નિવેદિતં જગન્નાથં સ્વાભિપ્રાયમભીપ્સિતમ્ । બ્રહ્મા તદ્વચનં શ્રુત્વા વિષ્ણું કૃત્વા સ્વદક્ષિણે
તેમણે જગન્નાથને પોતપોતાની ઇચ્છા અને મનની વાત રજૂ કરી; બ્રહ્માએ તે વાતો સાંભળી, વિષ્ણુને પોતાની જમણી બાજુ રાખ્યા.
વામતો વામદેવં ચ જગામ કૃષ્ણસન્નિધિમ્ । પરમાનન્દયુક્તં ચ પરમાનન્દરૂપિણીમ્
ડાબી બાજુએ વામદેવને રાખી, પરમ આનંદથી ભરેલા, પરમ આનંદમયા રાધાના સમક્ષ કૃષ્ણની હાજરીમાં ગયા.
સર્વં કૃષ્ણમયં ધાતા દદર્શ રાસમણ્ડલે । સર્વં સમાનવેષં ચ સમાનાસનસંસ્થિતમ્
ધાતા બ્રહ્માએ રાસમંડળમાં બધું કૃષ્ણમય જોયું, બધાની એકસરખી મૂર્તિ અને સમાન આસન પર બિરાજમાન જોયા.
દ્વિભુજં મુરલીહસ્તં વનમાલાવિભૂષિતમ્ । મયૂરપિચ્છચૂડં ચ કૌસ્તુભેન વિરાજિતમ્
બે હાથવાળા, હાથમાં વાંસળી ધરાવનાર, વનમાળાથી શોભતા, માથા પર મોરપાંખ અને કૌસ્તુભ મણિથી ઝગમગતા.
અતીવ કમનીયં ચ સુન્દરં શાન્તવિગ્રહમ્ । ગુણભૂષણરૂપેણ તેજસા વયસા ત્વિષા
તે રૂપ અત્યંત મનોહર અને સુંદર હતું, શાંત સ્વરૂપ ધરાવતું, ગુણોથી શોભાયમાન, તેજ, યુવાની અને કાંતિથી ઉજ્જવળ હતું.
પરિપૂર્ણતમં સર્વં સર્વૈશ્વર્યસમન્વિતમ્ । કિં સેવ્યં સેવકં કિં વા દૃષ્ટ્વા નિર્વક્તુમક્ષમઃ
તે સર્વ રીતે સંપૂર્ણ અને સર્વ સમૃદ્ધિથી યુક્ત હતું; તેને જોઈને કોણ સેવા કરવું અને કોણ સેવક છે તે સમજાતું નહોતું, અને તેનું વર્ણન કરવું અશક્ય હતું.
ક્ષણં તેજઃ સ્વરૂપં ચ રૂપં તત્ર સ્થિતં ક્ષણમ્ । નિરાકારં ચ સાકારં દદર્શ દ્વિવિધં ક્ષણમ્
એક ક્ષણ માટે તેણે તે તેજસ્વી સ્વરૂપ જોયું, અને એક ક્ષણ માટે તે સ્વરૂપ ત્યાં રહ્યું; એક ક્ષણ માટે તેણે નિરાકાર અને સાકાર બંને સ્વરૂપે દર્શન કર્યું.
એકમેવ ક્ષણં કૃષ્ણં રાધયા રહિતં પરમ્ । પ્રત્યેકાસનસંસ્થં ચ તયા સાર્ધં ચ તત્ક્ષણમ્
એક ક્ષણ માટે તેણે કૃષ્ણને રાધા વિના, અલગ બેઠેલા જોયા; અને બીજાં ક્ષણે રાધા સાથે મળીને જોયા.
રાધારૂપધરં કૃષ્ણં કૃષ્ણરૂપં કલત્રકમ્ । કિં સ્ત્રીરૂપં ચ પુરુષં વિધાતા ધ્યાતુમક્ષમઃ
તેને કૃષ્ણ રાધાનું સ્વરૂપ ધારણ કરતા અને રાધા કૃષ્ણની પત્ની રૂપે દેખાયા; સ્ત્રી સ્વરૂપ છે કે પુરૂષ, એ વિચારવામાં પણ સર્જનહાર અસમર્થ રહ્યા.
હૃત્પદ્મસ્થં ચ શ્રીકૃષ્ણં ધ્યાત્વા ધ્યાનેન ચક્ષુષા । ચકાર સ્તવનં ભક્ત્યા પરિહારમનેકધા
હૃદયના કમળમાં વસતા શ્રીકૃષ્ણનું ધ્યાન ધરી, ધ્યાનની દૃષ્ટિથી, તેણે ભક્તિપૂર્વક સ્તુતિ કરી અને વારંવાર ક્ષમા માંગી.
તતઃ સ્વચક્ષુરુન્મીલ્ય પુનશ્ચ તદનુજ્ઞયા । દદર્શ કૃષ્ણમેકં ચ રાધાવક્ષઃસ્થલસ્થિતમ્
પછી પોતાની આંખો ખોલી અને તેમની todayથી, તેણે કૃષ્ણને એકલા, રાધાના વક્ષસ્થળ પર આરામ કરતા જોયા.
