મામુવાચ રમાકાન્તો યથેષ્ટં ગચ્છ નારદ । એહિ વા મમ લોકં ત્વં યથારુચિ તથા કુરુ
લક્ષ્મીપ્રિય ભગવાને મને કહ્યું: નારદ, તને જે ઇચ્છા હોય તે રીતે જઈશ; કે પછી મારા લોકમાં આવ, જે મન થાય તે કર.
બ્રહ્મલોકં ગતશ્ચાહમાપૃચ્છ્ય મધુસૂદનમ્ । ભગવાનપિ દેવેશસ્તત્ક્ષણાદ્ગરુડાસનઃ
મધુસૂદનને વિદાય લઈને હું બ્રહ્મલોક ગયો; અને દેવોના ભગવાન એ ક્ષણે ગરુડ પર બેઠા.
વૈકુણ્ઠમગમત્તૂર્ણં મામાદિશ્ય યથાસુખમ્ । તતોઽહં પિતૃસદનં ગતો યાતે જનાર્દને
મને સુખથી રહેવા કહીને, તેઓ ઝડપથી વૈકુંઠ ગયા; ત્યારબાદ જયારે જનાર્દન ગયા, ત્યારે હું પિતાજીના ઘરે ગયો.
ચિન્તયન્સકલં દુઃખં સુખં ચ પરમાદ્ભુતમ્ । ગત્વા પ્રણમ્ય પિતરં સ્થિતો યાવત્પુરઃ પિતુઃ
મારે જે દુઃખ અને સુખ અનુભવ્યા, એ બધું વિચારીને, હું પિતાને વંદન કરીને તેમના સમક્ષ ઊભો રહ્યો.
તાવત્પૃષ્ટો મુને પિત્રા વીક્ષ્ય ચિન્તાતુરં તુ મામ્ । બ્રહ્યોવાચ ક્વ ગતોઽસિ મહાભાગ કસ્માચ્ચિન્તાતુરઃ સુત
એ સમયે પિતાએ મને ચિંતિત જોઈને પૂછ્યું: 'હે ભાગ્યશાળી, તું ક્યાં ગયો હતો? અને કેમ ચિંતામાં છે, બેટા?'
સ્વસ્થં નૈવાદ્ય પશ્યામિ મનસ્તે મુનિસત્તમ । કેનાપિ વઞ્ચિતોઽસિ ત્વં દૃષ્ટં વા કિઞ્ચિદદ્ભુતમ્
'હું આજે તને સ્વસ્થ નથી જોઈ રહ્યો, હે શ્રેષ્ઠ મુનિ; કોઈએ તને છેતરાવ્યો છે કે તું કંઈ અદ્ભુત જોયું છે?'
વિષણ્ણં ગતવિજ્ઞાનં પશ્યામિ ત્વાં કથં સુત । નારદ ઉવાચ ઇતિ પૃષ્ટસ્તદા પિત્રા બૃસ્યાં સમુપવેશ્ય ચ
'હું તને ઉદાસ અને ગૂંચવણમાં જોઈ રહ્યો છું, બેટા.' નારદ કહે છે: પિતાએ આમ પૂછ્યું ત્યારે હું આસન પર બેઠો.
તમબ્રવં સ્વવૃત્તાન્તં માયાબલસમુદ્ભવમ્ । વઞ્ચિતોઽહં પિતઃ કામં વિષ્ણુના પ્રભવિષ્ણુના
પછી મેં પિતાને મારી માયાની શક્તિથી થયેલી ઘટના કહી: 'પિતા, મને ખરેખર વિષ્ણુ ભગવાને છેતરાવ્યો છે.'
સ્ત્રીભાવં ગમિતઃ કામં વર્ષાણિ સુબહૂન્યપિ । અનુભૂતં મહદ્દુઃખં પુત્રશોકસમુદ્ભવમ્
'મને ઘણા વર્ષો સુધી સ્ત્રીરૂપ અપાયું અને સંતાનના દુઃખથી મોટું દુઃખ અનુભવ્યું.'
પ્રબોધિતોઽહં તેનૈવ મૃદુવાક્યામૃતેન ચ । પુનઃ સરોવરે સ્નાત્વા જાતોઽહં નારદઃ પુમાન્
'પછી તેમણે મીઠા અને અમૃત જેવા વચનોથી મને જાગૃત કર્યો; અને ફરી સરોવરમાં સ્નાન કર્યા પછી હું ફરી નારદ, પુરૂષ બની ગયો.'
કિમેતત્કારણં બ્રહ્મન્ યન્મોહમગમં તદા । વિસ્મૃતં પૂર્વવિજ્ઞાનં તન્મયસ્તરસા કૃતઃ
'પિતા, એ વખતે મને મોહ કેમ થયો? મારું પહેલાનું જ્ઞાન ભૂલાઈ ગયું અને હું તરત જ મોહિત થઈ ગયો.'
એતન્માયાબલં બ્રહ્મન્ન જાનેઽહં દુરત્યયમ્ । જ્ઞાનહાનિકરં જાતં મૂલં મોહસ્ય વિસ્ફુટમ્
'પિતા, આ માયાની એવી શક્તિ છે કે હું તેને પાર કરી શકતો નથી; એ જ્ઞાનને દૂર કરે છે અને સ્પષ્ટ રીતે મોહનું મૂળ છે.'
અનુભૂતં મયા સમ્યગ્જ્ઞાતં સર્વં શુભાશુભમ્ । કથં ત્વં જિતવાંસ્તાત તમુપાયં વદસ્વ મે
હું શુભ-અશુભ બધું જ સારી રીતે અનુભવી અને સમજાઈ ચૂક્યો છું; પિતા, તમે એ બધાને કેવી રીતે જીત્યા, એ રીત મને કહો.
નારદ ઉવાચ વિજ્ઞપ્તોઽસૌ મયા ધાતા પ્રીતિપૂર્વમતઃ પરમ્ । મામુવાચ સ્મિતં કૃત્વા પિતા મે વાસવીસુત
નારદે કહ્યું: હું આમ વિનંતી કરતાં, ધાતા પિતાએ આનંદપૂર્વક સ્મિત કરીને, વાસવીપુત્ર પોતાના પુત્રને કહ્યું.
બ્રહ્મોવાચ દુર્જયૈષા સુરૈઃ સર્વૈર્મુનિભિશ્ચ મહાત્મભિઃ । તાપસૈર્જ્ઞાનયુક્તૈશ્ચ યોગિભિઃ પવનાશનૈઃ
બ્રહ્માએ કહ્યું: એ મહામાયાને બધા દેવો, મહાન ઋષિઓ, જ્ઞાનવંત તપસ્વીઓ અને વાયુ પર જીવતા યોગીઓ પણ જીતવામાં અસમર્થ છે.
નાહં તાં સર્વથા જ્ઞાતું શક્તો માયાં મહાબલામ્ । વિષ્ણુર્જ્ઞાતું ન શક્તશ્ચ તથા શમ્ભુરુમાપતિઃ
હું એ મહાબળવતી માયાને ક્યારેય સંપૂર્ણ રીતે જાણી શકતો નથી; એ જ રીતે વિષ્ણુ અને ઉમાપતિ શંભુ પણ તેને જાણી શકતા નથી.
દુર્જ્ઞેયા સા મહામાયા સૃષ્ટિસ્થિત્યન્તકારિણી । કાલકર્મસ્વભાવાદ્યૈર્નિમિત્તકારણૈર્વૃતા
એ મહામાયા, જે સર્જન, પાલન અને વિનાશ કરે છે, સમજવામાં અઘરી છે; સમય, કર્મ, સ્વભાવ અને બીજા અનેક કારણોથી તે ઢંકાઈ ગઈ છે.
શોકં મા કુરુ મેધાવિંસ્તત્ર માયામહાબલે । ન ચૈવ વિસ્મયઃ કાર્યો વયં સર્વે વિમોહિતાઃ
હે બુદ્ધિશાળી, એ મહાબળવતી માયાને લઈને દુઃખ ન કર; અને આશ્ચર્ય પણ ન કર, કારણ કે આપણે બધા એની માયામાં મોહિત થઈ ગયા છીએ.
નારદ ઉવાચ પિત્રેત્યુક્તસ્તદા વ્યાસ તમાપૃચ્છ્ય ગતસ્મયઃ । આગતોઽસ્મ્યત્ર પશ્યન્વૈ તીર્થાનિ ચ વરાણિ ચ
નારદે કહ્યું: પિતાએ આમ કહ્યાના પછી, હું તેમને વિદાય લઈને, અભિમાન છોડી, અહીં પવિત્ર તીર્થો અને શ્રેષ્ઠ સ્થાનોએ દર્શન કરીને આવ્યો છું.
