યચ્ચ કુર્યામહં કાર્યં શુભં વા યદિ વાઽશુભમ્
હું જે કંઈ કામ કરું, સારા કે ખરાબ,
યદા ચ ત્વં નૃપશ્રેષ્ઠ ન કરિષ્યસિ મે વચઃ
અને જ્યારે, હે શ્રેષ્ઠ રાજા, તું મારી વાત નહીં માને,
સ્મૃત્વા જન્મ વસૂનાં સા પ્રાર્થનાપૂર્વકં હૃદિ
વસુઓના જન્મને યાદ રાખી, તેણે તેમની વિનંતીને મનમાં રાખી.
તથેત્યુક્તાઽથ સા દેવી ચકાર નૃપતિં પતિમ્
પછી તેણે 'જેમ તું કહેશે તેમ' કહ્યું, તો તે દેવીએ રાજાને પતિ તરીકે સ્વીકાર્યો.
નૃપસ્ય મંદિરં પ્રાપ્તા સુભગા વરવર્ણિની
સૌભાગ્યશાળી અને તેજસ્વી સ્ત્રી રાજાના મહેલમાં પ્રવેશી.
સાઽપિ તં રમયામાસ ભાવજ્ઞા વૈ વરાંગના
એ ભાવજ્ઞા સુંદરાએ રાજાને આનંદિત કર્યો.
સ તયા મૃગશાવાક્ષ્યા શચ્યા શતક્રતુર્યથા
મૃગશાવક જેવી આંખો ધરાવતી તેની સાથે, રાજા શચી સાથેના ઇન્દ્ર જેવો થયો.
રેમાતે મંદિરે દિવ્યે રમાના રાયણાવિવ 2.4.
તેઓ દિવ્ય મહેલમાં લક્ષ્મી-નારાયણ જેવું સુખ માણતા.
ગર્ભં ગંગા વસું પુત્રં સુષુવે ચારુલોચના
સુંદર આંખોવાળી ગંગાએ વસુનો પુત્ર જન્માવ્યો.
તૃતીયેઽથ ચતુર્થેઽથ પંચમે ષષ્ઠ એવ ચ
પછી ત્રીજા, ચોથા, પાંચમા અને છઠ્ઠા વર્ષે...
કિં કરોમ્યદ્ય વંશો મે કથં સ્યાત્સુસ્થિરો ભુવિ
હું આજે શું કરું? મારી વંશ પર પૃથ્વી પર કેવી રીતે ટકી રહેશે?
નિવારયામિ યદિ માં ત્યક્ત્વા યાસ્યતિ સર્વથા
જો હું એને રોકીશ, તો એ મને છોડી ને ચોક્કસ જતી રહેશે.
ન વારયામિ ચેદદ્ય સર્વથેયં જલે ક્ષિપેત્
અને જો આજે હું એને ન રોકું, તો એ ચોક્કસ આ બાળકને પાણીમાં ફેંકી દેશે.
સંભવેઽપિ ચ દુષ્ટેયં રક્ષયેદ્વા ન રક્ષયેત્
ભલે બાળક જન્મે, પણ એ દુષ્ટ છે—એ બચાવશે કે નહીં, એનું કોઈ ઠેકાણું નથી.
વંશસ્ય રક્ષણાર્થં હિ યત્નઃ કાર્યઃ પરો મયા
મારા વંશને બચાવવા માટે મને પૂરો પ્રયત્ન કરવો જ જોઈએ.
મુનેર્યેન હૃતા ધેનુર્નંદિની સ્ત્રીજિતેન હિ
જેમ ઋષિની ગાય નંદિનીને સ્ત્રીજિતએ લઈ ગઈ હતી,
દાસોઽસ્મિ તવ તન્વંગિ પ્રાર્થયામિ શુચિસ્મિતે
હું તારો દાસ છું, સુકાં કમરના વાળી; પવિત્ર સ્મિતવાળી, હું તને વિનંતી કરું છું.
હિંસિતાઃ સપ્ત પુત્રા મે કરભોરુ ત્વયા શુભાઃ 2.4.
હાથીના પગ જેવી જાંઘવાળી સુંદરે, મારા સાત પુત્રોને તું નુકસાન પહોંચાડ્યું છે.
અન્યદ્વૈ પ્રાર્થિતં તેઽદ્ય દદામ્યથ ચ દુર્લભમ્
આજે તું બીજું કંઈ માંગ, હું દુર્લભ હોય તો પણ આપીશ.
અપુત્રસ્ય ગતિર્નાસ્તિ સ્વર્ગે વેદવિદો વિદુઃ
વેદ જાણનારા કહે છે કે જેનો પુત્ર નથી, તેને સ્વર્ગમાં જવાની કોઈ રીત નથી.
ઇત્યુક્તાઽપિ ગૃહીત્વા તં યદા ગંતું સમુત્સુકા
આવી રીતે કહેવામાં આવ્યા છતાં, જ્યારે એ બાળકને લઈને જવા ઉત્સુક થઈ,
પાપિષ્ઠે કિં કરોમ્યદ્ય નિરયાન્ન બિભેષિ કિમ્
અતિ પાપી, હું આજે શું કરું? તને નરકનો ડર નથી લાગતો?
યથેચ્છં ગચ્છ વા તિષ્ઠ પુત્રો મે સ્થીયતામિહ
તારે મન હોય ત્યાં જા કે રહી જા, પણ મારો પુત્ર અહીં જ રહે.
એવં વદતિ ભૂપાલે સા ગૃહીત્વા સુતં શિશુમ્
રાજા એમ બોલ્યા ત્યારે એ બાળકને લઈને ચાલતી થઈ,
પુત્રકામા સુતં ત્વેનં પાલયામિ વને ગતા
પુત્રની ઇચ્છાથી, હું તારો આ બાળક લઈ જંગલમાં જઈને ઉછેરીશ.
ગગાં માં વૈ વિજાનીહિ દેવકાર્યાર્થમાગતામ્
મને ગંગા જાણ, હું દેવતાઓના કાર્ય માટે અહીં આવી છું.
વ્રજંતુ માનુષી યોનિં સ્થિતાં ચિંતાતુરાસ્તુ મામ્
મારે ચિંતામાં પડીને માનવ યોનિમાં જવું છે, એ માટે મને જવા દે.
તેભ્યો દત્ત્વા વરં જાતા પત્ની તે નૃપસત્તમ 2.4.
હું તેમને વર આપીને, રાજાઓમાં શ્રેષ્ઠ, તારી પત્ની તરીકે જન્મી છું.
સપ્ત તે વસવઃ પુત્રા મુક્તાઃ શાપાદૃષેસ્તુ તે
હે વાસવ, તમારા સાતે પુત્રો ઋષિનું શાપ મુક્ત થઈ ગયા છે.
ગંગાદત્તમિમં પુત્રં ગૃહાણ શંતનો સ્વયમ્
હે શંતનુ, ગંગાએ આપેલો આ પુત્ર તમે સ્વીકારો.