पञ्चप्रणवसंयुक्तां जपेदित्यनुशासनम् । जपसंख्याष्टभागान्ते पादो जप्यस्तुरीयकः
पाँच प्रणवों से युक्त गायत्री का जप करना चाहिए— यही आज्ञा है; जप की संख्या के आठवें भाग पर चौथा चरण जपना चाहिए।
स द्विजः परमो ज्ञेयः परं सायुज्यमाप्नुयात् । अन्यथा प्रजपेद्यस्तु स जपो विफलो भवेत्
वह द्विज श्रेष्ठ माना जाता है, वह परम सायुज्य प्राप्त करता है; पर जो अन्य प्रकार से जप करता है, उसका जप निष्फल होता है।
सम्पुटैका षडोङ्कारा भवेत्सा ऊर्ध्वरेतसाम् । गृहस्थो ब्रह्मचारी वा मोक्षार्थी तुरीयां जपेत्
एक सम्पुट और छह ओंकारों वाली गायत्री ऊर्ध्वरेता वालों के लिए है; गृहस्थ या ब्रह्मचारी जो मोक्ष चाहता है, उसे चौथा चरण जपना चाहिए।
तुरीयपादो गायत्र्याः परोरजसे सावदोम् । ध्यानमस्य प्रवक्ष्यामि जपसाङ्गफलप्रदम्
गायत्री का चौथा चरण, जो रजोगुण से परे है और अंत में ओंकार है, उसका ध्यान बताता हूँ, जो जप के अंगों सहित फल देने वाला है।
हृदि विकसितपद्मं सार्कसोमाग्निबिम्बं प्रणवमयमचिन्त्यं यस्य पीतं प्रकल्प्यम् । अचलपरमसूक्ष्मं ज्योतिराकाशसारं भवतु मम मुदेऽसौ सच्चिदानन्दरूपः
हृदय में खिला हुआ कमल, जिसमें सूर्य, चन्द्रमा और अग्नि के मंडल हैं, और जिसकी मूल भावना अगम्य ओंकार है, वह स्वर्ण के समान है— वह अचल, परम सूक्ष्म, प्रकाशमय, आकाश के समान सारभूत, सत्-चित्-आनन्द स्वरूप मेरे लिए सुखदायक हो।
त्रिशूलयोनी सुरभिमक्षमालां च लिङ्गकम् । अम्बुजं च महामुद्रामिति सप्त प्रदर्शयेत्
त्रिशूल, योनि, सुरभि, अक्षमाला, लिंग, अम्बुज और महामुद्रा— ये सात मुद्राएँ दिखानी चाहिए।
या सन्ध्या सैव गायत्री सच्चिदानन्दरूपिणी । भक्त्या तां ब्राह्मणो नित्यं पूजयेच्च नमेत्ततः
जो संध्या है, वही गायत्री है, जो सत्, चित् और आनंद का स्वरूप है। ब्राह्मण को चाहिए कि वह उसे प्रतिदिन भक्ति से पूजे और उसे नमस्कार करे।
ध्यातस्य पूजां कुर्वीत पञ्चभिश्चोपचारकैः । लं पृथिव्यात्मने गन्धमर्पयामि नमो नमः
जिस देवी का ध्यान किया गया है, उसकी पूजा पाँच वस्तुओं से करनी चाहिए—'लं' पृथ्वी के लिए, मैं सुगंध अर्पित करता हूँ, बार-बार नमस्कार है।
हमाकाशात्मने पुष्पं चार्पयामि नमो नमः । यं च वाय्वात्मने धूपं चार्पयामि ततो वदेत्
'हं' आकाश के लिए, मैं पुष्प अर्पित करता हूँ, बार-बार नमस्कार है। 'यं' वायु के लिए, मैं धूप अर्पित करता हूँ, इसके बाद यह कहना चाहिए—
