ઇન્દ્રાણીહૃતચિત્તોઽસૌ સર્પેતિ પ્રબ્રુવન્મુનિમ્ । તં શશાપ મુનિઃ ક્રુદ્ધઃ કશાઘાતમનુસ્મરન્
ઇન્દ્રાણીના પ્રેમમાં મગ્ન રાજા વારંવાર ઋષિને 'ઝલદી ચાલો' કહી તાકીદ કરતો રહ્યો; ત્યારે ઋષિએ કશાનો માર યાદ કરીને ક્રોધથી તેને શાપ આપ્યો.
સર્પો ભવ દુરાચાર વને ઘોરવપુર્મહાન્ । બહુવર્ષસહસ્રાણિ યત્ર ક્લેશો મહાન્ભવેત્
હે દુષ્ટ, તું જંગલમાં ભયાનક અને વિશાળ સાપ બનીને હજારો વર્ષ સુધી ભારે દુઃખ ભોગવજે.
વિચરિષ્યસિ વીર્યેણ પુનઃ સ્વર્ગમવાપ્સ્યસિ । દૃષ્ટ્વા યુધિષ્ઠિરં નામ તવ મોક્ષો ભવિષ્યતિ
પછી તું પોતાની શક્તિથી ફરતો રહીશ અને પછી ફરીથી સ્વર્ગ પામશે; જ્યારે તું યુધિષ્ઠિરને જોઈશ, ત્યારે તારો મુક્તિ થશે.
પ્રશ્નાનામુત્તરં શ્રુત્વા ધર્મપુત્રમુખાત્તતઃ । વ્યાસ ઉવાચ એવં શપ્તઃ સ રાજર્ષિઃ સ્તુત્વા તં મુનિસત્તમમ્
પછી ધર્મપુત્રના મોઢેથી પ્રશ્નોના ઉત્તર સાંભળી, વ્યાસજી બોલ્યા: એ રીતે શાપ પામેલા રાજાએ મહાન ઋષિની સ્તુતિ કરી.
સ્વર્ગાત્પપાત સહસા સર્પરૂપધરોઽભવત્ । બૃહસ્પતિસ્તતો ગત્વા તરસા માનસં પ્રતિ
એ રાજા અચાનક સ્વર્ગમાંથી પડી ગયો અને સાપનું રૂપ ધારણ કર્યું; પછી બૃહસ્પતિ ઝડપથી માનસા પાસે ગયા.
ઇન્દ્રાય સર્વવૃત્તાન્તં કથયામાસ વિસ્તરાત્ । તચ્છ્રુત્વા મઘવા રાજ્ઞઃ સ્વર્ગાત્પ્રચ્યવનાદિકમ્
ત્યાં તેણે ઇન્દ્રને આખો પ્રસંગ વિગતે કહ્યો; રાજાના સ્વર્ગમાંથી પડવાનો અને બીજાં બધાં બનાવો સાંભળી,
મુદિતોઽભૂન્મહારાજ સ્થિતસ્તત્રૈવ વાસવઃ । દેવાશ્ચ મુનયો દૃષ્ટ્વા નહુષં પતિતં ભુવિ
મહારાજ વાસવ ખુશ થયા અને ત્યાં જ રહ્યા; દેવતાઓ અને ઋષિઓએ નહુષને ધરતી પર પડેલો જોઈને,
જગ્મુઃ સર્વેઽપિ તત્રૈવ યત્રેન્દ્રઃ સરસિ સ્થિતઃ । તમાશ્વાસ્ય સુરાઃ સર્વે મુનિભિઃ સહિતાસ્તદા
બધા ત્યાં ગયા જ્યાં ઇન્દ્ર સરોવર પાસે ઊભા હતા; પછી બધા દેવતાઓ ઋષિઓ સાથે મળીને તેમને ધીરજ આપી.
સ્વર્ગે સમાનયામાસુર્માનપૂર્વં શચીપતિમ્ । સમાગતં તતઃ શક્રં સર્વે તે મુનયઃ સુરાઃ
બધાએ માનપૂર્વક શચીપતિને સ્વર્ગમાં પાછા લાવ્યા; પછી બધા ઋષિઓ અને દેવતાઓએ શક્રની આજુબાજુ એકઠા થયા.
સ્થાપયિત્વાઽઽસને પશ્ચાદભિષેકં દધુઃ શિવમ્ । ઇન્દ્રોઽપિ સ્વાસનં પ્રાપ્ય શચ્યા સહ સુરાલયે
પછી તેમને સિંહાસન પર બેસાડ્યા અને શુભ અભિષેક કર્યો; ઇન્દ્રે પોતાનું સ્થાન ફરી મેળવી, શચી સાથે દેવલોકમાં વસ્યા.
ચિક્રીડ નન્દને રમ્યે કાનને પ્રેમયુક્તયા । વ્યાસ ઉવાચ એવમિન્દ્રેણ સમ્પ્રાપ્તં દુઃખં પરમદારુણમ્
ત્યાં નંદનવનમાં, સુંદર વનમાં, પ્રેમપૂર્વક વિહાર કર્યો; વ્યાસજી બોલ્યા: એ રીતે ઇન્દ્રે અતિ ભયાનક દુઃખ સહન કર્યું.
હત્વાસુરં કામરૂપં વિશ્વરૂપં મહામુનિમ્ । પુનર્દેવ્યાઃ પ્રસાદેન સ્વસ્થાનં પ્રાપ્તવાન્નૃપ
કામરૂપ ધારણ કરનારા અસુર, મહાન ઋષિ વિશ્વરૂપને માર્યા પછી, દેવીની કૃપાથી રાજાએ પોતાનું સ્થાન ફરી મેળવ્યું.
એતત્તે સર્વમાખ્યાતં વૃત્રાસુરવધાશ્રયમ્ । યત્પૃષ્ટોઽહં ત્વયા રાજન્ કથાનકમનુત્તમમ્
હે રાજા, તું જે ઉત્તમ કથા પૂછેલી, એ બધું વૃત્રાસુરના વધના પ્રસંગથી સંબંધિત, મેં તને કહી દીધું.
યાદૃશં કુરુતે કર્મ તાદૃશં ફલમાપ્નુયાત્ । અવશ્યમેવ ભોક્તવ્યં કૃતં કર્મ શુભાશુભમ્
જેવું કર્મ કરે છે, એવું ફળ મળે છે; સારા કે ખરાબ, જે કર્મ થાય છે તેનું ફળ ભોગવવું જ પડે.
કર્મણાં ગહનગતિવર્ણનમ્ જનમેજય ઉવાચ કથિતં ચરિતં બ્રહ્મઞ્છક્રસ્યાદ્ભુતકર્મણઃ । સ્થાનભ્રંશસ્તથા દુઃખપ્રાપ્તિરુક્તા વિશેષતઃ
જનમેજયે પૂછ્યું: હે બ્રાહ્મણ, તમે ઇન્દ્રના અદ્ભુત કાર્યો, તેમના પદથી પડ્યા અને જે દુઃખ તેમને ભોગવવું પડ્યું તે બધું વિગતે વર્ણવ્યું છે.
યત્ર દેવાધિદેવ્યાશ્ચ મહિમાતીવ વર્ણિતઃ । સન્દેહોઽત્ર મમાપ્યસ્તિ યચ્છક્રોઽપિ મહાતપાઃ
જ્યાં દેવી અને દેવતાઓની મહિમા વિશેષ રીતે વર્ણવાઈ છે, ત્યાં મને પણ એક શંકા થાય છે—કે એવો મહાન તપસ્વી ઇન્દ્ર પણ
દેવાધિપત્યમાસાદ્ય દુઃસહં દુઃખમન્વભૂત્ । મખાનાં તુ શતં કૃત્વા પ્રાપ્તં સ્થાનમનુત્તમમ્
દેવતાઓનો રાજપદ પામ્યા પછી પણ કેવી રીતે અસહ્ય દુઃખ ભોગવ્યો? અને પછી તો તેણે સો યજ્ઞ કર્યા પછી ફરીથી શ્રેષ્ઠ સ્થાન મેળવ્યું.
દેવેશત્વં ચ સમ્પ્રાપ્ય ભ્રષ્ટઃ સ્થાનાદસૌ કથમ્ । એતત્સર્વં સમાચક્ષ્વ કારણં કરુણાનિધે
દેવતાઓનું રાજપદ મળ્યા પછી પણ એ કેવી રીતે પદથી ખસેડાયો? હે દયાના સાગર, આ બધું કારણ મને સ્પષ્ટ કહો.
સર્વજ્ઞોઽસિ મુનિશ્રેષ્ઠ પુરાણાનાં પ્રવર્તકઃ । નાવાચ્યં મહતાં કિઞ્ચિચ્છિષ્યે ચ શ્રદ્ધયાન્વિતે
હે મુનિશ્રેષ્ઠ, તમે સર્વજ્ઞ છો અને પુરાણોના પ્રણેતા છો; શ્રદ્ધાળુ શિષ્યને મહાન લોકો માટે કંઈપણ કહેવું અયોગ્ય નથી.
તસ્માત્કુરુ મહાભાગ મત્સન્દેહાપનોદનમ્ । સૂત ઉવાચ ઇતિ પૃષ્ટઃ સ રાજ્ઞા વૈ તદા સત્યવતીસુતઃ
એથી, હે ભાગ્યશાળી, મારા સંદેહ દૂર કરો. સૂત કહે છે: રાજાએ આમ પૂછતાં સત્યવતીપુત્ર
તમાહાતિપ્રસન્નાત્મા યથાનુક્રમમુત્તરમ્ । વ્યાસ ઉવાચ નિબોધ નૃપતિશ્રેષ્ઠ કારણં પરમાદ્ભુતમ્
અતિ પ્રસન્ન મનથી ક્રમશઃ જવાબ આપ્યો. વ્યાસ કહે છે: હે રાજાશ્રેષ્ઠ, હવે એ અદ્ભુત કારણ ધ્યાનથી સાંભળો.
કર્મણસ્તુ ત્રિધા પ્રોક્તા ગતિસ્તત્ત્વવિદાં વરૈઃ । સઞ્ચિતં વર્તમાનં ચ પ્રારબ્ધમિતિ ભેદતઃ
જ્ઞાની લોકો કહે છે કે કર્મની ગતિ ત્રણ પ્રકારની હોય છે: સંચિત, વર્તમાન અને પ્રારબ્ધ—એ રીતે તેનું વિભાજન થાય છે.
અનેકજન્મસઞ્જાતં પ્રાક્તનં સઞ્ચિતં સ્મૃતમ્ । સાત્ત્વિકં રાજસં કર્મ તામસં ત્રિવિધં પુનઃ
ઘણા જન્મોમાં એકઠું થયેલું કર્મ સંચિત કહેવાય છે; અને કર્મ પણ ત્રણ પ્રકારનું છે: સાત્ત્વિક, રાજસિક અને તામસિક.
શુભં વાપ્યશુભં ભૂપ સઞ્ચિતં બહુકાલિકમ્ । અવશ્યમેવ ભોક્તવ્યં સુકૃતં દુષ્કૃતં તથા
હે રાજા, શુભ કે અશુભ જેવું પણ સંચિત કર્મ હોય, તે લાંબા સમય સુધી રહે છે; સારા કે ખરાબ બંને કર્મોનો ફળ ભોગવવું જ પડે છે.
જન્મજન્મનિ જીવાનાં સઞ્ચિતાનાં ચ કર્મણામ્ । નિઃશેષસ્તુ ક્ષયો નાભૂત્કલ્પકોટિશતૈરપિ
પ્રાણીઓના જન્મે જન્મે સંચિત થયેલા કર્મોનું પૂર્ણ ક્ષય કરોડો કલ્પો સુધી પણ થતો નથી.
ક્રિયમાણં ચ યત્કર્મ વર્તમાનં તદુચ્યતે । દેહં પ્રાપ્ય શુભં વાપિ હ્યશુભં વા સમાચરેત્
અને જે કર્મ અત્યારે કરવામાં આવે છે તેને વર્તમાન કહે છે; શરીર મળ્યા પછી મનુષ્ય શુભ કે અશુભ જેવું પણ કર્મ કરે છે.
સઞ્ચિતાનાં પુનર્મધ્યાત્સમાહૃત્ય કિયાન્કિલ । દેહારમ્ભે ચ સમયે કાલઃ પ્રેરયતીવ તત્
પછી સંચિત કર્મોમાંથી થોડું ભાગ લઇને, શરીર શરૂ થવાના સમયે સમય તેને પ્રેરે છે.
પ્રારબ્ધં કર્મ વિજ્ઞેયં ભોગાત્તસ્ય ક્ષયઃ સ્મૃતઃ । પ્રાણિભિઃ ખલુ ભોક્તવ્યં પ્રારબ્ધં નાત્ર સંશયઃ
જે કર્મ શરૂ થાય છે તેને પ્રારબ્ધ કહે છે; તેનું ક્ષય ફળ ભોગવીને થાય છે. પ્રારબ્ધ કર્મ દરેકે ભોગવવું જ પડે—આમાં કોઈ શંકા નથી.
પુરા કૃતાનિ રાજેન્દ્ર હ્યશુભાનિ શુભાનિ ચ । અવશ્યમેવ કર્માણિ ભોક્તવ્યાનીતિ નિશ્ચયઃ
હે રાજેન્દ્ર, પૂર્વે કરેલા શુભ કે અશુભ કર્મોનું ફળ અવશ્ય ભોગવવું પડે છે—આ નિશ્ચિત વાત છે.
દેવૈર્મનુષ્યૈરસુરૈર્યક્ષગન્ધર્વકિન્નરૈઃ । કર્મૈવ હિ મહારાજ દેહારમ્ભસ્ય કારણમ્
દેવ, માનવ, અસુર, યક્ષ, ગંધર્વ અને કિન્નર—હે મહારાજા, બધાને શરીર મળવાનું કારણ માત્ર કર્મ જ છે.