તસ્માત્ત્વમપિ સન્ત્યજ્ય મોહં કૌરવનાશજમ્ । કાલક્ષયં સુખાસીનઃ સ્થાનેઽસ્મિન્ કુરુ સત્તમ
એથી, હે શ્રેષ્ઠ કુરુ, તું પણ કૌરવોના વિનાશથી થયેલી મોહને છોડી, અહીં શાંતિથી બેસી, પોતાના સમયના અંતની રાહ જો.
અવશ્યમેવ ભોક્તવ્યં કૃતં કર્મ શુભાશુભમ્ । નિશ્ચયં હૃદયે કૃત્વા વિચરસ્વ યથાસુખમ્
શુભ કે અશુભ, જે કર્મ કર્યું છે તેનું ફળ ભોગવવું જ પડે; એ વાત મનમાં નક્કી કરીને, તું આનંદથી જીવ.
વ્યાસ ઉવાચ ઇત્યુક્ત્વા નારદો રાજન્ ગતો માં પ્રતિબોધ્ય ચ । અહં તચ્ચિન્તયન્વાક્યં યદુક્તં મુનિના તદા
વ્યાસે કહ્યું: આમ કહીને, નારદે મને જાગૃત કરીને વિદાય લીધી; પછી હું ઋષિએ કહેલા વચનો પર વિચાર કરતો રહ્યો.
સ્થિતઃ સરસ્વતીતીરે કલ્પે સારસ્વતે વરે । કાલાતિવાહનાયૈતત્કૃતં ભાગવતં મયા
હું સરસ્વતીના કાંઠે, શ્રેષ્ઠ સારસ્વત યુગમાં રહ્યો; સમય પસાર કરવા માટે મેં આ ભાગવત રચ્યું.
પુરાણમુત્તમં ભૂપ સર્વસંશયનાશનમ્ । નાનાખ્યાનસમાયુક્તં વેદપ્રામાણ્યસંશ્રિતમ્
હે રાજા, આ સર્વશ્રેષ્ઠ પુરાણ છે, જે બધા સંશયો દૂર કરે છે, અનેક કથાઓથી ભરેલું છે અને વેદોના આધાર પર છે.
સન્દેહોઽત્ર ન કર્તવ્યઃ સર્વથા નૃપસત્તમ । યથેન્દ્રજાલિકઃ કશ્ચિત્પાઞ્ચાલીં દારવીં કરે
હે શ્રેષ્ઠ રાજા, અહીં કોઈ સંશય રાખવો નહીં; જેમ જાદૂગર પોતાના હાથમાં દ્રૌપદીની લાકડાની ગૂડીને નચાવે છે—
કૃત્વા નર્તયતે કામં સ્વેચ્છયા વશવર્તિનીમ્ । તથા નર્તયતે માયા જગત્સ્થાવરજઙ્ગમમ્
એવી રીતે, પોતાની ઈચ્છાથી, માયા આખા જગતના જડ અને ચેતન જીવોને નચાવે છે.
બ્રહ્માદિસ્તમ્બપર્યન્તં સદેવાસુરમાનુષમ્ । પઞ્ચેન્દ્રિયસમાયુક્તં મનશ્ચિત્તાનુવર્તનમ્
બ્રહ્માથી લઈને ઘાસના તણાં સુધી, દેવ, દાનવ અને મનુષ્યો, બધા પાંચ ઇન્દ્રિયો અને મન-ચિત્ત સાથે ચાલે છે.
ગુણાસ્તુ કારણં રાજન્ સર્વેષાં સર્વથા ત્રયઃ । કાર્યં કારણસંયુક્તં ભવતીતિ વિનિશ્ચયઃ
હે રાજા, ત્રણ ગુણો દરેક વસ્તુનું કારણ છે; કારણ સાથે જ ફળ થાય છે—આ નિશ્ચિત છે.
ભિન્નભિન્નસ્વભાવાસ્તે ગુણા માયાસમુદ્ભવાઃ । શાન્તો ઘોરસ્તથા મૂઢસ્ત્રયસ્તુ વિવિધા યતઃ
આ ગુણો માયામાંથી ઉત્પન્ન થાય છે અને દરેકની સ્વભાવ અલગ છે: શાંત, ઉગ્ર અને મૂઢ—એ રીતે અનેક પ્રકારના છે.
તત્સમેતઃ પુમાન્નિત્યં તદ્વિહીનઃ કથં ભવેત્ । ન ભવત્યેવ સંસારે રહિતસ્તન્તુભિઃ પટઃ
માણસ હંમેશા એ ગુણો સાથે જોડાયેલો છે; એમ વિના કેવી રીતે રહી શકે? જેમ તાંતણા વિના વસ્ત્ર બની શકે નહીં.