रं च वह्न्यात्मने दीपमर्पयामि ततो वदेत् । वममृतात्मने तस्मै नैवेद्यमपि चार्पयेत्
'रं' अग्नि के लिए, मैं दीपक अर्पित करता हूँ, इसके बाद यह कहना चाहिए। 'वं' अमृत के लिए, उसे मैं नैवेद्य भी अर्पित करता हूँ।
यं रं लं वं हमिति च पुष्पाञ्जलिमथार्पयेत् । एवं पूजां विधायाथ चान्ते मुद्राः प्रदर्शयेत्
'यं', 'रं', 'लं', 'वं', 'हं' का उच्चारण करके पुष्पों की अंजलि अर्पित करनी चाहिए। इस प्रकार पूजा करके अंत में मुद्राएँ दिखानी चाहिए।
ध्यायेत्तु मनसा देवीं मन्त्रमुच्चारयेच्छनैः । न कम्पयेच्छिरो ग्रीवा दन्तान्नैव प्रकाशयेत्
मन में देवी का ध्यान करते हुए मंत्र का उच्चारण धीरे-धीरे करना चाहिए। सिर या गर्दन को हिलाना नहीं चाहिए और दाँत भी नहीं दिखाने चाहिए।
विधिनाष्टोत्तरशतमष्टाविंशतिरेव वा । दशवारमशक्तो वा नातो न्यूनं कदाचन
नियत विधि से एक सौ आठ बार, या अट्ठाईस बार, या असमर्थ होने पर दस बार जप करना चाहिए; इससे कम कभी नहीं करना चाहिए।
तत उद्वासयेद्देवीमुत्तमेत्यनुवाकतः । न गायत्रीं जपेद्विद्वाञ्जलमध्ये कथञ्चन
इसके बाद विधिपूर्वक देवी का विसर्जन करना चाहिए। ज्ञानीजन कभी भी जल हथेली में लेकर गायत्री का जप न करें।
यतः साग्निमुखी प्रोक्तेत्याहुः केचिन्महर्षयः । सुरभिर्ज्ञानशूर्पं च कूर्मो योनिश्च पङ्कजम्
क्योंकि उसे अग्निमुखी कहा गया है, ऐसा कुछ महान् ऋषियों ने कहा है—सुगंध, ज्ञान की सूप, कच्छप, योनि और कमल।
लिङ्गं निर्वाणकं चैव जपान्तेऽष्टौ प्रदर्शयेत् । यदक्षरपदभ्रष्टं स्वरव्यञ्जनवर्जितम्
जप के अंत में आठ मुद्राएँ दिखानी चाहिए—लिंग, निर्वाण लिंग, और जो भी अक्षर, शब्द या वर्ण छूट गया हो या स्वर या व्यंजन रह गया हो।
तत्सर्वं क्षम्यतां देवि कश्यपप्रियवादिनि । गायत्रीतर्पणं चातः करणीयं महामुने
हे देवी, हे कश्यप को प्रिय वचन कहनेवाली, वह सब क्षमा करें। इसलिए, हे महर्षि, गायत्री का तर्पण करना चाहिए।
गायत्री छन्द आख्यातं विश्वामित्रऋषिः स्मृतः । सविता देवता प्रोक्ता विनियोगश्च तर्पणे
गायत्री छंद कहा गया है, विश्वामित्र ऋषि माने गए हैं, सविता देवता कही गई हैं, और तर्पण के लिए विनियोग है।
भूरित्युक्त्वा च ऋग्वेदपुरुषं तर्पयामि च । भुव इत्येतदुक्त्वा च यजुर्वेदमथो वदेत्
'भूः' कहकर ऋग्वेद पुरुष को तर्पण करना चाहिए; 'भुवः' कहकर फिर यजुर्वेद को तर्पण करना चाहिए।
स्वर्व्याहृतिं समुक्त्वा च सामवेदं समुच्चरेत् । मह इत्येतदुक्त्वान्तेऽथर्ववेदं च तर्पयेत्
