ಕೋಟಿಜನ್ಮಾರ್ಜಿತಾತ್ಪಾಪಾನ್ಮುಚ್ಯತೇ ನಿಶ್ಚಿತಂ ಹರೇ । ಯಸ್ಮಾತ್ಸಂಸ್ಥಾಪಿತಂ ಪುಷ್ಪಂ ಗರ್ವೇಣ ಕರಿಮಸ್ತಕೇ
ಅವನು ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಯವಾದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಹೇ ಹರೇ. ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಆನೆಮೇಲೆ ಹೂವನ್ನಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಂತೆ.
ತಸ್ಮಾದ್ಯುಷ್ಮಾನ್ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಯಾತು ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ಹರೇಃ ಪದಮ್ । ನಾರಾಯಣಸ್ಯ ಭಕ್ತೋಽಹಂ ನ ಬಿಭೇಮಿ ಸುರಾದ್ವಿಧೇಃ
ಆದುದರಿಂದ, ನಿಮಗನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿ ಹರಿಯ ಪಾದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾಳೆ. ನಾನು ನಾರಾಯಣನ ಭಕ್ತನು, ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯನ್ನೂ ನಾನು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾಲಾನ್ಮೃತ್ಯೋರ್ಜರಾತಶ್ಚ ಕಾನನ್ಯಾನ್ ಗಣಯಾಮಿ ಚ । ಕಿಂ ಕರಿಷ್ಯತಿ ತೇ ತಾತಃ ಕಶ್ಯಪಶ್ಚ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ
ಕಾಲ, ಮರಣ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಇತರರನ್ನು ನಾನು ಎಣಿಸುವುದೇಕೆ? ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಕಶ್ಯಪನು ಅಥವಾ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲರು?
ಬೃಹಸ್ಪತಿರ್ಗುರುಶ್ಚೈವ ನಿಃಶಙ್ಕಸ್ಯ ಚ ಮೇ ಹರೇ । ಇದಂ ಪುಷ್ಪಂ ಯಸ್ಯ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ತಸ್ಯೈವ ಪೂಜನಂ ಪರಮ್
ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ನಿನ್ನ ಗುರು, ಹೇ ಹರೇ, ನನಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲರು? ಯಾರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಈ ಹೂವಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪರಮ ಪೂಜೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಇತಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮಹೇನ್ದ್ರಶ್ಚ ಧೃತ್ವಾ ಸ ಚರಣಂ ಮುನೇಃ । ಉಚ್ಚೈ ರುರೋದ ಶೋಕಾರ್ತಸ್ತಮುವಾಚ ಭಯಾಕುಲಃ
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಹೇಂದ್ರನು, ಮುನಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ದುಃಖದಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಭಯದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
ಮಹೇನ್ದ್ರ ಉವಾಚ ದತ್ತಃ ಸಮುಚಿತಃ ಶಾಪೋ ಮಹ್ಯಂ ಮಾಯಾಪಹಃ ಪ್ರಭೋ । ಹೃತಾಂ ನ ಯಾಚೇ ಸಮ್ಪತ್ತಿಂ ಕಿಞ್ಚಿಜ್ಜ್ಞಾನಂ ಚ ದೇಹಿ ಮೇ
ಮಹೇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರಭೋ, ಮಾಯೆಯನ್ನು ತೊಡೆಯುವವನೇ, ನನಗೆ ನೀಡಿದ ಶಾಪವು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ದಯಮಾಡು.
ಐಶ್ವರ್ಯಂ ವಿಪದಾಂ ಬೀಜಂ ಜ್ಞಾನಪ್ರಚ್ಛನ್ನಕಾರಣಮ್ । ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗಕುಠಾರಶ್ಚ ಭಕ್ತೇಶ್ಚ ವ್ಯವಧಾಯಕಮ್
ಐಶ್ವರ್ಯವು ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ಬೀಜ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಕಾರಣ, ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುವ ಕೊಳವೆ, ಭಕ್ತಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ಅಡಚಣೆ.
