સોઽથ હેમમૃગો ભૂત્વા સીતાદૃષ્ટિપથં ગતઃ । માયાવી ચાતિચિત્રાઙ્ગશ્ચરન્પ્રબલમન્તિકે
પછી મારીચે સુંદર અંગો ધરાવતું સોનાનું હરણ બની, સીતાના નજર સામે આવીને નજીકમાં ફરવા લાગ્યો.
તં દૃષ્ટ્વા જાનકી પ્રાહ રાઘવં દૈવનોદિતા । ચર્માનયસ્વ કાન્તેતિ સ્વાધીનપતિકા યથા
એ હરણને જોઈને, દૈવના પ્રેરણે, જાનકી રામને એવી રીતે બોલી, જેમ પતિ પર અધિકાર ધરાવતી સ્ત્રી કહે, 'પ્રિય, એ ચામડી મને લાવી આપો.'
અવિચાર્યાથ રામોઽપિ તત્ર સંસ્થાપ્ય લક્ષ્મણમ્ । સશરં ધનુરાદાય યયૌ મૃગપદાનુગઃ
રામે વિચાર કર્યા વિના ત્યાં લક્ષ્મણને રાખી, ધનુષ્ય-બાણ લઈને હરણના પગલાંઓનો પીછો કરવા નીકળી પડ્યા.
સારઙ્ગોઽપિ હરિં દૃષ્ટ્વા માયાકોટિવિશારદઃ । દૃશ્યાદૃશ્યો બભૂવાથ જગામ ચ વનાન્તરમ્
હરણ, જે અનેક માયાઓમાં પારંગત હતો, રામને જોઈને ક્યારેક દેખાતો અને ક્યારેક અદૃશ્ય થતો, પછી જંગલમાં અંદર તરફ ગયો.
મત્વા હસ્તગતં રામઃ ક્રોધાકૃષ્ટધનુઃ પુનઃ । જઘાન ચાતિતીક્ષ્ણેન શરેણ કૃત્રિમં મૃગમ્
રામે સમજ્યું કે હવે હરણ હાથમાં આવી ગયું છે, તો તેણે ક્રોધથી ધનુષ્ય ખેંચી, અત્યંત તીક્ષ્ણ બાણથી એ કૃત્રિમ હરણને મારી નાખ્યું.
સ હતોઽતિબલાત્તેન ચુક્રોશ ભૃશદુઃખિતઃ । હા લક્ષ્મણ હતોઽસ્મીતિ માયાવી નશ્વરઃ ખલઃ
એ મહાશક્તિશાળી બાણથી ઘાયલ થયેલો, દુષ્ટ અને નાશવંત માયાવિ, ભારે દુઃખમાં 'હાય લક્ષ્મણ, હું મરી ગયો!' એમ બૂમો પાડતો રહ્યો.
સ શબ્દસ્તુમુલસ્તાવજ્જાનક્યા સંશ્રુતસ્તદા । રાઘવસ્યેતિ સા મત્વા દીના દેવરમબ્રવીત્
એ જોરદાર રડવાનો અવાજ ત્યારે જાનકીએ સાંભળ્યો. રામનો અવાજ છે એમ માની, દુઃખી થઈને તેણે svog ભાઈ લક્ષ્મણને કહ્યું.
ગચ્છ લક્ષ્મણ તૂર્ણં ત્વં હતોઽસૌ રઘુનન્દનઃ । ત્વામાહ્વયતિ સૌમિત્રે સાહાય્યં કુરુ સત્વરમ્
'લક્ષ્મણ, તું તરત જ જઈને મદદ કર! રઘુનંદન મરી ગયા છે, સૌમિત્ર, એ તને બોલાવે છે; તું તરત જ મદદ કર.'
તત્રાહ લક્ષ્મણઃ સીતામમ્બ રામવધાદપિ । નાહં ગચ્છેઽદ્ય મુક્ત્વા ત્વામસહાયામિહાશ્રમે
લક્ષ્મણે સીતાને જવાબ આપ્યો, 'માતા, રામનો વધ થયો હોય તો પણ, હું આજે તને અહીં આશ્રમમાં એકલી છોડી જઇશ નહીં.'
આજ્ઞા મે રાઘવસ્યાત્ર તિષ્ઠેતિ જનકાત્મજે । તદતિક્રમભીતોઽહં ન ત્યજામિ તવાન્તિકમ્
'મને અહીં રામની આજ્ઞા છે, જાનકી, કે 'અહીં રહે.' એ આજ્ઞા ઉલ્લંઘન કરવાની મને ભય છે, એટલે હું તારી પાસે થી જઇશ નહીં.'
દૂરં વૈ રાઘવં દૃષ્ટ્વા વને માયાવિના કિલ । ત્યક્ત્વા ત્વાં નાધિગચ્છામિ પદમેકં શુચિસ્મિતે
'જંગલમાં રામ દૂર હોય અને માયાવિ દ્વારા ભટકાવાયો હોય તો પણ, હે શુચિસ્મિતે, હું તને છોડી એક પગલું પણ નહીં ચાલું.'
કૃરુ ધૈર્યં ન મન્યેઽદ્ય રામં હન્તું ક્ષમં ક્ષિપ્તૌ । નાહં ત્યક્ત્વા ગમિષ્યામિ વિલંઘ્ય રામભાષિતમ્
'આજે ધૈર્ય રાખવું એ યોગ્ય નથી એવું મને લાગે છે, કે રામને મારવા દોડવું જોઈએ. હું તને છોડી જઇશ નહીં અને રામની આજ્ઞા ઉલ્લંઘન પણ નહીં કરું.'
વ્યાસ ઉવાચ રુદતી સુદતી પ્રાહ તે તદા વિધિનોદિતા । અક્રૂરા વચનં ક્રૂરં લક્ષ્મણં શુભલક્ષણમ્
વ્યાસે કહ્યું: એ સમયે સુદતી રડતી હતી, પણ રીત પ્રમાણે તેણે કહ્યું, તેના શબ્દો કડક હતા, પણ લક્ષ્મણ તો શુભ લક્ષણો ધરાવતો હતો, એ ક્રૂર નહોતો.
અહં જાનામિ સૌમિત્રે સાનુરાગં ચ માં પ્રતિ । પ્રેરિતં ભરતેનૈવ મદર્થમિહ સઙ્ગતમ્
હું જાણું છું, સુમિત્રાનંદન, કે તમે મારા માટે પ્રેમથી આવ્યા છો, અને ભરતએ મને માટે જ તમને અહીં મોકલ્યા છે.
નાહં તથાવિધા નારી સ્વૈરિણી કુહકાધમ । મૃતે રામે પતિં ત્વાં ન કર્તુમિચ્છામિ કામતઃ
હું એવી સ્ત્રી નથી કે જે અવિવેકી કે કપટી હોય; જો રામ મરી જાય, તો હું ઇચ્છાથી તમને પતિ તરીકે સ્વીકારવા તૈયાર નથી.
નાગમિષ્યતિ ચેદ્રામો જીવિતં સન્ત્યજામ્યહમ્ । વિના તેન ન જીવામિ વિધુરા દુઃખિતા ભૃશમ્
જો રામ પાછા નહિ આવે, તો હું જીવવાનું છોડી દઈશ; તેના વિના હું જીવી શકું તેમ નથી, હું બહુ દુઃખી અને એકલી છું.
ગચ્છ વા તિષ્ઠ સૌમિત્રે ન જાનેઽહં તવેપ્સિતમ્ । ક્વ ગતં તેઽદ્ય સૌહાર્દં જ્યેષ્ઠે ધર્મરતે કિલ
તમે જાઓ કે રહો, સુમિત્રાનંદન, મને ખબર નથી કે તમારે શું જોઈએ છે; આજે તમારા ધર્મપ્રેમી મોટા ભાઈ માટેનું સ્નેહ ક્યાં ગયું?
તચ્છ્રુત્વા વચનં તસ્યા લક્ષ્મણો દીનમાનસઃ । પ્રોવાચ રુદ્ધકણ્ઠસ્તુ તાં તદા જનકાત્મજામ્
એના શબ્દો સાંભળી લક્ષ્મણનું મન દુઃખી થઈ ગયું, પછી એ ગળામાં આંસુ ભરાઈ ગયા છતાં, જનકનંદિનીને બોલ્યો.
કિમાત્થ ક્ષિતિજે વાક્યં મયિ ક્રૂરતરં કિલ । કિં વદસ્યત્યનિષ્ટં તે ભાવિ જાને ધિયા હ્યહમ્
તમે મને શા માટે એવા કડક શબ્દો કહો છો, જાણે હું તમારો દુશ્મન હોઉં? તમે તમારા માટે કઈ દુઃખદ ઘટના આવે એવી આશંકા રાખો છો કે આવું બોલો છો?
ઇત્યુક્ત્વા નિર્યયૌ વીરસ્તાં ત્યક્ત્વા પ્રરુદન્ભૃશમ્ । અગ્રજસ્ય યયૌ પશ્યઞ્છોકાર્તઃ પૃથિવીપતે
આવી વાત કહીને એ વીર ત્યાંથી નીકળી ગયો, એને રડતી છોડી દીધા પછી, પોતાનો મોટાભાઈને જોવા માટે, દુઃખથી ભરાઈને ચાલ્યો ગયો, રાજા.
ગતેઽથ લક્ષ્મણે તત્ર રાવણઃ કપટાકૃતિઃ । ભિક્ષુવેષં તતઃ કૃત્વા પ્રવિવેશ તદાશ્રમે
પછી જ્યારે લક્ષ્મણ ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો, ત્યારે રાવણએ કપટ રૂપ ધારણ કરી, ભિક્ષુકનો વેશ ધારણ કરીને એ આશ્રમમાં પ્રવેશ કર્યો.
જાનકી તં યતિં મત્વા દત્ત્વાર્ઘ્યં વન્યમાદરાત્ । ભૈક્ષ્યં સમર્પયામાસ રાવણાય દુરાત્મને
જાનકી એણે યતિ માનીને, આદરપૂર્વક જંગલની મહેમાનગતિ આપી, અને રાવણને ભિક્ષા આપી.
તાં પપ્રચ્છ સ દુષ્ટાત્મા નમ્રપૂર્વં મૃદુસ્વરમ્ । કાઽસિ પદ્મપલાશાક્ષિ વને ચૈકાકિની પ્રિયે
એ દુષ્ટ મનવાળો પહેલા નમ્રતાથી અને મૃદુ અવાજે પૂછવા લાગ્યો: 'કોણ છો તમે, કમળ જેવી આંખોવાળી, જંગલમાં એકલી, પ્રિયે?'
પિતા કસ્તેઽથ વામોરુ ભ્રાતા કઃ કઃ પતિસ્તવ । મૂઢેવૈકાકિની ચાત્ર સ્થિતાઽસિ વરવર્ણિનિ
'તમારા પિતા કોણ છે, સુકુમારી? ભાઈ કોણ છે, અને પતિ કોણ છે? સુંદર રંગવાળી, તમે અહીં એકલી કેમ ઊભી છો, જાણે મૂર્છિત જેવી?'
નિર્જને વિપિને કિં ત્વં સૌધાર્હા ત્વમસિ પ્રિયે । ઉટજે મુનિપત્નીવદ્દેવકન્યાસમપ્રભા
'પ્રિયે, તમે તો મહેલમાં રહેવા લાયક છો, તો આ એકાંત જંગલમાં કેમ છો? આ ઝોપડામાં તમે ઋષિપત્ની કે દેવકન્યા જેવી તેજસ્વી દેખાવો છો.'
વ્યાસ ઉવાચ ઇતિ તદ્વચનં શ્રુત્વા પ્રત્યુવાચ વિદેહજા । દિવ્યં દિષ્ટ્યા યતિં જ્ઞાત્વા મન્દોદર્યાઃ પતિં તદા
વ્યાસે કહ્યું: એના આ શબ્દો સાંભળી, વિદેહનંદિનીએ, દિવ્ય બુદ્ધિથી એ યતિને મંડોદરીના પતિ તરીકે ઓળખીને જવાબ આપ્યો.
રાજા દશરથઃ શ્રીમાંશ્ચત્વારસ્તસ્ય વૈ સુતાઃ । તેષાં જ્યેષ્ઠઃ પતિર્મેઽસ્તિ રામનામેતિ વિશ્રુતઃ
રાજા દશરથ મહાન હતા, તેમના ચાર પુત્રો હતા; એમાં મારા પતિ મોટા છે, જેમનું નામ રામ છે અને જે સર્વેમાં પ્રસિદ્ધ છે.
વિવાસિતોઽથ કૈકેય્યા કૃતે ભૂપતિના વરે । ચતુર્દશ સમા રામો વસતેઽત્ર સલક્ષ્મણઃ
કૈકેયી માટે રાજાએ તેમને વનમાં મોકલ્યા છે, અને રામ લક્ષ્મણ સાથે અહીં ચૌદ વર્ષ સુધી રહે છે.
જનકસ્ય સુતા ચાહં સીતાનામ્નીતિ વિશ્રુતા । ભઙ્ક્ત્વા શૈવં ધનુઃ કામં રામેણાહં વિવાહિતા
હું જનકની દીકરી છું, અને સીતાનામથી જાણીતી છું; રામે શિવનું ધનુષ્ય તોડી પછી, મારી ઈચ્છાથી મારો લગ્ન થયો.
રામબાહુબલેનાત્ર વસામો નિર્ભયા વને । કાઞ્ચનં મૃગમાલોક્ય હન્તું મે નિર્ગતઃ પતિઃ
રામના બળથી અમે અહીં જંગલમાં નિર્ભય રહીએ છીએ; એક સોનાનો હરણ જોઈ, મારા માટે પતિ તેને મારવા ગયો છે.