स्वः व्याहृति कहकर सामवेद को तर्पण करना चाहिए; अंत में 'महः' कहकर अथर्ववेद को तर्पण करना चाहिए।
जनः पदान्त इतिहासपुराणमितीरयेत् । तपः सर्वागमं चैव पुरुषं तर्पयामि च
'जनः' शब्द के अंत में, इतिहास और पुराण कहना चाहिए; 'तपः' सर्वागम के लिए, और पुरुष को तर्पण करना चाहिए।
सत्यं च सत्यलोकाख्यपुरुषं तर्पयामि च । ॐ भूर्भूर्लोकपुरुषं तर्पयामि ततो वदेत्
और 'सत्यं', सत्यलोक नामक पुरुष को तर्पण करता हूँ; 'ॐ भूः', भूर्लोक पुरुष को तर्पण करता हूँ, फिर यह कहना चाहिए।
भुवश्चेति भुवर्लोकपुरुषं तर्पयामि च । स्वः स्वर्गलोकपुरुषं तर्पयामि ततः परम्
'भुवः', भुवर्लोक पुरुष को तर्पण करता हूँ; 'स्वः', स्वर्गलोक पुरुष को तर्पण करता हूँ, फिर आगे।
ॐभूरेकपदा नाम गायत्रीं तर्पयामि च । भुवो द्विपदां गायत्रीं तर्पयामीति कीर्तयेत्
'ॐ भूः' एक पद वाली गायत्री को तर्पण करता हूँ; 'भुवः' दो पद वाली गायत्री को तर्पण करता हूँ—ऐसा कहना चाहिए।
स्वश्च त्रिपदां गायत्रीं तर्पयामि ततो वदेत् । ॐभूर्भुवः स्वश्चेति तथा गायत्रीं च चतुष्पदाम्
फिर तीन चरणों वाली गायत्री और स्वः को तृप्त करता हूँ — ऐसा कहे। 'ॐ भूः भुवः स्वः' और चार चरणों वाली गायत्री को भी तृप्त करे।
उषसीं चैव गायत्रीं सावित्रीं च सरस्वतीम् । वेदानां मातरं पृथ्वीमजां चैव तु कौशिकीम्
फिर उषा की गायत्री, सावित्री, सरस्वती, वेदों की माता पृथ्वी, अजामाता और कौशिकी को भी तृप्त करे।
साङ्कृतिं वै सार्वजितिं गायत्रीं तर्पणे वदेत् । तर्पणान्ते च शान्त्यर्थं जातवेदसमीरयेत्
तर्पण के लिए सांकृति और सार्वजिति गायत्री का उच्चारण करे। तर्पण के अंत में शांति के लिए जातवेदस का स्मरण करे।
मानस्तोकेति मन्त्रं च शान्त्यर्थं प्रजपेत्सुधीः । ततोऽपि त्र्यम्बको मन्त्रः शान्त्यर्थः परिकीर्तितः
शांति के लिए 'मानस्तोक' मंत्र का जप करे। फिर शांति के लिए 'त्र्यम्बक' मंत्र का भी पाठ करे।
तच्छंयोरिति मन्त्रं च जपेच्छान्त्यर्थमेव तु । अतो देवा इति द्वाभ्यां सर्वाङ्गस्पर्शनं चरेत्
शांति के लिए 'तच्चंयोः' मंत्र का जप करे। फिर 'अतो देवा' इन दो मंत्रों से पूरे शरीर का स्पर्श करे।
स्योनापृथिविमन्त्रेण भूम्यै कुर्यात्प्रणामकम् । यथाविधि च गोत्रादीनुच्चरेद्द्विजसत्तमः
'स्योना पृथिवी' मंत्र से पृथ्वी को प्रणाम करे। फिर विधिपूर्वक अपना गोत्र आदि उच्चारण करे।