દેવાશ્ચાપ્યસુરગ્રસ્તં રાજ્યં પ્રાપુશ્ચ નારદ । તાં સમ્પૂજ્ય ચ સમ્ભૂય સર્વત્ર ચ નિરાપદઃ
દેવતાઓએ અસુરોથી રાજ્ય પાછું મેળવ્યું, હે નારદ, અને સર્વત્ર માતાની પૂજા કરી, એકતામાં રહી, સર્વ દુઃખથી મુક્ત થયા.
નારદ ઉવાચ કથં શશાપ દુર્વાસા મુનિશ્રેષ્ઠઃ કદાચન । કેન દોષેણ વા બ્રહ્મન્ બ્રહ્મિષ્ઠસ્તત્ત્વવિત્પુરા
નારદ કહે છે: દુર્વાસા, શ્રેષ્ઠ મુનિ, ક્યારે અને કેવી રીતે શ્રાપ આપ્યો? કયા દોષથી, હે બ્રહ્મન, એ તત્વજ્ઞાની મુનિએ એ કર્યું?
મમન્થુઃ કેનરૂપેણ જલધિં તે સુરાદયઃ । કેન સ્તોત્રેણ વા દેવી શક્રં સાક્ષાદ્બભૂવ સા
દેવતાઓ અને બીજા લોકોએ કયા રૂપે સમુદ્રનું મથન કર્યું? કયા સ્તોત્રથી માતા સીધા શક્રને પ્રગટ થઈ?
કો વા તયોશ્ચ સંવાદો બભૂવ તદ્વદ પ્રભો । શ્રીનારાયણ ઉવાચ મધુપાનપ્રમત્તશ્ચ ત્રૈલોક્યાધિપતિઃ પુરા
એ બંને વચ્ચે કઈ વાતચીત થઈ? એ કહો, હે પ્રભુ. શ્રીનારાયણ કહે છે: એક વખત, ત્રણેય લોકના રાજા મધુપાનથી મસ્ત થઈ ગયો.
ક્રીડાં ચકાર રહસિ રમ્ભયા સહ કામુકઃ । કૃત્વા ક્રીડાં તયા સાર્ધં કામુક્યા હૃતમાનસઃ
ઇન્દ્રે રંભા સાથે એકાંતમાં રમણ કર્યું; બંને સાથે રમતાં તેની બુદ્ધિ રંભાના પ્રેમમાં મગ્ન થઈ ગઈ.
તસ્થૌ તત્ર મહારણ્યે કામોન્મથિતમાનસઃ । કૈલાસશિખરે યાન્તં વૈકુણ્ઠાદૃષિસત્તમમ્
કામના ઉન્માદથી ભરેલો ઇન્દ્ર એ મહાન જંગલમાં જ રહ્યો; એ સમયે વૈકુંઠથી કૈલાસની ચોટી તરફ જતા શ્રેષ્ઠ ઋષિ આવ્યા.
દુર્વાસસં દદર્શેન્દ્રો જ્વલન્તં બ્રહ્મતેજસા । ગ્રીષ્મમધ્યાહ્નમાર્તણ્ડસહસ્રપ્રભમીશ્વરમ્
ઇન્દ્રે દુર્વાસાને જોયા, જે બ્રહ્માની તેજસ્વિતા સાથે પ્રગટતા હતા, જેમ કે ઉનાળાની બપોરે હજાર સૂર્યોની જેમ તેજથી ચમકતા હતા.
પ્રતપ્તકાઞ્ચનાકારં જટાભારમહોજ્જ્વલમ્ । શુક્લયજ્ઞોપવીતં ચ ચીરદણ્ડૌ કમણ્ડલુમ્
તેમનું રૂપ પીગળેલા સોનાં જેવું લાગતું, ઘનઘોર જટાઓથી તેજસ્વી, સફેદ યજ્ઞોપવીત, વાઘા, દંડ અને કમંડલુ ધારણ કરેલા હતા.
મહોજ્જ્વલં ચ તિલકં બિભ્રન્તં ચેન્દુસન્નિભમ્ । સમન્વિતં શિષ્યલક્ષૈર્વેદવેદાઙ્ગપારગૈઃ
તેમના મસ્તકે ચાંદની જેવું તેજસ્વી તિલક હતું અને તેમના આસપાસ હજારો શિષ્યો હતા, જે વેદ અને તેના અંગોમાં પારંગત હતા.
દૃષ્ટ્વા નનામ શિરસા સમ્પ્રમત્તઃ પુરન્દરઃ । શિષ્યવર્ગં તદા ભક્ત્યા તુષ્ટાવ ચ મુદાન્વિતમ્
આ દૃશ્ય જોઈને, ભલે ઇન્દ્રનું મન વિખૂટું હતું, તો પણ તેણે માથું ઝુકાવ્યું; પછી આનંદથી ભરાઈ, ભક્તિપૂર્વક શિષ્યોના સમૂહની સ્તુતિ કરી.
