ભસ્મહીનલલાટત્વં ન બ્રહ્મણ્યાનુમાપકમ્ । એવમેવ મયા બ્રહ્મન્ હેતુરુક્તઃ સુપુણ્યદઃ
લલાટ પર ભસ્મ ન હોવું, એ બ્રાહ્મણપણું દર્શાવતું નથી; હે બ્રાહ્મણ, મેં જે કારણ કહ્યું તે મહાપુણ્યદાયક છે.
મન્ત્રપૂતં સિતં ભસ્મ લલાટે પરિવર્તતે । સ એવ બ્રાહ્મણો વિદ્વાન્સત્યં સત્યં મયોચ્યતે
જેના લલાટ પર મંત્રથી શુદ્ધ કરેલું સફેદ ભસ્મ દેખાય છે, એ જ વિદ્વાન બ્રાહ્મણ છે; આ સાચું છે, સાચું છે, હું કહું છું.
યસ્યાસ્તિ સહજા પ્રીતિર્મણિવદ્ભસ્મસંગ્રહે । સ એવ બ્રાહ્મણો બ્રહ્મન્ સત્યં સત્યં મયોચ્યતે
જેને મણિ જેવી સહજ પ્રસન્નતા ભસ્મ એકત્રિત કરવામાં મળે છે, એ જ બ્રાહ્મણ છે, હે બ્રાહ્મણ; આ સાચું છે, સાચું છે, હું કહું છું.
ન યસ્ય સહજા પ્રીતિર્મણિવદ્ભસ્મસંગ્રહે । સ ચાણ્ડાલ ઇતિ જ્ઞેયો જન્મજન્માન્તરે ધ્રુવમ્
જેને ભસ્મ એકત્રિત કરવામાં મણિ જેવી સહજ ખુશી નથી, એ જન્મજન્માંતરે ચોક્કસ ચંડાળ ગણવો.
ન યસ્ય સહજા પ્રીતિસ્ત્રિપુણ્ડ્રોદ્ધૂલનાદિષુ । સ ચાણ્ડાલ ઇતિ જ્ઞેયઃ સત્યં સત્યં મયોચ્યતે
જેને ત્રિપુંડ્ર લગાડવામાં કે દૂર કરવામાં સહજ આનંદ નથી, એ ચંડાળ છે; આ સાચું છે, સાચું છે, હું કહું છું.
યે ભસ્મધારણં ત્યક્ત્વા ભુઞ્જન્તે ચ ફલાદિકમ્ । તે સર્વે નરકં ઘોરં પ્રાપ્નુવન્તિ ન સંશયઃ
જે લોકો ભસ્મ ધારણ કર્યા વિના ફળાદિ ભોજન કરે છે, તેઓ બધા નિશ્ચયે ભયાનક નરક પામે છે.
(વિભૂતિધારણં ત્યક્ત્વા યઃ શિવં પૂજયિષ્યતિ । સ દુર્ભગઃ શિવદ્વેષ્ટા સ દ્વેષો નરકપ્રદઃ । સર્વકર્મબહિર્ભૂતો ભસ્મધારણવર્જિતઃ ॥) વિભૂતિધારણં ત્યક્ત્વા કુર્વન્ હેમતુલામપિ । ન તત્ફલમવાપ્નોતિ પતિતો હિ ભવેદ્ધિ સઃ
ભસ્મ ધારણ કર્યા વિના કોઈએ સોનાની તુલા જેવી મહાન ક્રિયા પણ કરી હોય, તો પણ તેનું ફળ મળતું નથી; એ પતિત બની જાય છે.
યથોપવીતરહિતૈઃ સન્ધ્યા ન ક્રિયતે દ્વિજૈઃ । તથા સન્ધ્યા ન કર્તવ્યા વિભૂતિરહિતૈરપિ
જેમ દ્વિજોએ યજ્ઞોપવિત વિના સંધ્યા કરવી નથી, તેમ ભસ્મ વિના પણ સંધ્યા કરવી નહિ.
ગતોપવીતૈઃ સન્ધ્યાયાં કાર્યઃ પ્રતિનિધિઃ ક્વચિત્ । જપાદિકં તુ સાવિત્ર્યાસ્તથૈવોપોષણાદિકમ્
યજ્ઞોપવિત ગુમ થઈ જાય તો ક્યારેક સંધ્યામાં તેનો ઉપ substitutes લઈ શકાય છે; એ જ રીતે સાવિત્રી જપ અને અન્ય નિયમોમાં પણ.
વિભૂતિધારણે ત્વન્યો નાસ્તિ પ્રતિનિધિઃ ક્વચિત્ । વિભૂતિધારણં ત્યક્ત્વા યદિ સન્ધ્યાં કરોતિ યઃ
પણ ભસ્મ ધારણમાં ક્યારેય કોઈ ઉપાય નથી; જો કોઈ ભસ્મ વિના સંધ્યા કરે તો—
પ્રત્યવૈત્યેવ યેનાસૌ નાધિકારી તદા દ્વિજઃ । યથા શ્રુત્વાન્ત્યજો વેદાન્પ્રત્યવૈતિ તથા દ્વિજઃ
જો દ્વિજ એ નિયમનું પાલન ન કરે, તો તે પોતાનો અધિકાર ગુમાવે છે, જેમ કે કોઈ અંત્યજ વેદો સાંભળે છતાં પણ યોગ્ય ગણાતો નથી.
પ્રત્યવૈતિ ન સન્દેહઃ સન્ધ્યાકૃદ્ભસ્મવર્જિતઃ । સમ્પાદનીય યત્નેન શ્રૌતં ભસ્મ સદા દ્વિજૈઃ
સંદ્યા અને ભસ્મનો ત્યાગ કરનાર નિશ્ચિત રૂપે અયોગ્ય બને છે, તેમાં શંકા નથી. તેથી દ્વિજોએ હંમેશા શ્રદ્ધાપૂર્વક વૈદિક ભસ્મ તૈયાર કરવું જોઈએ.
સ્માર્તં વા તદભાવે તુ લૌકિકં વા સમાહિતૈઃ । યાદૃશં તાદૃશં વાસ્તુ પવિત્રં ભસ્મ સન્તતમ્
વૈદિક ભસ્મ ન મળે ત્યારે સ્માર્ત ભસ્મ કે સામાન્ય ભસ્મ પણ એકાગ્રતાથી લગાવવું જોઈએ. ભસ્મ જેવું હોય, પણ હંમેશા શુદ્ધ હોવું જોઈએ.
ધારણીયં પ્રયત્નેન દ્વિજૈઃ સન્ધ્યાદિકર્મસુ । ન સંવિશન્તિ પાપાનિ ભસ્મનિષ્ઠે તતઃ સદા
દ્વિજોએ સંધ્યા અને અન્ય કર્મોમાં કાળજીપૂર્વક ભસ્મ ધારણ કરવું જોઈએ. જે ભસ્મને શ્રદ્ધાથી ધારણ કરે છે, તેમને પાપ કદી સ્પર્શતું નથી.
કર્તવ્યમપિ યત્નેન બ્રાહ્મણૈર્ભસ્મધારણમ્ । મધ્યાઙ્ગુલિત્રયેણૈવ સ્વદક્ષિણકરસ્ય તુ
બ્રાહ્મણોએ ભસ્મ ધારણ કરવું જરૂરી છે અને તે પણ જમણા હાથની મધ્યની ત્રણ આંગળીઓથી કરવું જોઈએ.
ષડઙ્ગુલાયતં માનમપિ ચાધિકમાનકમ્ । નેત્રયુગ્મપ્રમાણેન ભાલે દીપ્તં ત્રિપુણ્ડ્રકમ્
ભાળ પર ત્રિપુંડ બનાવતી વખતે તેની લંબાઈ છ આંગળી જેટલી કે વધુ હોવી જોઈએ અને પહોળાઈ બંને આંખોની પહોળાઈ જેટલી હોવી જોઈએ.
કદાચિદ્ભસ્મના કુર્યાત્સ રુદ્રો નાત્ર સંશયઃ । અકારોઽનામિકા પ્રોક્ત ઉકારો મધ્યમાઙ્ગુલિઃ
ક્યારેક ભસ્મથી ત્રિપુંડ કરવું જોઈએ, એ રુદ્રનું કાર્ય છે, તેમાં કોઈ સંશય નથી. 'અ' અક્ષર અનામિકા આંગળીથી, 'ઉ' મધ્યમા આંગળીથી લગાવવું.
મકારસ્તર્જની તસ્માત્ ત્રિપુણ્ડ્રં ત્રિગુણાત્મકમ્ । ત્રિપુણ્ડ્રં મધ્યમાતર્જન્યનામાભિરનુલોમતઃ
'મ' તर्जની આંગળીથી લગાવવું. આ રીતે ત્રિપુંડ ત્રણ ગુણથી બનેલું છે. ત્રિપુંડ મધ્યમા, તર્જની અને અનામિકા આંગળીથી ક્રમશઃ દોરવું.
અત્ર તે કથયામ્યેનમિતિહાસં પુરાતનમ્ । કદાચિદથ દુર્વાસાઃ પિતૃલોકં ગતોઽભવત્
હવે હું તને આ વિષયમાં એક પ્રાચીન વાર્તા કહું છું. એક વખત દુર્વાસા પિતૃલોકમાં ગયા હતા.
ભસ્મસન્દિગ્ધસર્વાઙ્ગો રુદ્રાક્ષાભરણાન્વિતઃ । શિવ શઙ્કર સર્વાત્મઞ્છ્રીમાતર્જગદમ્બિકે
દુર્વાસાનું આખું શરીર ભસ્મથી લપેટાયેલું હતું, તેઓ રુદ્રાક્ષની માળાઓથી શોભતા હતા. તેઓ 'શિવ, શંકર, સર્વાત્મા, શ્રી માતૃ, જગદંબિકા' નામો ઉંચે ઉચ્ચારતા, અને તપસ્વીઓમાં શ્રેષ્ઠ હતા.
નામાનીતિ ગૃણન્નુચ્ચૈસ્તાપસાનાં શિખામણિઃ । કવ્યવાડાદયસ્તે તુ પ્રત્યુત્થાનાભિવાદનૈઃ
કવ્યવાદ અને અન્ય પિતૃઓએ તેમને ઊભા રહી અભિવાદન અને અન્ય સન્માનથી આવકાર્યા.
આસનાદ્યુપચારૈશ્ચ સમ્માનં બહુ ચક્રિરે । નાનાકથાભિરન્યોન્યં સમ્ભાષાઞ્ચક્રિરે તદા
તેમને આસન અને અન્ય ઉપચારોથી બહુ સન્માન આપ્યો અને એકબીજાથી વિવિધ વાતો પણ કરી.
તસ્મિંસ્તુ સમયે કુમ્ભીપાકસ્થાનાં તુ પાપિનામ્ । ઘોરઃ સમભવચ્છબ્દો હા હતાઃ સ્મેતિવાદિનામ્
એ સમયે કુંભીપાકમાં રહેલા પાપીઓ તરફથી ભયાનક રડવાનો અવાજ આવ્યો, 'હાય, અમે બળી ગયા!' એવી પukar.
મૃતાઃ સ્મેતિ વદન્ત્યેકે દગ્ધાઃ સ્મેતિ પરે જગુઃ । છિન્નાઃ સ્મેતિ વિભિન્નાઃ સ્મેત્યેવં રોદનકારિણઃ
કેટલાંક કહેતા, 'અમે મરી ગયા,' બીજાં કહેતા, 'અમે બળી ગયા,' ત્રીજાં રડતા, 'અમે કપાઈ ગયા, અમે ફાટી ગયા,' એમ દુઃખથી રડતા.
શ્રુત્વા તં કરુણ શબ્દં દુઃખિતો મુનિરાડ્ હૃદિ । પપ્રચ્છ પિતૃનાથાંસ્તાન્કેષાં શબ્દોઽયમિત્યપિ
એ કરુણ અવાજ સાંભળીને મુનિરાજના હૃદયમાં દુઃખ થયું અને તેમણે પિતૃઓને પૂછ્યું, 'આ અવાજ કોનો છે?'
તે સમૂચુર્મુનેઽત્રૈવ પુરી સંયમની પરા । વર્તતે યમરાડત્ર પાપિનાં ભોગદાયકઃ
પિતૃઓએ કહ્યું, 'મુનિ, આ જ શહેરમાં, સંયમની નામની મહાન નગરી છે, જ્યાં યમરાજ પાપીઓને ફળ આપે છે.'
નાનાદૂતૈઃ કાલરૂપૈઃ કૃષ્ણવર્ણેર્ભયઙ્કરૈઃ । સહિતોઽત્રૈવ તત્પુર્યાં નાયકો વિદ્યતેઽનઘ
'ત્યાં વિવિધ ભયાનક, કાળ જેવા, કાળા દૂતો સાથે યમરાજ એ શહેરમાં રાજ કરે છે, હે નિર્દોષ.'
તત્ર કુણ્ડાન્યનેકાનિ પાપિનાં ભોગદાનિ ચ । ષડશીતિર્ઘોરરૂપૈર્દૂતૈઃ પરિવૃતાનિ ચ
'ત્યાં પાપીઓ માટે અનેક કુંડ છે, જે છયાશી ભયાનક રૂપ ધરાવતાં દૂતોથી ઘેરાયેલા છે.'
તત્ર મુખ્યતમં કુણ્ડં કુમ્ભીપાકાભિધં મહત્ । વર્તતે તદ્ગતાનાં ચ યાતનાનાં તુ વર્ણનમ્
ત્યાં એક વિશાળ કુંડ છે, જેને કુંભીપાક કહે છે. તેમાં જે પાપી આત્માઓ જાય છે, તેઓને જે દુઃખ મળે છે, તેનું વર્ણન આગળ આવે છે.
કર્તું ન શક્યતે કૈશ્ચિદપિ વર્ષશતૈરપિ । યે શિવદ્રોહિણઃ સન્તિ તથા દેવીવિનિન્દકાઃ
એ દુઃખોનું વર્ણન કોઈ પણ માણસે, સો વર્ષ સુધી પણ, કરી શકે તેમ નથી. એ દુઃખ એવા છે, જેમણે શિવજીનો દુશ્મનાવ કર્યો હોય અને દેવીનું અપમાન કર્યું હોય.