ಮುನಿರುವಾಚ ಜನ್ಮಮೃತ್ಯುಜರಾಶೋಕರೋಗಬೀಜಾಙ್ಕುರಂ ಪರಮ್ । ಸಮ್ಪತ್ತಿತಿಮಿರಾನ್ಧಶ್ಚ ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗಂ ನ ಪಶ್ಯತಿ
ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಜನ್ಮ, ಮರಣ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ದುಃಖ, ರೋಗ—ಇವುಗಳ ಬೀಜಕ್ಕೆ ಪರಮ ಮೊಳೆ. ಸಂಪತ್ತಿನ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವನು ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಮ್ಪನ್ಮತ್ತೋ ವಿಮೂಢಶ್ಚ ಸುರಾಮತ್ತಃ ಸ ಏವ ಚ । ಬಾನ್ಧವೈರ್ವೇಷ್ಟಿತಃ ಸೋಽಪಿ ಬನ್ಧುತ್ವೇನೈವ ಹೇ ಹರೇ
ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಮತ್ತನಾದವನು, ಮೋಹಗೊಂಡವನು, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮತ್ತನಾದವನಂತೆ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾದರೂ, ಹೇ ಹರೇ, ಬಂಧುತನದಿಂದಲೇ ಬಂಧನವಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಸಮ್ಪತ್ತಿಮದಮತ್ತಶ್ಚ ವಿಷಯಾನ್ಧಶ್ಚ ವಿಹ್ವಲಃ । ಮಹಾಕಾಮೀ ರಾಜಸಿಕಃ ಸತ್ತ್ವಮಾರ್ಗಂ ನ ಪಶ್ಯತಿ
ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಮತ್ತನಾದವನು, ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವನು, ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸಿನವನು, ಮಹಾಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವವನಾದರೆ, ರಾಜಸಿಕ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ, ಅವನು ಸತ್ಪಥವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ದ್ವಿವಿಧೋ ವಿಷಯಾನ್ಧಶ್ಚ ರಾಜಸಸ್ತಾಮಸಃ ಸ್ಮೃತಃ । ಅಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಸ್ತಾಮಸಶ್ಚ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞೋ ರಾಜಸಃ ಸ್ಮೃತಃ
ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಢತೆ ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ರಾಜಸ ಸ್ವಭಾವದದು, ಇನ್ನೊಂದು ತಾಮಸ ಸ್ವಭಾವದದು. ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿಯದವನು ತಾಮಸ, ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅರಿತವನು ರಾಜಸ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಶಾಸ್ತ್ರಂ ಚ ದ್ವಿವಿಧಂ ಮಾರ್ಗಂ ದರ್ಶಯೇತ್ಸುರಪುಙ್ಗವ । ಪ್ರವೃತ್ತಿಬೀಜಮೇಕಂ ಚ ನಿವೃತ್ತೇಃ ಕಾರಣಂ ಪರಮ್
ಶಾಸ್ತ್ರವು ಎರಡು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ. ಒಂದು ಮಾರ್ಗವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೀಜವಾಗಿದ್ದು, ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗವು ವೈರಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಚರನ್ತಿ ಜೀವಿನಶ್ಚಾದೌ ಪ್ರವೃತ್ತೇರ್ದುಃಖವರ್ತ್ಮನಿ । ಸ್ವಚ್ಛನ್ದಂ ಚ ಪ್ರಸನ್ನಂ ಚ ನಿರ್ವಿರೋಧಂ ಚ ಸನ್ತತಮ್
ಮನುಷ್ಯರು ಮೊದಲಿಗೆ ಕ್ರಿಯೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅದು ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ ಕೂಡ ಸ್ವತಂತ್ರ, ಸುಖಕರ ಮತ್ತು ಯಾವ ವಿರೋಧವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಆಯಾತಿ ಮಧುನೋ ಲೋಭಾತ್ಕ್ಲೇಶೇನ ಸುಖಮಾನಿತಃ । ಪರಿಣಾಮೇ ನಾಶಬೀಜೇ ಜನ್ಮಮೃತ್ಯುಜರಾಕರೇ
ಮಧುರದ ಆಸೆಯಿಂದ, ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಸುಖವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ನಾಶವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ, ಹುಟ್ಟು, ಸಾವು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅನೇಕಜನ್ಮಪರ್ಯನ್ತಂ ಕೃತ್ವಾ ಚ ಭ್ರಮಣಂ ಮುದಾ । ಸ್ವಕರ್ಮವಿಹಿತಾಯಾಂ ಚ ನಾನಾಯೋನ್ಯಾಂ ಕ್ರಮೇಣ ಚ
ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ, ತಾನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.
ತತಶ್ಚೇಶಾನುಗಹಾಗ್ರಚ್ಚ ಸತ್ಸಙ್ಗಂ ಲಭತೇ ಚ ಸಃ । ಸಹಸ್ರೇಷು ಶತೇಷ್ವೇಕೋ ಭವಾಬ್ಧಿಪಾರಕಾರಣಮ್
ನಂತರ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವನು ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸಾವಿರಾರು ಜನರಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಬ್ಬನು ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಸಾಧುಸ್ತತ್ತ್ವಪ್ರದೀಪೇನ ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗಂ ಪ್ರದರ್ಶಯೇತ್ । ತದಾ ಕರೋತಿ ಯತ್ನಂ ಚ ಜೀವೋ ಬನ್ಧನಖಣ್ಡನೇ
ಒಬ್ಬ ಸಜ್ಜನನು ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆಗ ಆತ್ಮ ಬಂಧನವನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಅನೇಕಜನ್ಮಯೋಗೇನ ತಪಸಾನಶನೇನ ಚ । ತದಾ ಲಭೇನ್ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗಂ ನಿರ್ವಿಘ್ನಂ ಸುಖದಂ ಪರಮ್
ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಪುಣ್ಯ, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಉಪವಾಸದಿಂದ, ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದ, ಪರಮ ಸುಖದ ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಇದಂ ಶ್ರುತಂ ಗುರೋರ್ವಕ್ಯಾದ್ಯತ್ ಪೃಚ್ಛಸಿ ಪುರನ್ದರ । ಮುನೇಸ್ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ವೀತರಾಗೋ ಬಭೂವ ಸಃ
ಪುರಂದರನೇ, ಇದು ಗುರುಗಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೀನು ಕೇಳಿದ ವಿಷಯ. ಮುನಿಯ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.
ವೈರಾಗ್ಯಂ ವರ್ಧಯಾಮಾಸ ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ದಿನೇ ದಿನೇ । ಮುನೇಃ ಸ್ಥಾನಾದ್ ಗೃಹಂ ಗತ್ವಾ ಸ ದದರ್ಶಾಮರಾವತೀಮ್
ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಅವನ ವೈರಾಗ್ಯ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಮರವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ದೈತ್ಯೈರಸುರಸಙ್ಘೈಶ್ಚ ಸಮಾಕೀರ್ಣಾಂ ಭಯಾಕುಲಾಮ್ । ವಿಷಮೋಪಪ್ಲವಾಂ ಪುತ್ರಬನ್ಧುಹೀನಾಂ ಚ ಕುತ್ರಚಿತ್
ಅವನು ಆ ಊರನ್ನು ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ಅಸುರರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದನ್ನು, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ಅನೇಕ ವಿಪತ್ತಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ಕೆಲವಡೆ ಮಗ ಹಾಗೂ ಬಂಧುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.
ಪಿತೃಮಾತೃಕಲತ್ರಾದಿವಿಹೀನಾಮತಿಚಞ್ಚಲಾಮ್ । ಶತ್ರುಗ್ರಸ್ತಾಂ ಚ ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಜಗಾಮ ವಾಕ್ಪತಿಂ ಪ್ರತಿ
ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ತುಂಬಾ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದು, ಶತ್ರುಗಳ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಊರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ವಾಕ್ಪತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟನು.
ಶಕ್ರೋ ಮನ್ದಾಕಿನೀತೀರೇ ದದರ್ಶ ಗುರುಮೀಶ್ವರಮ್ । ಧ್ಯಾಯಮಾನಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಗಙ್ಗಾತೋಯೇ ಸ್ಥಿತಂ ಪರಮ್
ಮಂದಾಕಿನಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನು ತನ್ನ ಗುರುವಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವರು ಗಂಗೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪರಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಸೂರ್ಯಾಭಿಸಮ್ಮುಖಂ ಪೂರ್ವಮುಖಂ ಚ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್ । ಸಾಶ್ರುನೇತ್ರಂ ಪುಲಕಿನಂ ಪರಮಾನನ್ದಸಂಯುತಮ್
ಆ ಮಹಾನುಭಾವರು ಸೂರ್ಯನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ವದ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡು, ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು.
ವರಿಷ್ಠಂ ಚ ಗರಿಷ್ಠಂ ಚ ಧರ್ಮಿಷ್ಠಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಸೇವಿತಮ್ । ಪ್ರೇಷ್ಠಂ ಚ ಬನ್ಧುವರ್ಗಾಣಾಮತಿಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಚ ಜ್ಞಾನಿನಾಮ್
ಅವರು ಅತ್ಯುತ್ತಮರು, ಅತ್ಯಗೌರವನೀಯರು, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು, ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಸೇವಿಸುವವರು, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತರಾಗಿದ್ದರು.
ಜ್ಯೇಷ್ಠಂ ಚ ಭ್ರಾತೃವರ್ಗಾಣಾಮನಿಷ್ಟಂ ಸುರವೈರಿಣಾಮ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗುರುಂ ಜಪನ್ತಂ ಚ ತತ್ರ ತಸ್ಥೌ ಸುರೇಶ್ವರಃ
ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯರು. ಗುರುವನ್ನು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತನು.
ಪ್ರಹರಾನ್ತೇ ಗುರುಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಚೋತ್ಥಿತಂ ಪ್ರಣನಾಮ ಸಃ । ಪ್ರಣಮ್ಯ ಚರಣಾಮ್ಭೋಜೇ ರುರೋದೋಚ್ಚೈರ್ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ
ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗುರು ಏಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಅವರ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ಮಣಗಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
ವೃತ್ತಾನ್ತಂ ಕಥಯಾಮಾಸ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪಾದಿಕಂ ತಥಾ । ಪುನರ್ವರೋಪಲಬ್ಧಿಂ ಚ ಜ್ಞಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ಸುದುರ್ಲಭಾಮ್
ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಾಪದ ಘಟನೆಯನ್ನೂ, ಪುನಃ ವರವನ್ನು ಪಡೆದುದನ್ನೂ, ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದುದನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ವೈರಿಗ್ರಸ್ತಾಂ ಚ ಸ್ವಪುರೀಂ ಕ್ರಮೇಣೈವ ಸುರೇಶ್ವರಃ । ಶಿಷ್ಯಸ್ಯ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಸುಬುದ್ಧಿರ್ವದತಾಂ ವರಃ
ಶಿಷ್ಯನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಶತ್ರು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು.
ಬೃಹಸ್ಪತಿರುವಾಚೇದಂ ಕೋಪಸಂರಕ್ತಲೋಚನಃ । ಗುರುರುವಾಚ ಶ್ರುತಂ ಸರ್ವಂ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾ ರೋದೀರ್ವಚನಂ ಶೃಣು
ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಅಳಬೇಡ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು.'