મુનિના ચ સશિષ્યેણ દત્તાસ્તસ્મૈ શુભાશિષઃ । વિષ્ણુદત્તં પારિજાતપુષ્પં ચ સુમનોહરમ્
મુનિ અને તેમના શિષ્યોએ ઇન્દ્રને શુભ આશીર્વાદ આપ્યા અને વિષ્ણુએ આપેલું મનોહર પારિજાતનું પુષ્પ પણ આપ્યું.
તજ્જરારોગમૃત્યુઘ્નં શોકજં મોક્ષકારકમ્ । શક્રઃ પુષ્પં ગહીત્વા ચ પ્રમત્તો રાજ્યસમ્પદા
આ પુષ્પ વૃદ્ધાપન, રોગ અને મૃત્યુ દૂર કરે છે અને દુઃખમાંથી મુક્તિ આપે છે; પણ ઇન્દ્ર રાજસંપત્તિમાં મગ્ન થઈને એ પુષ્પ લઈ ગયો.
પુષ્પં સ ન્યસ્તયામાસ તદૈવ કરિમસ્તકે । હસ્તી તત્સ્પર્શમાત્રેણ રૂપેણ ચ ગુણેન ચ
તેણે તરત જ એ પુષ્પ પોતાના હાથીના માથા પર મૂકી દીધું; માત્ર સ્પર્શથી અને ગુણોથી—
તેજસા વયસાકસ્માદ્વિષ્ણુતુલ્યો બભૂવ હ । ત્યક્ત્વા શક્રં ગજેન્દ્રશ્ચ જગામ ઘોરકાનનમ્
હાથી અચાનક તેજ અને યુવાનીમાં વિષ્ણુ જેવો બની ગયો; અને પછી ઇન્દ્રને છોડી, એ ગજરાજ ભયાનક જંગલમાં ચાલ્યો ગયો.
ન શશાક મહેન્દ્રસ્તં રક્ષિતું તેજસા મુને । તત્પુણ્યં ત્યક્તવન્તં ચ દૃષ્ટ્વા શક્રં મુનીશ્વરઃ
મુનિ, મહેન્દ્ર પોતાની શક્તિથી તેને રોકી શક્યા નહીં; અને જ્યારે ઇન્દ્ર એ પુણ્યથી વંચિત થયો, ત્યારે મુનિશ્રેષ્ઠે—
તમુવાચ મહારુષ્ટઃ શશાપ ચ રુષાન્વિતઃ । મુનિરુવાચ અરે શ્રિયા પ્રમત્તસ્ત્વં કથં મામવમન્યસે
મહા ક્રોધથી કહ્યું અને ગુસ્સામાં શાપ આપ્યો: મુનિ બોલ્યા: 'અરે! તું વૈભવમાં મગ્ન થઈને મને કેમ અવગણ્યો?'
મદ્દત્તપુષ્પં દત્તં ચ ગર્વેણ કરિમસ્તકે । વિષ્ણોર્નિવેદિતં ચૈવ નૈવેદ્યં વા ફલં જલમ્
'મારા આપેલા પુષ્પને તું ગર્વથી હાથીના માથા પર મૂકી દીધું; જે પણ ફળ, પાણી કે ભોજન વિષ્ણુને અર્પણ થાય છે—'
પ્રાપ્તિમાત્રેણ ભોક્તવ્યં ત્યાગેન બ્રહ્મહા ભવેત્ । ભ્રષ્ટશ્રીર્ભ્રષ્ટબુદ્ધિશ્ચ પુરભ્રષ્ટો ભવેત્તુ સઃ
'તે મળતાં જ ગ્રહણ કરવું જોઈએ; તેને ફેંકવું એ બ્રાહ્મણ હત્યા જેવું છે. એથી ધન, બુદ્ધિ અને રાજ્ય બધું જ જાય છે.'
યસ્ત્યજેદ્વિષ્ણુનૈવેદ્યં ભાગ્યેનોપસ્થિતં શુભમ્ । પ્રાપ્તિમાત્રેણ યો ભુઙ્ક્તે ભક્તો વિષ્ણુનિવેદિતમ્
'જે કોઈ શુભ વિષ્ણુપ્રસાદ મળતાં જ ફેંકી દે છે, અથવા ભક્તિ વિના તરત જ ભોગવે છે—'
પુંસાં શતં સમુદ્ધૃત્ય જીવન્મુક્તઃ સ્વયં ભવેત્ । નૈવેદ્યં ભોજનં કૃત્વા નિત્યં યઃ પ્રણમેદ્ધરિમ્
'એ સો જણને ઉદ્ધાર કરે છે અને જીવતાં જીવતાં મુક્તિ પામે છે; જે દરરોજ વિષ્ણુને ભોજન અર્પણ કરીને હરિને વંદન કરે છે—'
પૂજયેત્સ્તૌતિ વા ભક્ત્યા સ વિષ્ણુસદૃશો ભવેત્ । તત્સ્પર્શવાયુના સદ્યસ્તીર્થૌઘશ્ચ વિશુધ્યતિ
'અથવા ભક્તિથી પૂજા કે સ્તુતિ કરે છે, તે વિષ્ણુ જેવો બની જાય છે; એના સ્પર્શના વાયુથી તીર્થો પણ તરત પવિત્ર થઈ જાય છે.'
તત્પાદરજસા મૂઢ સદ્યઃ પૂતા વસુન્ધરા । પુંશ્ચલ્યન્નમવીરાન્નં શૂદ્રશ્રાદ્ધાન્તમેવ ચ
'એના પગની ધૂળથી, અરે મૂર્ખ, ધરતી તરત પવિત્ર થઈ જાય છે—even જો તે અશુદ્ધ સ્ત્રીનું ભોજન હોય, નિસંતાનનું ભોજન હોય કે શૂદ્રનું શ્રાદ્ધ હોય.'
યદ્ધરેરનિવેદ્યં ચ વૃથા માંસસ્ય ભક્ષણમ્ । શિવલિઙ્ગપ્રદાનં ચ યદ્દત્તં શૂદ્રયાજિના
જે માંસ ભગવાન હરિને અર્પણ કર્યા વિના ખવાય છે, શિવલિંગ આપવું, અને શૂદ્ર કે યજ્ઞ ન કરનાર વ્યક્તિએ આપેલું જે કંઈ હોય—આ બધું યોગ્ય નથી.
ચિકિત્સકદ્વિજાન્નં ચ દેવલાન્નં તથૈવ ચ । કન્યાવિક્રયિણામન્નં યદન્નં યોનિજીવિનામ્
ડોક્ટરનું ખોરાક, મંદિરમાં સેવા કરતા દ્વિજનું ખોરાક, જે પોતાની દીકરી વેચે છે તેમનું ખોરાક, અને જે વ્યભિચારથી જીવે છે તેમનું ખોરાક—આ બધું પણ યોગ્ય નથી.
ઉચ્છિષ્ટાન્નં પર્યુષિતં સર્વભક્ષાવશેષિતમ્ । શૂદ્રાપતિદ્વિજાનાં ચ ભૂષવાહદ્વિજાન્નકમ્
ઉછિષ્ટ ખોરાક, બાસી ખોરાક, બધું જ ખાવાવાળા લોકોનું બચેલું ખોરાક, અને જે દ્વિજોએ શૂદ્ર સ્ત્રી સાથે લગ્ન કર્યું હોય અથવા મૃતદેહ વહન કરે છે તેમનું ખોરાક પણ યોગ્ય નથી.
અદીક્ષિતદ્વિજાનાં ચ યદન્નં શવદાહિનામ્ । અગમ્યાગામિનાં ચૈવ દ્વિજાનામન્નમેવ ચ
જે દ્વિજોએ દીક્ષા લીધી નથી તેમનું ખોરાક, મૃતદેહ ખાવાવાળાનું ખોરાક, અને જે દ્વિજોએ અયોગ્ય સ્ત્રી સાથે સંબંધ કર્યો હોય તેમનું ખોરાક પણ યોગ્ય નથી.
મિત્રદ્રુહાં કૃતજ્જાનામન્નં વિશ્વાસઘાતિનામ્ । મિથ્યાસાક્ષ્યપ્રદાન્નં ચ બ્રાહ્મણાન્નં તથૈવ ચ
મિત્રને દગો આપનાર, અહમ ન માનનાર, વિશ્વાસ તોડનાર, ખોટી સાક્ષી આપનાર, અને બ્રાહ્મણનું ખોરાક—આ બધું પણ યોગ્ય નથી.
એતે સર્વે વિશુધ્યન્તિ વિષ્ણોનૈવેદ્યભક્ષણાત્ । શ્વપચશ્ચેદ્વિષ્ણુસેવી વંશાનાં કોટિમુદ્ધરેત્
આ બધું ભગવાન વિષ્ણુને અર્પણ કરેલા પ્રસાદને ખાવાથી શુદ્ધ થઈ જાય છે; જો કૂતરાનું માંસ ખાવાવાળો પણ વિષ્ણુની સેવા કરે, તો તે પોતાના વંશના કરોડો પેઢીઓને ઉદ્ધાર કરી શકે છે.
હરેરભક્તો મનુજઃ સ્વં ચ રક્ષિતુમક્ષમઃ । અજ્ઞાનાદ્યદિ ગૃહ્ણાતિ વિષ્ણોર્નિર્માલ્યમેવ ચ
જે માણસ હરિના ભક્ત નથી અને પોતાનું રક્ષણ પણ કરી શકતા નથી, તે જો અજ્ઞાનતાથી પણ વિષ્ણુના બચેલા પ્રસાદને લઈ લે—
સપ્તજન્માર્જિતાત્પાપાન્મુચ્યતે નાત્ર સંશયઃ । જ્ઞાત્વા ભક્ત્યા ચ ગૃહ્ણાતિ વિષ્ણોનૈવેદ્યમેવ ચ
તો તે સાત જન્મ સુધીના પાપોથી મુક્ત થઈ જાય છે, તેમાં કોઈ શંકા નથી; અને જે જાણીને અને ભક્તિથી વિષ્ણુને અર્પણ કરેલું ખોરાક સ્વીકારે—