ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಚ ಸಮುತ್ತಸ್ಥೌ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಾದರಪೂರ್ವಕಮ್ । ಸಮ್ಭಾಷ್ಯ ಮಧುರಾಲಾಪೈಃ ಸಸ್ಮಿತಶ್ಚ ಸಸಂಭ್ರಮಃ
ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೃಷ್ಣನು ಗೌರವದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ಅವಳಿಗೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮಾತನಾಡಿ, ನಗುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು.
ಪ್ರಣೇಮುರತಿಸನ್ತ್ರಸ್ತಾ ಗೋಪಾ ನಮ್ರಾತ್ಮಕನ್ಧರಾಃ । ತುಷ್ಟುವುಸ್ತೇ ಚ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಚ ತುಷ್ಟಾವ ಪರಮೇಶ್ವರಃ
ಗೋಪಿಗಳು ಭಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಪರಮೇಶ್ವರನೂ ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.
ಉತ್ಥಾಯ ಗಙ್ಗಾ ಸಹಸಾ ಸ್ತುತಿಂ ಬಹು ಚಕಾರ ಸಾ । ಕುಶಲಂ ಪರಿಪಪ್ರಚ್ಛ ಭೀತಾತಿವಿನಯೇನ ಚ
ಗಂಗೆಯು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನೇಕವಾಗಿ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ಅವಳ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು.
ನಮ್ರಭಾಗಸ್ಥಿತಾ ತ್ರಸ್ತಾ ಶುಷ್ಕಕಣ್ಠೋಷ್ಠತಾಲುಕಾ । ಧ್ಯಾನೇನ ಶರಣಾಯತ್ತಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಚರಣಾಮ್ಬುಜೇ
ಅವಳು ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತು, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಬಾಯೂ ಒಣಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಳು.
ತಾಂ ಹೃತ್ಪದ್ಮಸ್ಥಿತಾಂ ಕೃಷ್ಣೋ ಭೀತಾಯೈ ಚಾಭಯಂ ದದೌ । ಬಭೂವ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತಾ ಸಾ ಸರ್ವೇಶ್ವರವರೇಣ ಚ
ಅವಳ ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳ ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ ಅಭಯವನ್ನಿತ್ತನು; ಸರ್ವೇಶ್ವರನ ವರದಿಂದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.
ಊರ್ಧ್ವಸಿಂಹಾಸನಸ್ಥಾಂ ಚ ರಾಧಾಂ ಗಙ್ಗಾ ದದರ್ಶ ಸಾ । ಸುಸ್ನಿಗ್ಧಾಂ ಸುಖದೃಶ್ಯಾಂ ಚ ಜ್ವಲನ್ತೀಂ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸಾ
ಅಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ರಾಧೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು; ಆಕೆ ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯಳಾಗಿ, ನೋಡುವವರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಅಸಂಖ್ಯಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಕರ್ತ್ರೀಮಾದಿಸೃಷ್ಟೇಃ ಸನಾತನೀಮ್ । ಸದಾ ದ್ವಾದಶವರ್ಷೀಯಾಂ ಕನ್ಯಾಭಿನವಯೌವನಾಮ್
ಅವಳು ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮನರ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಮೂಲವಾಗಿ, ಸದಾ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಹಸಿರು ಯೌವನದಲ್ಲಿದ್ದಳು.
ವಿಶ್ವವೃನ್ದೇ ನಿರುಪಮಾಂ ರೂಪೇಣ ಚ ಗುಣೇನ ಚ । ಶಾನ್ತಾಂ ಕಾನ್ತಾಮನನ್ತಾಂ ತಾಮಾದ್ಯನ್ತರಹಿತಾಂ ಸತೀಮ್
ವಿಶ್ವದೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳು ರೂಪದಲ್ಲೂ ಗುಣದಲ್ಲೂ ತೊಲೆಯಿಲ್ಲದವಳು, ಶಾಂತಳಾಗಿ, ಪ್ರಿಯಳಾಗಿ, ಅನಂತಳಾಗಿ, ಆದಿ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಶುದ್ಧಳಾಗಿ ಇದ್ದಳು.
