માતઃ સ્વયંવિરચિતાન્વિપિને વિનોદા- દ્વન્ધ્યાન્પલાશરહિતાંશ્ચ કટૂંશ્ચ વૃક્ષાન્ । નોચ્છેદયન્તિ પુરુષા નિપુણાઃ કથઞ્ચિ- ત્તસ્માત્ત્વમપ્યતિતરાં પરિપાસિ દૈત્યાન્
મા, જંગલમાં તમારા રમણ માટે બનાવેલા બાંઝ, પાંદડાવિહિન અને કડવા વૃક્ષો કુશળ પુરુષો પણ કદી કાપતા નથી; એ રીતે, તમે દૈત્યોને પણ ખૂબ જ રક્ષણ આપો છો.
યત્ત્વં તુ હંસિ રણમૂર્ધ્નિ શરૈરરાતી- ન્દેવાઙ્ગનાસુરતકેલિમતીન્વિદિત્વા । દેહાન્તરેઽપિ કરુણારસમાદદાના તત્તે ચરિત્રમિદમીપ્સિતપૂરણાય
તમે યુદ્ધમાં શત્રુઓને તીરથી માર્યા, દેવો અને દૈત્યોની અહંકાર જાણીને, છતાં બીજા શરીરમાં પણ દયાનો રસ ગ્રહણ કરો છો — તમારું આ વર્તન સર્વ ઇચ્છાઓ પૂરી કરે છે.
ચિત્રં ત્વમી યદસુભી રહિતા ન સન્તિ ત્વચ્ચિન્તિતેન દનુજાઃ પ્રથિતપ્રભાવાઃ । યેષાં કૃતે જનનિ દેહનિબન્ધનં તે ક્રીડારસસ્તવ ન ચાન્યતરોઽત્ર હેતુઃ
આ આશ્ચર્ય છે કે, દાનવો જીવ વગર પણ અદૃશ્ય નથી, મા, માત્ર તમારા વિચારથી; જેમની خاطر તમે શરીર ધારણ કરો છો — એ તો તમારી રમણ છે, બીજું કોઈ કારણ નથી.
પ્રાપ્તે કલાવહહ દુષ્ટતરે ચ કાલે ન ત્વાં ભજન્તિ મનુજા નનુ વઞ્ચિતાસ્તે । ધૂર્તૈઃ પુરાણચતુરૈર્હરિશઙ્કરાણાં સેવાપરાશ્ચ વિહિતાસ્તવ નિર્મિતાનામ્
કળીયુગ, સૌથી દુષ્ટ સમય આવે ત્યારે, જે લોકો તમારી ભક્તિ નથી કરતા, તેઓ ખરેખર છેતરાયેલા છે; ચાલાકીથી, ચાર પુરાતન — હરિ અને શંકર —ની સેવા થાય છે, પણ એ સેવા પણ તમારી જ today છે.
જ્ઞાત્વા સુરાંસ્તવ વશાનસુરાર્દિતાંશ્ચ યે વૈ ભજન્તિ ભુવિ ભાવયુતા વિભગ્નાન્ । ધૃત્વા કરે સુવિમલં ખલુ દીપકં તે કૂપે પતન્તિ મનુજા વિજલેઽતિઘોરે
જે લોકો જાણે છે કે દેવો તમારા વશમાં છે અને દૈત્ય પીડાય છે, અને પૃથ્વી પર ભક્તિથી તમારી પૂજા કરે છે, છતાં, હાથમાં તમારો શુદ્ધ દીપક લઈને માણસો ભયંકર, પાણી વગરની કૂવામાં પડી જાય છે.
વિદ્યા ત્વમેવ સુખદાસુખદાપ્યવિદ્યા માતસ્ત્વમેવ જનનાર્તિહરા નરાણામ્ । મોક્ષાર્થિભિસ્તુ કલિતા કિલ મન્દધીભિ- ર્નારાધિતા જનનિ ભોગપરૈસ્તથાજ્ઞૈઃ
તમેજ જ વિદ્યા, સુખ આપનારી, દુઃખ આપનારી અને અવિદ્યા છો; મા, તમેજ મનુષ્યોની જન્મની પીડા દૂર કરો છો. છતાં, મૂર્ખ, મોક્ષ ઇચ્છતા, પણ ભોગમાં રત અને અજ્ઞાનવાળા લોકો, મા, તમારી આરાધના નથી કરતા.
બ્રહ્મા હરશ્ચ હરિરપ્યનિશં શરણ્યં પાદામ્બુજં તવ ભજન્તિ સુરાસ્તથાન્યે । તદ્વૈ ન યેઽલ્પમતયો મનસા ભજન્તિ ભ્રાન્તાઃ પતન્તિ સતતં ભવસાગરે તે
બ્રહ્મા, શિવ અને હરિ, સાથે અન્ય દેવતાઓ પણ, હંમેશા તારા પદપદ્મની શરણમાં આવે છે, માતા. પણ જે લોકો તને મનથી ભજતા નથી, અને જેમનું સમજણ ઓછી છે, તેઓ ભટકતા રહે છે અને સતત સંસારના સાગરમાં ડૂબી જાય છે.
ચણ્ડિ ત્વદઙ્ઘ્રિજલજોત્થરજઃપ્રસાદૈ- ર્બ્રહ્મા કરોતિ સકલં ભુવનં ભવાદૌ । શૌરિશ્ચ પાતિ ખલુ સંહરતે હરસ્તુ ત્વાં સેવતે ન મનુજસ્ત્વિહ દુર્ભગોઽસૌ
ચંડી, તારા પગલાંમાંથી ઉઠેલા ધૂળના આશીર્વાદથી બ્રહ્મા આખું જગત સર્જે છે; વિષ્ણુ સાચવે છે અને શિવ નાશ કરે છે. તેઓ તારી સેવા કરે છે, પણ અહીં માનવ તો દુર્ભાગ્યશાળી છે, જે તને ભજતો નથી.
વાગ્દેવતા ત્વમસિ દેવિ સુરાસુરાણાં વક્તું ન તેઽમરવરાઃ પ્રભવન્તિ શક્તાઃ । ત્વં ચેન્મુખે વસસિ નૈવ યદૈવ તેષાં યસ્માદ્ભવન્તિ મનુજા ન હિ તદ્વિહીનાઃ
માતા, તું વાણીની દેવી છે, દેવ અને દાનવોમાં. અમર લોકો પણ તારી વાત કહેવા સક્ષમ નથી. જો તું તેમના મુખમાં વસતી નથી, તો માનવોમાં એ શક્તિ જન્મતી જ નથી.
શપ્તો હરિસ્તુ ભૃગુણા કુપિતેન કામં મીનો બભૂવ કમઠઃ ખલુ સૂકરસ્તુ । પશ્ચાન્નૃસિંહ ઇતિ યશ્છલકૃદ્ધરાયાં તાન્સેવતાં જનનિ મૃત્યુભયં ન કિં સ્યાત્
ભૃગુના ગુસ્સાથી હરિએ શાપ મળ્યો અને તે માછલી, કાચબો અને સૂર બન્યો; પછી નરસિંહ રૂપે પૃથ્વી માટે કૌશલ્ય કર્યું. માતા, જે તારી સેવા કરે છે, તેમને મૃત્યુનો ભય ક્યાં રહે?
શમ્ભોઃ પપાત ભુવિ લિઙ્ગમિદં પ્રસિદ્ધં શાપેન તેન ચ ભૃગોર્વિપિને ગતસ્ય । તં યે નરા ભુવિ ભજન્તિ કપાલિનં તુ તેષાં સુખં કથમિહાપિ પરત્ર માતઃ
શંભુનું પ્રખ્યાત લિંગ ભૂમિ પર પડ્યું, ભૃગુના શાપથી, જ્યારે તે જંગલમાં ફરતો હતો. જે લોકો ભૂમિ પર કપાળધારીને ભજે છે, માતા, તેઓ અહીં કે પરલોકમાં સુખ કેવી રીતે પામે?
યોઽભૂદ્ ગજાનનગણાધિપતિર્મહેશા- ત્તં યે ભજન્તિ મનુજા વિતથપ્રપન્નાઃ । જાનન્તિ તે ન સકલાર્થફલપ્રદાત્રીં ત્વાં દેવિ વિશ્વજનનીં સુખસેવનીયામ્
મહેશમાંથી જન્મેલો ગજાનન, દેવોના અધિપતિ, જેને ભજતા માનવો વ્યર્થ આશ્રય લે છે. તેઓ તને, સર્વ ફળ આપનાર, વિશ્વજનની, અને સુખથી સેવનિય દેવીને ઓળખતા નથી.
ચિત્રં ત્વયારિજનતાપિ દયાર્દ્રભાવા- દ્ધત્વા રણે શિતશરૈર્ગમિતા દ્યુલોકમ્ । નોચેત્સ્વકર્મનિચિતે નિરયે નિતાન્તં દુઃખાતિદુઃખગતિમાપદમાપતેત્સા
માતા, અજીબ છે કે તું શત્રુઓ પ્રત્યે પણ દયાળુ છે; યુદ્ધમાં તું તીક્ષ્ણ બાણોથી તેમને મારે છે, પણ સ્વર્ગમાં મોકલે છે. નહિ તો, પોતાના કર્મથી નરકમાં જતાં, તેઓ અત્યંત દુઃખ અને કષ્ટ પામે.
બ્રહ્મા હરશ્ચ હરિરપ્યુત ગર્વભાવા- જ્જાનન્તિ તેઽપિ વિબુધા ન તવ પ્રભાવમ્ । કેઽન્યે ભવન્તિ મનુજા વિદિતું સમર્થાઃ સમ્મોહિતાસ્તવ ગુણૈરમિતપ્રભાવૈઃ
બ્રહ્મા, શિવ અને હરિ પણ, અહંકારથી, તારી શક્તિ જાણતા નથી, દેવી. તો પછી અન્ય માનવો, જેમને તારા અપરિમિત ગુણોથી મોહ થયો છે, તને કેવી રીતે સમજી શકે?
ક્લિશ્યન્તિ તેઽપિ મુનયસ્તવ દુર્વિભાવ્યં પાદામ્બુજં ન હિ ભજન્તિ વિમૂઢચિત્તાઃ । સૂર્યાગ્નિસેવનપરાઃ પરમાર્થતત્ત્વં જ્ઞાતં ન તૈઃ શ્રુતિશતૈરપિ વેદસારમ્
મુનિઓ પણ તારા પદપદ્મને સમજવામાં કષ્ટ પામે છે; જેમનું મન ભટકેલું છે, તેઓ તને ભજતા નથી. સૂર્ય અને અગ્નિની સેવા કરતા, તેઓ અનેક શાસ્ત્રો સાંભળ્યા છતાં, પરમ તત્વ અને વેદનો સાર જાણતા નથી.
મન્યે ગુણાસ્તવ ભુવિ પ્રથિતપ્રભાવાઃ કુર્વન્તિ યે હિ વિમુખાન્નનુ ભક્તિભાવાત્ । લોકાન્સ્વબુદ્ધિરચિતૈર્વિવિધાગમૈશ્ચ વિષ્ણ્વીશભાસ્કરગણેશપરાન્વિધાય
મને લાગે છે કે તારા ગુણો, જે ભૂમિ પર પ્રસિદ્ધ છે, તેઓ જ તને ભક્તિથી વિમુખ થયેલા લોકોને, પોતાની બુદ્ધિ અને વિવિધ શાસ્ત્રોથી, વિષ્ણુ, શિવ, સૂર્ય અને ગણેશના અનુયાયી બનાવે છે.
કુર્વન્તિ યે તવ પદાદ્વિમુખાન્નરાગ્ર્યા- ન્સ્વોક્તાગમૈર્હરિહરાર્ચનભક્તિયોગૈઃ । તેષાં ન કુપ્યસિ દયાં કુરુષેઽમ્બિકે ત્વં તાન્મોહમન્ત્રનિપુણાન્પ્રથયસ્યલં ચ
જે ઉત્તમ માનવો તારા પગલાંથી વિમુખ છે, અને પોતાના શાસ્ત્રો તથા હરિ-હરાની ભક્તિથી યોગ કરે છે, એમના પર તું ક્યારેય ગુસ્સો કરતી નથી, અંબિકા; તું દયા દર્શાવે છે અને કુશળતાથી એમમાં મોહ ફેલાવે છે.
તુર્યે યુગે ભવતિ ચાતિબલં ગુણસ્ય તુર્યસ્ય તેન મથિતાન્યસદાગમાનિ । ત્વાં ગોપયન્તિ નિપુણાઃ કવયઃ કલૌ વૈ ત્વત્કલ્પિતાન્સુરગણાનપિ સંસ્તુવન્તિ
ચોથા યુગમાં ચોથા ગુણની શક્તિ ખૂબ જ વધે છે, અને તેથી ખોટા શાસ્ત્રો ઉદભવતા જાય છે. કળિયુગમાં, કુશળ કવિઓ તને છુપાવે છે, અને તારા બનાવેલા દેવતાઓ પણ તારી સ્તુતિ કરે છે.
ધ્યાયન્તિ મુક્તિફલદાં ભુવિ યોગસિદ્ધાં વિદ્યાં પરાઞ્ચ મુનયોઽતિવિશુદ્ધસત્ત્વાઃ । તે નાપ્નુવન્તિ જનનીજઠરે તુ દુઃખં ધન્યાસ્ત એવ મનુજાસ્ત્વયિ યે વિલીનાઃ
અતિ શુદ્ધ મનવાળા મુનિઓ તને, મુક્તિ અને યોગસિદ્ધિ આપનાર, પરા વિદ્યા રૂપે ધ્યાન કરે છે. તેઓ જન્મના ગર્ભમાં દુઃખ પામતા નથી; ખરેખર ધન્ય છે એ માનવો, જે તમાં વિલીન થઈ જાય છે.
ચિચ્છક્તિરસ્તિ પરમાત્મનિ યેન સોઽપિ વ્યક્તો જગત્સુ વિદિતો ભવકૃત્યકર્તા । કોઽન્યસ્ત્વયા વિરહિતઃ પ્રભવત્યમુષ્મિન્ કર્તું વિહર્તુમપિ સઞ્ચલિતું સ્વશક્ત્યા
પરમાત્મામાં ચિત્તશક્તિ છે, જેના દ્વારા એ જગતમાં પ્રગટ થાય છે અને સર્જન કરનાર તરીકે ઓળખાય છે. તારા વિના બીજું કોણ છે, જે પોતાની શક્તિથી કંઈ કરી શકે, રમે કે ચાલે?
તત્ત્વાનિ ચિદ્વિરહિતાનિ જગદ્વિધાતું કિં વા ક્ષમાણિ જગદમ્બ યતો જડાનિ । કિં ચેન્દ્રિયાણિ ગુણકર્મયુતાનિ સન્તિ દેવિ ત્વયા વિરહિતાનિ ફલં પ્રદાતુમ્
માતા, ચિત્ત વિહિન તત્વો જગત સર્જવામાં સક્ષમ છે, કેમ કે તેઓ તો જડ છે. અને ગુણ-કર્મયુક્ત ઇન્દ્રિયો, દેવી, તારા વિના, શું ફળ આપી શકે?
દેવા મખેષ્વપિ હુતં મુનિભિઃ સ્વભાગં ગૃહ્ણીયુરમ્બ વિધિવત્પ્રતિપાદિતં કિમ્ । સ્વાહા ન ચેત્ત્વમસિ તત્ર નિમિત્તભૂતા તસ્માત્ત્વમેવ નનુ પાલયસીવ વિશ્વમ્
માતા, યજ્ઞમાં દેવતાઓને, મુનિઓ દ્વારા નિયમ પ્રમાણે આપવામાં આવતો ભાગ, શું તેઓ સાચે પ્રાપ્ત કરે છે? જો તું સ્વાહા રૂપે ત્યાં કારણ નથી, તો ખરેખર તું જ વિશ્વની રક્ષા કરે છે.
સર્વં ત્વયેદમખિલં વિહિતં ભવાદૌ ત્વં પાસિ વૈ હરિહરપ્રમુખાન્દિગીશાન્ । કાલેઽત્સિ વિશ્વમપિ તે ચરિતં ભવાદ્યં જાનન્તિ નૈવ મનુજાઃ ક્વ નુ મન્દભાગ્યાઃ
ભવના આરંભે આ બધું તારા દ્વારા જ થાય છે; તું હરિ, હર અને દિશાના દેવોને રક્ષે છે. સમય આવે ત્યારે તું સમગ્ર વિશ્વને ગ્રસે છે. તારા સર્જનથી શરૂ થયેલા કાર્યો માનવો જાણતા નથી—મંદભાગી ક્યાં છે?
હત્વાસુરં મહિષરૂપધરં મહોગ્રં માતસ્ત્વયા સુરગણઃ કિલ રક્ષિતોઽયમ્ । કાં તે સ્તુતિં જનનિ મન્દધિયો વિદામો વેદા ગતિં તવ યથાર્થતયા ન જગ્મુઃ
માતા, તું મહીષાસુર જેવા ભયાનક દાનવને માર્યા પછી દેવગણની રક્ષા કરી. અમે, જેમનું મન ધીરૂ છે, તને શું સ્તુતિ કરી શકીએ? વેદો પણ તારી સાચી ગતિ સુધી પહોંચી શક્યા નથી.
કાર્યં કૃતં જગતિ નો યદસૌ દુરાત્મા વૈરી હતો ભુવનકણ્ટકદુર્વિભાવ્યઃ । કીર્તિઃ કૃતા નનુ જગત્સુ કૃપા વિધેયા- પ્યસ્માંશ્ચ પાહિ જનનિ પ્રથિતપ્રભાવે
માતાજી, દુષ્ટ દુશ્મન, જે બધાં લોકોએ દુ:ખ આપતો અને જીતવું અશક્ય હતો, તે હવે મારાયો છે; જગતમાં તમારું યશ પ્રસિદ્ધ થઈ ગયું છે. હવે દયાળુ બનીને અમને રક્ષા કરો, પ્રખ્યાત તેજવાળી માતા!
વ્યાસ ઉવાચ એવં સ્તુતા સુરૈર્દેવી તાનુવાચ મૃદુસ્વરા । અન્યત્કાર્યં ચ દુઃસાધ્યં બ્રુવન્તુ સુરસત્તમાઃ
વ્યાસજી બોલ્યા: દેવતાઓએ માતાજીને这样 રીતે સ્તુતિ કરી, ત્યારે માતાજી મીઠા અવાજે કહ્યું: 'હવે, દેવોમાં શ્રેષ્ઠ જે હોય, તે કોઈ બીજું—even અઘરું કાર્ય હોય તો કહો.'
યદા યદા હિ દેવાનાં કાર્યં સ્યાદતિદુર્ઘટમ્ । સ્મર્તવ્યાહં તદા શીઘ્રં નાશયિષ્યામિ ચાપદમ્
જ્યારે જ્યારે દેવતાઓને કોઈ બહુ અઘરું કામ થાય, ત્યારે મને યાદ કરો; હું તરત જ એ આપત્તિ દૂર કરી દઈશ.
દેવા ઊચુઃ સર્વં કૃતં ત્વયા દેવિ કાર્યં નઃ ખલુ સામ્પ્રતમ્ । યદયં નિહતઃ શત્રુરસ્માકં મહિષાસુરઃ
દેવતાઓએ કહ્યું: માતાજી, તમે અમારા બધા કામ પૂરાં કરી દીધાં છે; અમારો દુશ્મન મહિષાસુર હવે મારાયો છે.
સ્મરિષ્યામો યથા તેઽમ્બ સદૈવ પદપઙ્કજમ્ । તથા કુરુ જગન્માતર્ભક્તિં ત્વય્યપ્યચઞ્ચલામ્
માતા, અમે હંમેશા તમારા કમળ જેવા પગોને યાદ કરીશું; જગતની માતા, અમારો તમારા પર unwavering ભક્તિ રહે એવી કૃપા કરો.
અપરાધસહસ્રાણિ માતૈવ સહતે સદા । ઇતિ જ્ઞાત્વા જગદ્યોનિં ન ભજન્તે કુતો જનાઃ
માતા તો હંમેશા હજારો ભૂલ સહન કરે છે; એ જાણીને પણ લોકો જગતની ઉત્પત્તિ કરનારને કેમ પૂજતા નથી?