಹುಟ್ಟಿನ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಇದು ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪ.
ಪಿತಾ ತೇ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲ ಶ್ರುತ್ವಾ ಶಾಪಂ ದ್ವಿಜೋದಿತಮ್ । ದೇಹೇ ಮಮತ್ವಂ ಕೃತವಾನ್ನ ನಿರ್ವೇದಮವಾಪ್ತವಾನ್
ರಾಜಶಾರ್ದೂಲ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಋಷಿಯ ಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಡದೆ, ನಿರಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಲಿಲ್ಲ.
ನೀರೋಗೋ ಮಮ ದೇಹೋಽಯಂ ರಾಜ್ಯಂ ನಿಹತಕಣ್ಟಕಮ್ । ಕಥಂ ಜೀವಾಮ್ಯಹಂ ಕಾಮಂ ಮನ್ತ್ರಜ್ಞಾನಾನಯನ್ತು ವೈ
'ನನ್ನ ದೇಹ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದೆಯೆ, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಗೆ ಸ್ವಯಂ ಸಾಯಬೇಕು? ಮಂತ್ರವನ್ನು ಬಲ್ಲವರನ್ನು ಕರೆತರಿರಿ' ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು.
ಔಷಧಂ ಮಣಿಮನ್ತ್ರಂ ಚ ಯನ್ತ್ರಂ ಪರಮಕಂ ತಥಾ । ಆರೋಹಣಂ ತಥಾ ಸೌಧೇ ಕೃತವಾನ್ನೃಪತಿಸ್ತದಾ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಔಷಧಿ, ಮಣಿ, ಮಂತ್ರ, ಯಂತ್ರ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ, ಅರಮನೆ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೂ ಹೋದನು.
ನ ಸ್ನಾನಂ ನ ಕೃತಂ ದಾನಂ ನ ದೇವ್ಯಾಃ ಸ್ಮರಣಂ ಕೃತಮ್ । ನ ಭೂಮೌ ಶಯನಂ ಚೈವ ದೈವಂ ಮತ್ವಾ ಪರಂ ತಥಾ
ಅವನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ದಾನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲಿಲ್ಲ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.
ಮಗ್ನೋ ಮೋಹಾರ್ಣವೇ ಘೋರೇ ಮೃತಃ ಸೌಧೇಽಹಿನಾ ಹತಃ । ಕೃತ್ವಾ ಪಾಪಂ ಕಲೇರ್ಯೋಗಾತ್ತಾಪಸಸ್ಯಾವಮಾನಜಮ್
ಭಯಾನಕವಾದ ಮೋಹದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಅವನು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾವು ಕಚ್ಚಿ ಸತ್ತನು. ಕಳಿಯುಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಪಾಪದಿಂದ ಹೀಗೆ ಆಯಿತು.
ಅವಶ್ಯಮೇವ ನರಕಂ ಏತೈರಾಚರಣೈರ್ಭವೇತ್ । ತಸ್ಮಾತ್ತಂ ಪಿತರಂ ಪಾಪಾತ್ಸಮುದ್ಧರ ನೃಪೋತ್ತಮ
ಈ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಆ ಪಾಪದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು.