ಕೃತಾಃ ಸ್ವಯಂ ಪೂರ್ವಜವದ್ಭಗವದ್ಭಕ್ತಿತತ್ಪರಾಃ । ತದ್ವರ್ಷಪುರುಷಾ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಿಣಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್
ಅವರು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಂತೆ ಸ್ವತಃ ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು; ಆ ಭಾಗದ ಜನರು ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸಕರ್ಮಕೇನ ಯೋಗೇನ ಯಜನ್ತಿ ಪರಿಶೀಲಿತಾಃ । ಯತ್ತತ್ಕರ್ಮಮಯಂ ಲಿಙ್ಗ ಬ್ರಹ್ಮಲಿಙ್ಗಂ ಜನೋಽರ್ಚಯೇತ್ । ಏಕಾನ್ತಮದ್ವಯಂ ಶಾನ್ತಂ ತಸ್ಮೈ ಭಗವತೇ ನಮಃ
ಅವರು ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಯಾವ ರೂಪದ ಕರ್ಮವಿದ್ದರೂ, ಜನರು ಆ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪವನ್ನು, ಏಕಮಾತ್ರ, ಅಡ್ವಿತೀಯ, ಶಾಂತಸ್ವರೂಪನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು; ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಸೂರ್ಯಗತಿವರ್ಣನಮ್ ನಾರಾಯಣ ಉವಾಚ ತತಃ ಪರಸ್ತಾದಚಲೋ ಲೋಕಾಲೋಕೇತಿ ನಾಮಕಃ । ಅನ್ತರಾಲೇ ಚ ಲೋಕಾಲೋಕಯೋರ್ಯಃ ಪರಿಕಲ್ಪಿತಃ
ಸೂರ್ಯನ ಚಲನೆಯ ವಿವರಣೆ. ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೊರಗಡೆ ಲೋಕಾಲೋಕ ಎಂಬ ಸ್ಥಿರವಾದ ಬೆಟ್ಟವಿದೆ; ಲೋಕಾಲೋಕ ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶ ಇದೆ.
ಯಾವದಸ್ತಿ ಚ ದೇವರ್ಷೇ ಹ್ಯನ್ತರಂ ಮಾನಸೋತ್ತರಾತ್ । ಸುಮೇರೋಸ್ತಾವತೀ ಶುದ್ಧಾ ಕಾಞ್ಚನೀ ಭೂಮಿರಸ್ತಿ ಹಿ
ಮಾನಸೋತ್ತರದಿಂದ ಸುಮೇರುವರೆಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ, ದೇವರ್ಷೇ, ಶುದ್ಧವಾದ ಬಂಗಾರದ ಭೂಮಿ ಇದೆ.
ದರ್ಪಣೋದರತುಲ್ಯಾ ಸಾ ಸರ್ವಪ್ರಾಣಿವಿವರ್ಜಿತಾ । ಯಸ್ಯಾಂ ಪದಾರ್ಥಃ ಪ್ರಹಿತೋ ನ ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪ್ರತ್ಯುದೀಯತೇ
ಆ ಭೂಮಿ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗಿನಂತಿದೆ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಇಲ್ಲದ ಜಾಗ; ಯಾವ ವಸ್ತುವನ್ನಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದರೆ, ಏನೂ ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅತಃ ಸರ್ವಪ್ರಾಣಿಸಙ್ಘರಹಿತಾ ಸಾ ಚ ನಾರದ । ಲೋಕಾಲೋಕ ಇತಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾ ಯದತ್ರ ಪರಿಕಲ್ಪಿತಾ
ಆದರಿಂದ, ನಾರದ, ಆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಗುಂಪು ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಲೋಕಾಲೋಕ ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಲೋಕಾಲೋಕಾನ್ತರೇ ಚಾಸ್ಯ ವರ್ತತೇ ಸರ್ವದಾ ಸ್ಥಿತಿಃ । ಈಶ್ವರೇಣ ಸ ಲೋಕಾನಾಂ ತ್ರಯಾಣಾಮನ್ತಗಃ ಕೃತಃ
ಲೋಕಾಲೋಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅದರ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ; ಭಗವಂತನು ಅದನ್ನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಗಡಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.
ಸೂರ್ಯಾದೀನಾಂ ಧ್ರುವಾನ್ತಾನಾಂ ರಶ್ಮಯೋ ಯದ್ವಶಾದಿಹ । ಅರ್ವಾಚೀನಾಶ್ಚ ತ್ರೀಁಲ್ಲೋಕಾನಾತನ್ವಾನಾಃ ಕದಾಪಿ ಹಿ
ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಧ್ರುವನ ತನಕ ಇರುವವರ ಕಿರಣಗಳು, ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳವರೆಗೆ ಹರಡುತ್ತವೆ.
ಪರಾಚೀನತ್ವಭಾಜೋ ಹಿ ನ ಭವನ್ತಿ ಚ ನಾರದ । ತಾವದುನ್ನಹನಾಯಾಮಃ ಪರ್ವತೇನ್ದ್ರೋ ಮಹೋದಯಃ
ಹೊರಗಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವವುಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ, ನಾರದ; ಮಹೋದಯ ಎಂಬ ಪರ್ವತದ ಎತ್ತರ ಇಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.
ಏತಾವಾಁಲ್ಲೋಕವಿನ್ಯಾಸೋಽಯಂ ಸಂಸ್ಥಾಮಾನಲಕ್ಷಣೈಃ । ಕವಿಭಿಃ ಸ ತು ಪಞ್ಚಾಶತ್ಕೋಟಿಭಿರ್ಗಣಿತಸ್ಯ ಚ
ಈ ರೀತಿ ಲೋಕಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ, ಗಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದೆ; ಕವಿಗಳು ಇದನ್ನು ಐವತ್ತು ಕೋಟಿ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ.
ಭೂಗೋಲಸ್ಯ ಚತುರ್ಥಾಂಶೋ ಲೋಕಾಲೋಕಾಚಲೋ ಮುನೇ । ತಸ್ಯೋಪರಿ ಚತುರ್ದಿಕ್ಷು ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಚಾತ್ಮಯೋನಿನಾ
ಮುನಿಯೇ, ಭೂಗೋಳದ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗ ಲೋಕಾಲೋಕ ಪರ್ವತವಾಗಿದೆ; ಅದರ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ನಿವೇಶಿತಾ ದಿಗ್ಗಜಾ ಯೇ ತನ್ನಾಮಾನಿ ನಿಬೋಧತ । ಋಷಭಃ ಪುಷ್ಪಚೂಡೋಽಥ ವಾಮನೋಽಥಾಪರಾಜಿತಃ
ಆ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಾಯುವ ಗಜಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೇಳು: ಋಷಭ, ಪುಷ್ಪಚೂಡ, ವಾಮನ ಮತ್ತು ಅಪರಾಜಿತ.
ಏತೇ ಸಮಸ್ತಲೋಕಸ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಹೇತವ ಈರಿತಾಃ । ತೇಷಾಂ ಚ ಸ್ವವಿಭೂತೀನಾಂ ಬಹುವೀರ್ಯೋಪಬೃಂಹಣಮ್
ಈ ಎಲ್ಲವು ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳೆಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವುಗಳ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು ಅವರ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ.
ವಿಶುದ್ಧಸತ್ತ್ವಂ ಚೈಶ್ವರ್ಯಂ ವರ್ಧಯನ್ಭಗವಾನ್ ಹರಿಃ । ಆಸ್ತೇ ಸಿದ್ಧ್ಯಷ್ಟಕೋಪೇತೋ ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನಾದಿಸಂವೃತಃ
ಪವಿತ್ರವಾದ ಸತ್ವಗುಣ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು, ಎಂಟು ವಿಧದ ಸಿದ್ಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ವಿಶ್ವಕ್ಸೇನ ಮತ್ತು ಇತರರ ಸುತ್ತಲು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.
ನಿಜಾಯುಧೈಃ ಪರಿವೃತೋ ಭುಜದಣ್ಡೈಃ ಸಮನ್ತತಃ । ಆಸ್ತೇ ಸಕಲಲೋಕಸ್ಯ ಸ್ವಸ್ತಯೇ ಪರಮೇಶ್ವರಃ
ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಆಕಲ್ಪಮೇವಂ ವೇಷಂ ಸ ಗತೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಸನಾತನಃ । ಸ್ವಮಾಯಾರಚಿತಸ್ಯಾಸ್ಯ ಗೋಪೀಥಾಯಾತ್ಮಸಾಧನಃ
ಈ ರೀತಿ, ಕಾಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಶಾಶ್ವತ ವಿಷ್ಣುನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಗೋಪಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾನೆ.
ಯೋಽನ್ತರ್ವಿಸ್ತಾರ ಏತೇನ ಹ್ಯಲೋಕಪರಿಮಾಣಕಮ್ । ವ್ಯಾಖ್ಯಾತಂ ಯದ್ಬಹಿರ್ಲೋಕಾಲೋಕಾಚಲ ಇತೀರಣಾತ್
ಈ ಮೂಲಕ ಲೋಕದ ಅಂತರಾಳ, ಅಂದರೆ ಲೋಕದ ಗಾತ್ರವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದರ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಲೋಕಾಲೋಕ ಪರ್ವತವೇ ಅದರ ಗಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ತತಃ ಪರಸ್ತಾದ್ಯೋಗೇಶಗತಿಂ ಶುದ್ಧಾ ವದನ್ತಿ ಹಿ । ಅಣ್ಡಮಧ್ಯಗತಃ ಸೂರ್ಯೋ ದ್ಯಾವಾಭೂಮ್ಯೋರ್ಯದನ್ತರಮ್
ಅದರ ಪಾರಾಗ, ಯೋಗಿಗಳ ಶುದ್ಧವಾದ ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂಡದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸೂರ್ಯನು ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ನಡುವಿನ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ.
ಸೂರ್ಯಾಣ್ಡಗೋಲಯೋರ್ಮಧ್ಯೇ ಕೋಟ್ಯಃ ಸ್ಯುಃ ಪಞ್ಚವಿಂಶತಿಃ । ಮೃತೇಽಣ್ಡ ಏಷ ಏತಸ್ಮಿಞ್ಜಾತೋ ಮಾರ್ತಣ್ಡಶಬ್ದಭಾಕ್
ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕೋಟಿ ಅಂತರವಿದೆ. ಆಂಡವು ನಾಶವಾದಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾರ್ತಂಡ ಎಂಬವನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.
ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ ಇತಿ ಯದ್ಧಿರಣ್ಯಾಣ್ಡಸಮುದ್ಭವಃ । ಸೂರ್ಯೇಣ ಹಿ ವಿಭಜ್ಯನ್ತೇ ದಿಶಃ ಖಂ ದ್ಯೌರ್ಮಹೀಭಿದಾ
ಅವನು ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಬಂಗಾರದ ಅಂಡದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು. ಸೂರ್ಯನಿಂದಲೇ ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಆಕಾಶ, ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
ಸ್ವರ್ಗಾಪವರ್ಗೌ ನರಕಾ ರಸೌಕಾಂಸಿ ಚ ಸರ್ವಶಃ । ದೇವತಿರ್ಯಙ್ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಸರೀಸೃಪಸವೀರುಧಾಮ್
ಸ್ವರ್ಗ, ಮೋಕ್ಷ, ನರಕಗಳು, ಎಲ್ಲ ಜಲಪ್ರದೇಶಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಮಾನವರು, ಹಾವುಗಳು ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಗಳು—
ಸರ್ವಜೀವನಿಕಾಯಾನಾಂ ಸೂರ್ಯ ಆತ್ಮಾ ದೃಗೀಶ್ವರಃ । ಏತಾವಾನ್ಭೂಮಣ್ಡಲಸ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶ ಉದಾಹೃತಃ
ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸೂರ್ಯನೇ ಆತ್ಮ, ದೃಷ್ಟಿಯ ಅಧಿಪತಿ. ಭೂಮಂಡಲದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಏತೇನ ಹಿ ದಿವೋ ಮಾನಂ ವರ್ಣಯನ್ತಿ ಚ ತದ್ವಿದಃ । ದ್ವಿದಲಾನಾಂ ಚ ನಿಷ್ಪಾವಾದೀನಾಂ ಚ ದಲಯೋರ್ಯಥಾ
ಇದರಿಂದಲೇ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಆಕಾಶದ ಗಾತ್ರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾದ ಕಡಲೆಕಾಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಧಾನ್ಯಗಳ ಭಾಗಗಳಂತೆ.