ಶುಭಾಂ ಸುಭದ್ರಾಂ ಸುಭಗಾಂ ಸ್ವಾಮಿಸೌಭಾಗ್ಯಸಂಯುತಾಮ್ । ಸೌನ್ದರ್ಯಸುನ್ದರೀಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಾಂ ಸರ್ವಾಸು ಸುನ್ದರೀಷು ಚ
ಅವಳು ಶುಭಳಾಗಿ, ಸುಭದ್ರಳಾಗಿ, ಭಾಗ್ಯವಂತಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯ ಪರಮ ಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಳು; ಎಲ್ಲ ಸೌಂದರ್ಯವಂತಿಯರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಕೃಷ್ಣಾರ್ಧಾಙ್ಗಾಂ ಕೃಷ್ಣಸಮಾಂ ತೇಜಸಾ ವಯಸಾ ತ್ವಿಷಾ । ಪೂಜಿತಾಂ ಚ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಂ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ವರೇಣ ಚ
ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನ ಅರ್ಧದೇಹವಳಾಗಿ, ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಮಾನಳಾಗಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯೂ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವವಳಾಗಿದ್ದಳು.
ಪ್ರಚ್ಛಾದ್ಯಮಾನಾಂ ಪ್ರಭಯಾ ಸಭಾಮೀಶಸ್ಯ ಸುಪ್ರಭಾಮ್ । ಸಖೀದತ್ತಂ ಚ ತಾಮ್ಬೂಲಂ ಭುಕ್ತವನ್ತೀಂ ಚ ದುರ್ಲಭಮ್
ಅವಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದಲೇ ಭಗವಂತನ ಸಭೆಯ ಪ್ರಕಾಶವೂ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿತ್ತು; ಅವಳು ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೊಟ್ಟ ಅಪರೂಪದ ಪಾಕವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದ್ದಳು.
ಅಜನ್ಯಾಂ ಸರ್ವಜನನೀಂ ಧನ್ಯಾಂ ಮಾನ್ಯಾಂ ಚ ಮಾನಿನೀಮ್ । ಕೃಷ್ಣಪ್ರಾಣಾಧಿದೇವೀಂ ಚ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯತಮಾಂ ರಮಾಮ್
ಅವಳು ಜನ್ಮರಹಿತಳಾಗಿ, ಎಲ್ಲರ ತಾಯಿಯಾಗಿ, ಧನ್ಯಳಾಗಿ, ಗೌರವಪಾತ್ರಳಾಗಿ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಳು; ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಾಣದ ದೇವಿಯಾಗಿಯೂ, ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾದ ರಾಮೆಯೂ ಆಗಿದ್ದಳು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಾಸೇಶ್ವರೀಂ ತೃಪ್ತಿಂ ನ ಜಗಾಮ ಸುರೇಶ್ವರೀ । ನಿಮೇಷರಹಿತಾಭ್ಯಾಂ ಚ ಲೋಚನಾಭ್ಯಾಂ ಪಪೌ ಚ ತಾಮ್
ರಾಸೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆಗಳ ರಾಣಿ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಕಣ್ಣು ಮಿಟಕಿಸದೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸಿದಳು.
ಏತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರೇ ರಾಧಾ ಜಗದೀಶಮುವಾಚ ಸಾ । ವಾಚಾ ಮಧುರಯಾ ಶಾನ್ತಾ ವಿನೀತಾ ಸಸ್ಮಿತಾ ಮುನೇ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಧೆ ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನಿಗೆ ಮಧುರವಾದ, ಶಾಂತವಾದ, ವಿನಯಪೂರ್ಣವಾದ, ನಗುವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು, ಮುನಿಯೇ.
ರಾಧೋವಾಚ ಕೇಯಂ ಪ್ರಾಣೇಶ ಕಲ್ಯಾಣೀ ಸಸ್ಮಿತಾ ತ್ವನ್ಮುಖಾಮ್ಬುಜಮ್ । ಪಶ್ಯನ್ತೀ ಸಸ್ಮಿತಂ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಸಕಾಮಾ ವಕ್ರಲೋಚನಾ
ರಾಧೆ ಹೇಳಿದಳು: ಪ್ರಾಣೇಶ್ವರಾ, ನಗುತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಮುಖಕಮಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಶುಭಳಾದವಳು ಯಾರು? ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛೆಯ ನೋಟ ತುಂಬಿದೆ.
ಮೂರ್ಚ್ಛಾಂ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ರೂಪೇಣ ಪುಲಕಾಙ್ಕಿತವಿಗ್ರಹಾ । ವಸ್ತ್ರೇಣ ಮುಖಮಾಚ್ಛಾದ್ಯ ನಿರೀಕ್ಷನ್ತೀ ಪುನಃ ಪುನಃ
ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅವಳು ಮೌಢ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಪುನಃ ಪುನಃ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.
ತ್ವಂ ಚಾಪಿ ತಾಂ ಸಂನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಸಕಾಮಃ ಸಸ್ಮಿತಃ ಸದಾ । ಮಯಿ ಜೀವತಿ ಗೋಲೋಕೇ ಭೂತಾ ದುರ್ವೃತ್ತಿರೀದೃಶೀ
ನೀನು ಕೂಡ ಸದಾ ಅವಳನ್ನು ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ನಗುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತೀಯೆ; ನಾನು ಗೋಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗ ಇಂತಹ ದುಶೀಲತೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ.
ತ್ವಮೇವ ಚೈವ ದುರ್ವೃತ್ತಂ ವಾರಂ ವಾರಂ ಕರೋಷಿ ಚ । ಕ್ಷಮಾಂ ಕರೋಮಿ ಪ್ರೇಮ್ಣಾ ಚ ಸ್ತ್ರೀಜಾತಿಃ ಸ್ನಿಗ್ಧಮಾನಸಾ
ನೀನು ಈ ದುಶೀಲ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ; ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಹೆಂಗಸಿನ ಹೃದಯ ಸದಾ ಮೃದು.
ಸಂಗೃಹ್ಯೇಮಾಂ ಪ್ರಿಯಾಮಿಷ್ಟಾಂ ಗೋಲೋಕಾದ್ ಗಚ್ಛ ಲಮ್ಪಟ । ಅನ್ಯಥಾ ನ ಹಿ ತೇ ಭದ್ರಂ ಭವಿಷ್ಯತಿ ವ್ರಜೇಶ್ವರ
ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಈವಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗೋಲೋಕದಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗು, ಲಂಪಟಾ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ವ್ರಜೇಶ್ವರಾ, ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ದೃಷ್ಟಸ್ತ್ವಂ ವಿರಜಾಯುಕ್ತೋ ಮಯಾ ಚನ್ದನಕಾನನೇ । ಕ್ಷಮಾ ಕೃತಾ ಮಯಾ ಪೂರ್ವಂ ಸಖೀನಾಂ ವಚನಾದಹೋ
ನಾನು ಚಂದನವನದಲ್ಲಿ ನೀನು ವಿರಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ; ಆಗ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೇಳಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸಿದ್ದೆ, ಹಾಯ್!
ತ್ವಯಾ ಮಚ್ಛಬ್ದಮಾತ್ರೇಣ ತಿರೋಧಾನಂ ಕೃತಂ ಪುರಾ । ದೇಹಂ ತತ್ಯಾಜ ವಿರಜಾ ನದೀರೂಪಾ ಬಭೂವ ಸಾ
ನೀನು ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಆಕೆ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದಳು; ಆಕೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವಿರಜಾ ಎಂಬ ನದಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡಳು.
ಕೋಟಿಯೋಜನವಿಸ್ತೀರ್ಣಾ ತತೋ ದೈರ್ಘ್ಯೇ ಚತುರ್ಗುಣಾ । ಅದ್ಯಾಪಿ ವಿದ್ಯಮಾನಾ ಸಾ ತವ ಸತ್ಕೀರ್ತಿರೂಪಿಣೀ
ಆ ನದಿ, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನೆ ಅಗಲವಿದ್ದು, ಅದರ ಉದ್ದ ನಾಲ್ಕುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು; ಇಂದಿಗೂ ಅದು ನಿನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೀರ್ತಿಗೆ ರೂಪವಾಗಿದೆ.
ಗೃಹಂ ಮಯಿ ಗತಾಯಾಂ ಚ ಪುನರ್ಗತ್ವಾ ತದನ್ತಿಕೇ । ಉಚ್ಚೈ ರುರೋದ ವಿರಜೇ ವಿರಜೇ ಚೇತಿ ಸಂಸ್ಮರನ್
ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ವಿರಜಾ ಎಂದು ನೆನೆದು, ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಅಳಿದೆ.
ತದಾ ತೋಯಾತ್ಸಮುತ್ಥಾಯ ಸಾ ಯೋಗಾತ್ಸಿದ್ಧಯೋಗಿನೀ । ಸಾಲಙ್ಕಾರಾ ಮೂರ್ತಿಮತೀ ದದೌ ತುಭ್ಯಂ ಚ ದರ್ಶನಮ್
ಆಗ, ಆ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಆ ಸಾಧಕಿಯಾಗಿದ್ದಳು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿನಗೆ ತನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡಿದಳು.
ತತಸ್ತಾಂ ಚ ಸಮಾಕ್ಷಿಪ್ಯ ವೀರ್ಯಾಧಾನಂ ಕೃತಂ ತ್ವಯಾ । ತತೋ ಬಭೂವುಸ್ತಸ್ಯಾಂ ಚ ಸಮುದ್ರಾಃ ಸಪ್ತ ಏವ ಚ
ನಂತರ, ನೀನು ಆಕೆಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೆಳೆದು, ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದೆಯೆ; ಆಕೆಯೊಳಗೇ ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು.
ದೃಷ್ಟಸ್ತ್ವಂ ಶೋಭಯಾ ಗೋಪ್ಯಾ ಯುಕ್ತಶ್ಚಮ್ಪಕಕಾನನೇ । ಸದ್ಯೋ ಮಚ್ಛಬ್ದಮಾತ್ರೇಣ ತಿರೋಧಾನಂ ಕೃತಂ ತ್ವಯಾ
ನೀನು ಚಂಪಕವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡೆ; ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಚ್ಚಿಹೋಯಿತು.
ಶೋಭಾ ದೇಹಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಜಗಾಮ ಚನ್ದ್ರಮಣ್ಡಲೇ । ತತಸ್ತಸ್ಯಾಃ ಶರೀರಂ ಚ ಸ್ನಿಗ್ಧಂ ತೇಜೋ ಬಭೂವ ಹ
ಆ ಪ್ರಕಾಶವು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಚಂದ್ರಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಹೋದಿತು; ಆಕೆಯ ದೇಹವು ಮೃದುವಾದ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು.
ಸಂವಿಭಜ್ಯ ತ್ವಯಾ ದತ್ತಂ ಹೃದಯೇನ ವಿದೂಯತಾ । ರತ್ನಾಯ ಕಿಞ್ಚಿತ್ಸ್ವರ್ಣಾಯ ಕಿಞ್ಚಿನ್ಮಣಿವರಾಯ ಚ
ನೀನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ಅದನ್ನು ಹಂಚಿ ಕೊಟ್ಟೆ; ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನು ರತ್ನಗಳಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ಚಿನ್ನಕ್ಕೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಮಣಿಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ.
ಕಿಞ್ಚಿತ್ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಮುಖಾಬ್ಜೇಭ್ಯಃ ಕಿಞ್ಚಿದ್ರಾಜ್ಞೇ ಚ ಕಿಞ್ಚನ । ಕಿಞ್ಚಿತ್ಕಿಸಲಯೇಭ್ಯಶ್ಚ ಪುಷ್ಪೇಭ್ಯಶ್ಚಾಪಿ ಕಿಞ್ಚನ
ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರ ಕಮಲಮುಖಗಳಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ರಾಜರಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಗೆ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೂಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿ ಕೊಟ್ಟೆ.
ಕಿಞ್ಚಿತ್ಕಲೇಭ್ಯಃ ಪಕ್ವೇಭ್ಯಃ ಸಸ್ಯೇಭ್ಯಶ್ಚಾಪಿ ಕಿಞ್ಚನ । ನೃಪದೇವಗೃಹೇಭ್ಯಶ್ಚ ಸಂಸ್ಕೃತೇಭ್ಯಶ್ಚ ಕಿಞ್ಚನ
ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ಹಸಿರು ಕಡ್ಡಿಗಳಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ಧಾನ್ಯಗಳಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ರಾಜರು ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳಿಗೆ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಂಸ್ಕೃತರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ.