આગચ્છન્તં તુ તં વીક્ષ્ય હસન્તી પ્રાહ ચણ્ડિકા । એહ્યેહિ દાનવશ્રેષ્ઠ યમલોકં નયામ્યહમ્
એને આગળ આવતો જોઈને, ચંડિકા હસીને બોલી: 'આ, આવો દાનવોમાં શ્રેષ્ઠ, હું તમને યમલોકમાં લઈ જાઉં.'
કિં ભવદ્ભિઃ સમાયાતૈરબલૈશ્ચ ગતાયુષૈઃ । મહિષઃ કિં ગૃહે મૂઢઃ કરોતિ જીવનોદ્યમમ્
'તમે અને આ બળહીન, જીવન ખતમ થયેલા લોકો અહીં કેમ આવ્યા છો? શું મૂર્ખ મહિષા હજુ પણ ઘરમાં છુપાઈને જીવવાનો પ્રયાસ કરે છે?'
કિં ભવદ્ભિર્હતૈર્મન્દૈર્મમાપિ વિફલઃ શ્રમઃ । અહતે મહિષે પાપે સુરશત્રૌ દુરાત્મનિ
'તમે બધા કમજો અને મારાયેલા મારા માટે શું કામના? જો પાપી, દુષ્ટ મનવાળો, દેવોનો દુશ્મન મહિષા અહિ મારાયો નથી, તો મારી મહેનત પણ વ્યર્થ છે.'
તસ્માદ્યૂયં ગૃહં ગત્વા મહિષં પ્રેષયન્ત્વિહ । પશ્યેન્માં સોઽપિ મન્દાત્મા યાદૃશીં તાદૃશીં સ્થિતામ્
'તેથી, તમે બધા ઘેર જાઓ અને મહિષાને અહીં મોકલો. એ મૂર્ખ પણ મને જેવી છું, એવી જોઈ લે.'
તામ્રસ્તદ્વચનં શ્રુત્વા બાણવૃષ્ટિં ચકાર હ । ચણ્ડિકાં પ્રતિ કોપેન કર્ણાકૃષ્ટશરાસનઃ
આ શબ્દો સાંભળીને, તામ્રા ગુસ્સામાં કાન સુધી ધનુષ ખેંચી, ચંડિકા પર બાણોની વરસાદ વરસાવી.
ભગવત્યપિ તામ્રાક્ષી સમાકૃષ્ય શરાસનમ્ । બાણાન્મુમોચ તરસા હન્તુકામા સુરાહિતમ્
દેવી પણ, તામ્ર આંખોવાળી, ધનુષ ખેંચી અને દેવોના દુશ્મનને મારવાની ઈચ્છાથી ઝડપથી બાણ છોડ્યા.
ચિક્ષુરાખ્યોઽપિબલવાન્મૂર્ચ્છાં ત્યક્ત્વોત્થિતઃ પુનઃ । ગૃહીત્વા સશરં ચાપં તસ્થૌ તત્સમ્મુખઃ ક્ષણાત્
ચિક્ષુર, બેહોશી છોડી ફરી ઊઠ્યો, ધનુષ અને બાણો લઈ તરત જ એના સામે ઊભો રહ્યો.
ચિક્ષુરાખ્યશ્ચ તામ્રશ્ચ દ્વાવપ્યતિબલોત્કટૌ । યુયુધાતે મહાવીરૌ સહ દેવ્યા રણાઙ્ગણે
ચિક્ષુર અને તામ્રા, બંને અત્યંત શક્તિશાળી અને શૂરવીર, દેવી સાથે યુદ્ધના મેદાનમાં લડ્યા.
કુપિતા ચ મહામાયા વવર્ષ શરસન્તતિમ્ । ચકાર દાનવાન્ સર્વાન્ બાણક્ષતતનુચ્છદાન્
મહામાયાએ ગુસ્સામાં સતત બાણોની વરસાદ વરસાવી, બધા દાનવોને બાણના ઘા સાથે ઢાંકી દીધા.
અસુરાઃ ક્રોધસમ્મૂઢા બભૂવુઃ શરતાડિતાઃ । ચિક્ષિપુઃ શરજાલાનિ દેવીં પ્રતિ રુષાન્વિતાઃ
અસુરો ગુસ્સાથી ગૂંચવાઈ અને બાણના ઘા ખાઈ, ગુસ્સામાં દેવી પર બાણોની ઝળહળાટ ફેંકી.
બભુસ્તે રાક્ષસાસ્તત્ર કિંશુકા ઇવ પુષ્પિણઃ । શિલીમુખક્ષતાઃ સર્વે વસન્તે ચ વને રણે
યુદ્ધમાં, એ રાક્ષસો બધા બાણના ઘા ખાઈ, વસંતના જંગલમાં ફૂલેલા કિંચુક વૃક્ષો જેવા લાગ્યા.
બભૂવ તુમુલં યુદ્ધં તામ્રેણ સહ સંયુગે । વિસ્મયં પરમં જગ્મુર્દેવા યે પ્રેક્ષકાઃ સ્થિતાઃ
તામ્રા સાથે યુદ્ધમાં ભારે લડાઈ શરૂ થઈ, અને જોતા ઊભેલા દેવો ખૂબ જ આશ્ચર્યમાં પડી ગયા.
તામ્રો મુસલમાદાય લોહજં દારુણં દૃઢમ્ । જઘાન મસ્તકે સિંહં જહાસ ચ નનર્દ ચ
તામ્રા, કઠોર અને ભારે લોહીનો ગદો લઈ, હસતો અને ગર્જન કરતાં સિંહના માથા પર ગદાનો ઘા માર્યો.
નર્દમાનં તદા તં તુ દૃષ્ટ્વા દેવી રુષાન્વિતા । ખડ્ગેન શિતધારેણ શિરશ્ચિચ્છેદ સત્વરા
એ સમયે, તામ્રા ગર્જના કરતો જોઈ, ગુસ્સામાં ભરેલી દેવી તીવ્ર ધારવાળી તલવારથી તરત જ એનું માથું કાપી નાખ્યું.
છિન્ને શિરસિ તામ્રસ્તુ વિશીર્ષો મુસલી બલી । બભ્રામ ક્ષણમાત્રં તુ પપાત રણમસ્તકે
માથું કપાઈ જતા, તામ્રા, માથા વગર પણ શક્તિશાળી, થોડો સમય યુદ્ધમેદાનમાં ભટક્યો અને પછી જમીન પર પડી ગયો.
પતિતં તામ્રમાલોક્ય ચિક્ષુરાખ્યો મહાબલઃ । ખડ્ગમાદાય તરસા દુદ્રાવ ચણ્ડિકાં પ્રતિ
તામ્રા પડી ગયો એ જોઈ, મહાબલી ચિક્ષુર તલવાર લઈ ઝડપથી ચંડિકા તરફ દોડી ગયો.
ભગવત્યપિ તં દૃષ્ટ્વા ખડ્ગપાણિમુપાગતમ્ । દાનવં પઞ્ચભિર્બાણૈર્જઘાન તરસા રણે
ભગવતીએ પણ, તેને હાથમાં તલવાર લઈને આવે છે તે જોઈ, રણમાં દાનવને ઝડપથી પાંચ બાણથી ઘાયલ કર્યો.
એકેન પાતિતં ખડ્ગં દ્વિતીયેન તુ તત્કરઃ । કણ્ઠાચ્ચ મસ્તકં તસ્ય કૃન્તિતં ચાપરૈઃ શરૈઃ
એક બાણથી તલવાર જમીન પર પડી, બીજાથી તેનો હાથ કપાયો; અને બીજા બાણોથી તેની ગળાથી માથું અલગ કરી નાખ્યું.
એવં તૌ નિહતૌ કૂરૌ રાક્ષસૌ રણદુર્મદૌ । ભગ્નં સૈન્યં તયોસ્તૂર્ણં દિક્ષુ સન્ત્રસ્તમાનસમ્
આ રીતે બંને ક્રૂર અને યુદ્ધમાં ઉન્મત રાક્ષસો માર્યા ગયા; તેમની સેના તૂર્ત જ ભાંગી પડી, ડરથી બધા દિશાઓમાં ભાગી ગયા.
દેવાશ્ચ મુદિતાઃ સર્વે દૃષ્ટ્વા તૌ નિહતૌ રણે । પુષ્પવૃષ્ટિં મુદા ચક્રુર્જયશબ્દં નભઃસ્થિતાઃ
બધા દેવતાઓએ, બંને રાક્ષસો યુદ્ધમાં માર્યા ગયા તે જોઈને, આનંદથી ફૂલોની વર્ષા કરી અને આકાશમાંથી વિજયના અવાજ કર્યા.
ઋષયો દેવગન્ધર્વા વેતાલાઃ સિદ્ધચારણાઃ । ઊચુસ્તે જય દેવીતિ ચામ્બિકેતિ પુનઃ પુનઃ
ઋષિઓ, દેવગંધર્વો, વેતાલો, સિદ્ધો અને ચારણો વારંવાર 'જય હો દેવી!' અને 'ઓ અંબિકા!' કહીને બોલ્યા.
અસિલોમબિડાલાખ્યવધવર્ણનમ્ વ્યાસ ઉવાચ તૌ તયા નિહતૌ શ્રુત્વા મહિષો વિસ્મયાન્વિતઃ । પ્રેષયામાસ દૈતેયાંસ્તદ્વધાર્થં મહાબલાન્
વ્યાસે કહ્યું: બંને દાનવો ભગવતી દ્વારા મારાયા તે સાંભળીને મહિષ આશ્ચર્યમાં પડી ગયો અને તેના વિનાશ માટે શક્તિશાળી દૈત્યોને મોકલ્યા.
અસિલોમબિડાલાખ્યપ્રમુખાન્ યુદ્ધદુર્મદાન્ । સૈન્યેન મહતા યુક્તાન્સાયુધાન્સપરિચ્છદાન્
અસિલોમા અને બિડાલા, યુદ્ધમાં ઉન્મત અને મુખ્ય વીર, મોટી સેના, હથિયારો અને કવચ સાથે મોકલ્યા.
તે તત્ર દદૃશુર્દેવીં સિંહસ્યોપરિ સંસ્થિતામ્ । અષ્ટાદશભુજાં દિવ્યાં ખડ્ગખેટકધારિણીમ્
ત્યાં તેમણે દેવીને સિંહ પર બેસેલી, અઢાર હાથવાળી, દિવ્ય તેજવાળી અને તલવાર-ઢાલ ધારણ કરતી જોઈ.
અસિલોમાગ્રતો ગત્વા તામુવાચ હસન્નિવ । વિનયાવનતઃ શાન્તો દેવીં દૈત્યવધોદ્યતામ્
અસિલોમા સૌની આગળ જઈને, હસતા જેવા, વિનયપૂર્વક અને શાંત સ્વરે, દૈતોના વિનાશ માટે તત્પર દેવીને સંબોધન કર્યો.
અસિલોમોવાચ દેવિ બ્રૂહિ વચઃ સત્યં કિમર્થમિહ સુન્દરિ । આગતાસિ કિમર્થં વા હંસિ દૈત્યાન્નિરાગસઃ
અસિલોમાએ કહ્યું: દેવી, સાચું કહો—તમે અહીં શા માટે આવી છો, સુંદર? નિર્દોષ દૈતોને શા માટે મારો છો?
કારણં કથયાદ્ય ત્વં ત્વયા સન્ધિં કરોમ્યહમ્ । કાઞ્ચનં મણિરત્નાનિ ભાજનાનિ વરાણિ ચ
આજે તમારો હેતુ કહો; હું તમારી સાથે સંધિ કરું છું. સોનું, રત્નો, મણિ, વાસણો અને વર—
યાનીચ્છસિ વરારોહે ગહીત્વા ગચ્છ મા ચિરમ્ । કિમર્થં યુદ્ધકામાસિ દુઃખસન્તાપવર્ધનમ્
તમે જે ઈચ્છો, ઓ રૂપવતી, લઈ જાઓ અને વિલંબ કર્યા વિના ચાલો. શા માટે યુદ્ધની ઈચ્છા કરો છો, જે દુઃખ અને પીડા વધારતું છે?
કથયન્તિ મહાત્માનો યુદ્ધં સર્વસુખાપહમ્ । કોમલેઽતીવ તે દેહે પુષ્પઘાતાસહે ભૃશમ્
મહાન આત્માઓ કહે છે કે યુદ્ધ બધું સુખ નાશ કરે છે. તમારું શરીર ખૂબ જ કોમળ છે, ફૂલનો સ્પર્શ પણ સહન કરી શકતું નથી.
કિમર્થં શસ્ત્રસમ્પાતાન્સહસીતિ વિસિસ્મિયે । ચાતુર્યસ્ય ફલં શાન્તિઃ સતતં સુખસેવનમ્
તમે શા માટે શસ્ત્રોના ઘા સહન કરો છો? હું આશ્ચર્યમાં છું. બુદ્ધિનું ફળ શાંતિ અને સતત સુખ છે.