ಅನ್ತರೇಣ ತಯೋರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ತದುಭಯಸನ್ಧಿತಮ್ । ಯನ್ಮಧ್ಯಗಶ್ಚ ಭಗವಾನ್ ಭಾನುರ್ವೈ ತಪತಾಂ ವರಃ
ಆ ಎರಡು ಭಾಗಗಳ ನಡುವೆ ಆಕಾಶವಿದೆ, ಅದು ಎರಡೂ ಕಡೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಭಾನು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಆತಪೇನ ತ್ರಿಲೋಕಂ ಚ ಪ್ರತಪತ್ಯೇವ ಭಾಸಯನ್ । ಉತ್ತರಾಯಣಮಾಸಾದ್ಯ ಗತಿಮಾನ್ದ್ಯಂ ವಿತನ್ವತೇ
ತನ್ನ ತಾಪದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ, ಸುಡುತಾನೆ. ಉತ್ತರಾಯಣವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅವನು ಚಲನೆಯ मंदತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಆರೋಹಣಸ್ಥಾನಮಸೌ ಗತ್ವಾಹೋ ದೈರ್ಧ್ಯಮಾಚರೇತ್ । ದಕ್ಷಿಣಾಯನಮಾಸಾದ್ಯ ಗತಿಶೈಘ್ರ್ಯಂ ವಿತನ್ವತೇ
ಆರೋಹಣ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಹಗಲಿನ ದೈರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಕ್ಷಿಣಾಯನವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅವನು ಚಲನೆಯ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅವರೋಹಸ್ಥಾನಮಸೌ ಗಚ್ಛನ್ಹ್ರಸ್ವಂ ದಿನಂ ಚರೇತ್ । ವಿಷುವತ್ಸಂಜ್ಞಮಾಸಾದ್ಯ ಗತಿಸಾಮ್ಯಂ ವಿತನ್ವತೇ
ಅವತರಣ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅವನು ಹಗಲನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿಷುವತ್ತಿನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಚಲನೆಯ ಸಮತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಸಮಸ್ಥಾನಮಥಾಸಾದ್ಯ ದಿನಸಾಮ್ಯಂ ಕರೋತಿ ಚ । ಯದಾ ಚ ಮೇಷತುಲಯೋಃ ಸಞ್ಚರೇದ್ಧಿ ದಿವಾಕರಃ
ಸಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಹಗಲುಗಳು ಸಮವಾಗುತ್ತವೆ. ಸೂರ್ಯನು ಮೇಷ ಮತ್ತು ತುಲಾ ರಾಶಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದಾಗ—
ಸಮಾನಾನಿ ತ್ವಹೋರಾತ್ರಾಣ್ಯಾತನೋತಿ ತ್ರಯೀಮಯಃ । ವೃಷಾದಿಪಞ್ಚಸು ಯದಾ ರಾಶಿಷ್ವರ್ಕೋ ವಿರೋಚತೇ
ಆಗ ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಗಳು ಸಮವಾಗುತ್ತವೆ, ಅವು ಮೂರು ವೇದಗಳಿಂದ ಕೂಡಿವೆ. ಸೂರ್ಯನು ವೃಷಭದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಐದು ರಾಶಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಾಗ—
ತದಾಹಾನಿ ಚ ವರ್ಧನ್ತೇ ರಾತ್ರಯೋಽಪಿ ಹ್ರಸನ್ತಿ ಚ । ವೃಶ್ಚಿಕಾದಿಷು ಸೂರ್ಯೋ ಹಿ ಯದಾ ಸಞ್ಚರತೇ ರವಿಃ
ಆಗ ಹಗಲುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತವೆ. ಸೂರ್ಯನು ವೃಶ್ಚಿಕದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ರಾಶಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದಾಗ—