ચંડિકાઽપિ ચ તં પાપં ત્રિશૂલેન બલાદધૃદિ
ચંડિકા એ પાપી પર ત્રિશૂળથી જોરથી હૃદયમાં પ્રહાર કર્યો.
તાડિતોઽસૌ પપાતોર્વ્યાં મૂર્છાંમાપ મુહૂર્તકમ્ 5.18.
પ્રહાર થતાં, તે જમીન પર પડી ગયો અને થોડા સમય માટે બેહોશ રહ્યો.
વિનિહત્ય પદાઘાતૈર્જહાસ ચ મુહુર્મુહુઃ
પગે માર્યા પછી, તે વારંવાર હસતી રહી.
તતો દેવી સહસ્રારં સુનાભં ચક્રમુત્તમમ્
પછી દેવી એ સુંદર અને શ્રેષ્ઠ હજાર કાંટાવાળું ચક્ર ઉઠાવ્યું.
પશ્ય ચક્રં મદાંધાદ્ય તવ કંઠનિકૃંતનમ્
આ ચક્રને જો, ઓ મદમાં અંધ, જે તારો ગળો કાપી નાખશે.
ઇત્યુક્ત્વા દારુણં ચક્રં મુમોચ જગદંબિકા
આ રીતે કહી, જગદાંબિકા એ ભયાનક ચક્ર ફેંક્યું.
સુસ્રાવ રુધિરં ચોષ્ણં કંઠનાલાદ્ગિરેર્યથા
તેના ગળામાંથી ગરમ લોહી વહ્યું, જેમ પર્વતમાંથી વહે છે.
કબંધસ્તસ્ય દૈત્યસ્ય ભ્રમન્વૈ પતિતઃ ક્ષિતૌ
એ દૈત્યનો કટેલ દેહ ગોળ ગોળ ફરતો જમીન પર પડ્યો.
સિંહસ્ત્વતિબલાસ્તત્ર પલાયનપરાનથ
ત્યાં સિંહો, ભલે બહુ શક્તિશાળી હોય, ડરથી ભાગી ગયા.
મૃતે ચ મહિષે ક્રૂરે દાનવા ભયપીડિતાઃ
અને જ્યારે ક્રૂર મહિષનો મૃત્યુ થયો, ત્યારે દાનવો ભયથી પીડાઈ ગયા.
આનન્દં પરમં જગ્મુર્દેવાસ્તસ્મિન્નિપાતિતે
મહિષનો પાત થયો ત્યારે દેવોએ પરમ આનંદ મેળવ્યો.
ચંડિકાઽપિ રણં ત્યક્ત્વા શુભે દેશેઽથ સંસ્થિતા 5.18.
ચંડિકા પણ યુદ્ધ છોડીને શુદ્ધ સ્થાને જઈને ઊભી રહી.
દેવીસાન્ત્વનમ્ વ્યાસ ઉવાચ અથ પ્રમુદિતાઃ સર્વે દેવા ઇન્દ્રપુરોગમાઃ । મહિષં નિહતં દૃષ્ટ્વા તુષ્ટુવુર્જગદમ્બિકામ્
વ્યાસ કહે છે: પછી બધા દેવો, ઇન્દ્રની આગેવાનીમાં, આનંદિત થઈ મહિષને મરેલો જોઈને જગદંબાની સ્તુતિ કરવા લાગ્યા.
દેવા ઊચુઃ બ્રહ્મા સૃજત્યવતિ વિષ્ણુરિદં મહેશઃ શક્ત્યા તવૈવ હરતે નનુ ચાન્તકાલે
દેવોએ કહ્યું: બ્રહ્મા સર્જન કરે છે, વિષ્ણુ સંભાળે છે અને મહેશ નાશ કરે છે — આ બધું તમારી શક્તિથી જ થાય છે, ખાસ કરીને અંત સમયે.
કીર્તિર્મતિઃ સ્મૃતિગતી કરુણા દયા ત્વં શ્રદ્ધા ધૃતિશ્ચ વસુધા કમલાજપા ચ । પુષ્ટિઃ કલાથ વિજયા ગિરિજા જયા ત્વં તુષ્ટિઃ પ્રમા ત્વમસિ બુદ્ધિરુમા રમા ચ
તમેજ કીર્તિ, બુદ્ધિ, સ્મૃતિ, સ્મરણનો માર્ગ, દયા, કરુણા, શ્રદ્ધા, ધૈર્ય, ધરતી, કમળથી જન્મેલી, પોષણ, કળા, વિજય, ગિરિજા, જય, સંતોષ, માપ, જ્ઞાન, ઉમા અને રમા છો.
વિદ્યા ક્ષમા જગતિ કાન્તિરપીહ મેધા સર્વં ત્વમેવ વિદિતા ભુવનત્રયેઽસ્મિન્ । આભિર્વિના તવ તુ શક્તિભિરાશુ કર્તું કો વા ક્ષમઃ સકલલોકનિવાસભૂમે
તમેજ જ્ઞાન, ક્ષમા, જગતમાં સૌંદર્ય અને બુદ્ધિ છો; ત્રણેય લોકમાં તમેજ ઓળખાય છો; તમારી શક્તિઓ સિવાય, બધા જીવોના આધાર, કોણ કંઈ કરી શકે?
ત્વં ધારણા નનુ ન ચેદસિ કૂર્મનાગૌ ધર્તું ક્ષમૌ કથમિલામપિ તૌ ભવેતામ્ । પૃથ્વી ન ચેત્ત્વમસિ વા ગગને કથં સ્થા- સ્યત્યેતદમ્બ નિખિલં બહુભારયુક્તમ્
તમેજ આધાર છો; જો તમે ન હો, તો કૂર્મ અને અનંત પૃથ્વીનું ભારણ કેવી રીતે સહન કરે? જો તમે પૃથ્વી ન હો, તો આ આખું ભારથી ભરેલું જગત આકાશમાં કેવી રીતે ટકશે, મા?
યે વા સ્તુવન્તિ મનુજા અમરાન્વિમૂઢા માયાગુણૈસ્તવ ચતુર્મુખવિષ્ણુરુદ્રાન્ । શુભ્રાંશુવહ્નિયમવાયુગણેશમુખ્યાન્ કિં ત્વામૃતે જનનિ તે પ્રભવન્તિ કાર્યે
જે લોકો, મોહમાં, બ્રહ્મા, વિષ્ણુ, રુદ્ર અને તેજસ્વી દેવો — સૂર્ય, અગ્નિ, યમ, વાયુ, ગણેશ — તમારી માયાની ગુણોથી સ્તુતિ કરે છે, તેઓ તમારી વિના કઈ શક્તિથી કાર્ય કરી શકે, મા?
યે જુહ્વતિ પ્રવિતતેઽલ્પધિયોઽમ્બ યજ્ઞે વહ્નૌ સુરાન્સમધિકૃત્ય હવિઃ સમૃદ્ધમ્ । સ્વાહા ન ચેત્ત્વમસિ તે કથમાપુરદ્ધા ત્વામેવ કિં ન હિ યજન્તિ તતો હિ મૂઢાઃ
જે ઓછા સમજવાળા લોકો યજ્ઞમાં અગ્નિમાં હવન કરે છે અને દેવોને બોલાવે છે — જો તમે સ્વાહા ન હો, તો તેમની અર્પણ કેવી રીતે પૂર્ણ થાય? તો પછી, એ મોહમાં પડેલા લોકો તમારે જ પૂજા કેમ નથી કરતા?
ભોગપ્રદાસિ ભવતીહ ચરાચરાણાં સ્વાંશૈર્દદાસિ ખલુ જીવનમેવ નિત્યમ્ । સ્વીયાન્સુરાઞ્જનનિ પોષયસીહ યદ્વ- ત્તદ્વત્પરાનપિ ચ પાલયસીતિ હેતોઃ
તમે અહીં ચાલતા અને અચલ જીવોને ભોગ આપો છો; તમારી જ અંશથી હંમેશા જીવન આપો છો; મા, તમે તમારા દેવોને પોષો છો અને એ જ કારણથી બીજાઓને પણ રક્ષણ આપો છો.
માતઃ સ્વયંવિરચિતાન્વિપિને વિનોદા- દ્વન્ધ્યાન્પલાશરહિતાંશ્ચ કટૂંશ્ચ વૃક્ષાન્ । નોચ્છેદયન્તિ પુરુષા નિપુણાઃ કથઞ્ચિ- ત્તસ્માત્ત્વમપ્યતિતરાં પરિપાસિ દૈત્યાન્
મા, જંગલમાં તમારા રમણ માટે બનાવેલા બાંઝ, પાંદડાવિહિન અને કડવા વૃક્ષો કુશળ પુરુષો પણ કદી કાપતા નથી; એ રીતે, તમે દૈત્યોને પણ ખૂબ જ રક્ષણ આપો છો.
યત્ત્વં તુ હંસિ રણમૂર્ધ્નિ શરૈરરાતી- ન્દેવાઙ્ગનાસુરતકેલિમતીન્વિદિત્વા । દેહાન્તરેઽપિ કરુણારસમાદદાના તત્તે ચરિત્રમિદમીપ્સિતપૂરણાય
તમે યુદ્ધમાં શત્રુઓને તીરથી માર્યા, દેવો અને દૈત્યોની અહંકાર જાણીને, છતાં બીજા શરીરમાં પણ દયાનો રસ ગ્રહણ કરો છો — તમારું આ વર્તન સર્વ ઇચ્છાઓ પૂરી કરે છે.
ચિત્રં ત્વમી યદસુભી રહિતા ન સન્તિ ત્વચ્ચિન્તિતેન દનુજાઃ પ્રથિતપ્રભાવાઃ । યેષાં કૃતે જનનિ દેહનિબન્ધનં તે ક્રીડારસસ્તવ ન ચાન્યતરોઽત્ર હેતુઃ
આ આશ્ચર્ય છે કે, દાનવો જીવ વગર પણ અદૃશ્ય નથી, મા, માત્ર તમારા વિચારથી; જેમની خاطر તમે શરીર ધારણ કરો છો — એ તો તમારી રમણ છે, બીજું કોઈ કારણ નથી.
પ્રાપ્તે કલાવહહ દુષ્ટતરે ચ કાલે ન ત્વાં ભજન્તિ મનુજા નનુ વઞ્ચિતાસ્તે । ધૂર્તૈઃ પુરાણચતુરૈર્હરિશઙ્કરાણાં સેવાપરાશ્ચ વિહિતાસ્તવ નિર્મિતાનામ્
કળીયુગ, સૌથી દુષ્ટ સમય આવે ત્યારે, જે લોકો તમારી ભક્તિ નથી કરતા, તેઓ ખરેખર છેતરાયેલા છે; ચાલાકીથી, ચાર પુરાતન — હરિ અને શંકર —ની સેવા થાય છે, પણ એ સેવા પણ તમારી જ today છે.
જ્ઞાત્વા સુરાંસ્તવ વશાનસુરાર્દિતાંશ્ચ યે વૈ ભજન્તિ ભુવિ ભાવયુતા વિભગ્નાન્ । ધૃત્વા કરે સુવિમલં ખલુ દીપકં તે કૂપે પતન્તિ મનુજા વિજલેઽતિઘોરે
જે લોકો જાણે છે કે દેવો તમારા વશમાં છે અને દૈત્ય પીડાય છે, અને પૃથ્વી પર ભક્તિથી તમારી પૂજા કરે છે, છતાં, હાથમાં તમારો શુદ્ધ દીપક લઈને માણસો ભયંકર, પાણી વગરની કૂવામાં પડી જાય છે.
વિદ્યા ત્વમેવ સુખદાસુખદાપ્યવિદ્યા માતસ્ત્વમેવ જનનાર્તિહરા નરાણામ્ । મોક્ષાર્થિભિસ્તુ કલિતા કિલ મન્દધીભિ- ર્નારાધિતા જનનિ ભોગપરૈસ્તથાજ્ઞૈઃ
તમેજ જ વિદ્યા, સુખ આપનારી, દુઃખ આપનારી અને અવિદ્યા છો; મા, તમેજ મનુષ્યોની જન્મની પીડા દૂર કરો છો. છતાં, મૂર્ખ, મોક્ષ ઇચ્છતા, પણ ભોગમાં રત અને અજ્ઞાનવાળા લોકો, મા, તમારી આરાધના નથી કરતા.
બ્રહ્મા હરશ્ચ હરિરપ્યનિશં શરણ્યં પાદામ્બુજં તવ ભજન્તિ સુરાસ્તથાન્યે । તદ્વૈ ન યેઽલ્પમતયો મનસા ભજન્તિ ભ્રાન્તાઃ પતન્તિ સતતં ભવસાગરે તે
બ્રહ્મા, શિવ અને હરિ, સાથે અન્ય દેવતાઓ પણ, હંમેશા તારા પદપદ્મની શરણમાં આવે છે, માતા. પણ જે લોકો તને મનથી ભજતા નથી, અને જેમનું સમજણ ઓછી છે, તેઓ ભટકતા રહે છે અને સતત સંસારના સાગરમાં ડૂબી જાય છે.
ચણ્ડિ ત્વદઙ્ઘ્રિજલજોત્થરજઃપ્રસાદૈ- ર્બ્રહ્મા કરોતિ સકલં ભુવનં ભવાદૌ । શૌરિશ્ચ પાતિ ખલુ સંહરતે હરસ્તુ ત્વાં સેવતે ન મનુજસ્ત્વિહ દુર્ભગોઽસૌ
ચંડી, તારા પગલાંમાંથી ઉઠેલા ધૂળના આશીર્વાદથી બ્રહ્મા આખું જગત સર્જે છે; વિષ્ણુ સાચવે છે અને શિવ નાશ કરે છે. તેઓ તારી સેવા કરે છે, પણ અહીં માનવ તો દુર્ભાગ્યશાળી છે, જે તને ભજતો નથી.
વાગ્દેવતા ત્વમસિ દેવિ સુરાસુરાણાં વક્તું ન તેઽમરવરાઃ પ્રભવન્તિ શક્તાઃ । ત્વં ચેન્મુખે વસસિ નૈવ યદૈવ તેષાં યસ્માદ્ભવન્તિ મનુજા ન હિ તદ્વિહીનાઃ
માતા, તું વાણીની દેવી છે, દેવ અને દાનવોમાં. અમર લોકો પણ તારી વાત કહેવા સક્ષમ નથી. જો તું તેમના મુખમાં વસતી નથી, તો માનવોમાં એ શક્તિ જન્મતી જ નથી.
શપ્તો હરિસ્તુ ભૃગુણા કુપિતેન કામં મીનો બભૂવ કમઠઃ ખલુ સૂકરસ્તુ । પશ્ચાન્નૃસિંહ ઇતિ યશ્છલકૃદ્ધરાયાં તાન્સેવતાં જનનિ મૃત્યુભયં ન કિં સ્યાત્
ભૃગુના ગુસ્સાથી હરિએ શાપ મળ્યો અને તે માછલી, કાચબો અને સૂર બન્યો; પછી નરસિંહ રૂપે પૃથ્વી માટે કૌશલ્ય કર્યું. માતા, જે તારી સેવા કરે છે, તેમને મૃત્યુનો ભય ક્યાં રહે?