સ્વપાર્ષદૈઃ પરિવૃતં ગોપીમણ્ડલમણ્ડિતમ્ । પુનઃ પ્રણેમુસ્તં દૃષ્ટ્વા તુષ્ટુવુઃ પરમેશ્વરમ્
કૃષ્ણ પોતાના પરિચારો અને ગોપીઓના મંડળથી ઘેરાયેલા હતા; તેમને ફરી જોઈ, સૌએ નમસ્કાર કર્યા અને પરમેશ્વરની સ્તુતિ કરી.
તદભિપ્રાયમાજ્ઞાય તાનુવાચ રમેશ્વરઃ । સર્વાત્મા સ ચ સર્વજ્ઞઃ સર્વેશઃ સર્વભાવનઃ
તેમનો ભાવ સમજીને, રમેશ્વરે, સર્વના આત્મા અને સર્વજ્ઞ, સર્વના સ્વામી, તેમને સંબોધ્યા.
શ્રીભગવાનુવાચ આગચ્છ કુશલં બ્રહ્મન્નાગચ્છ કમલાપતે । ઇહાગચ્છ મહાદેવ શશ્વત્કુશલમસ્તુ વઃ
શ્રીભગવાન બોલ્યા: આવો બ્રહ્મા, આવો કમલાસંભવ, અહીં આવો મહાદેવ, હંમેશા તમારો કલ્યાણ થાય.
આગતા હિ મહાભાગા ગઙ્ગાનયનકારણાત્ । ગઙ્ગા ચ ચરણામ્ભોજે ભયેન શરણં ગતા
તમે મહાભાગ્યશાળી લોકો ગંગાને લાવવા માટે આવ્યા છો; અને ગંગા ભયવશ, ચરણકમળમાં શરણ આવી છે.
રાધેમાં પાતુમિચ્છન્તી દૃષ્ટ્વા મત્સન્નિધાનતઃ । દાસ્યામીમાં ચ ભવતાં યૂયં કુરુત નિર્ભયામ્
રાધાએ તેને બચાવવા ઇચ્છી, મારી હાજરીમાં જોઈ, તેને તમારી દાસી બનાવવાની ઇચ્છા દર્શાવી છે; તેથી તમે બધા તેને નિર્ભય બનાવો.
શ્રીકૃષ્ણસ્ય વચઃ શ્રુત્વા સસ્મિતઃ કમલોદ્ભવઃ । તુષ્ટાવ રાધામારાધ્યાં શ્રીકૃષ્ણપરિપૂજિતામ્
શ્રીકૃષ્ણના વચન સાંભળી, કમલાસંભવ સ્મિત સાથે રાધાનું સ્તવન કરવા લાગ્યા, જે આરાધ્ય અને શ્રીકૃષ્ણ દ્વારા પૂજિત છે.
વક્ત્રૈશ્ચતુર્ભિઃ સંસ્તૂય ભક્તિનમ્રાત્મકન્ધરઃ । ધાતા ચતુર્ણાં વેદાનામુવાચ ચતુરાનનઃ
ચારે મુખથી સ્તુતિ કરી, ભક્તિથી નમન કરીને, ચતુરાનન, ચાર વેદોના સર્જક, બોલ્યા.
ચતુરાનન ઉવાચ ગઙ્ગા ત્વદઙ્ગસમ્ભૂતા પ્રભોશ્ચ રાસમણ્ડલે । યુવયોર્દ્રવરૂપા સા મુગ્ધયોઃ શઙ્કરસ્વનાત્
ચતુરાનન બોલ્યા: ગંગા, તમારી અંગમાંથી ઉત્પન્ન અને પ્રભુના રાસમંડળમાં, તમે બંનેના દ્રવરૂપે, શંકરના ડમરુના અવાજથી મોહિત થઈ છે.
કૃષ્ણાંશા ચ ત્વદંશા ચ ત્વત્કન્યાસદૃશી પ્રિયા । ત્વન્મન્ત્રગ્રહણં કૃત્વા કરોતુ તવ પૂજનમ્
તે કૃષ્ણનો અંશ અને તમારો પણ અંશ છે, પ્રિય, તમારી પુત્રી જેવી છે; તમારો મંત્ર ગ્રહણ કરીને, તે તમારું પૂજન કરે.
ગોલોકસ્થા ચ યા ગઙ્ગા સર્વત્રસ્થા તથામ્બિકે । તદમ્બિકા ત્વં દેવેશી સર્વદા સા ત્વદાત્મજા
હે અંબિકા, ગોલોકમાં વસતી અને સર્વત્ર રહેલી ગંગા, એ અંબિકા તમે જ છો, દેવીઓની સ્વામી, તે હંમેશા તમારી જ પુત્રી છે.
બ્રહ્મણો વચનં શ્રુત્વા સ્વીચકાર ચ સસ્મિતા । વહિર્બભૂવ સા કૃષ્ણપાદાઙ્ગુષ્ઠનખાગ્રતઃ
બ્રહ્માના વચન સાંભળી, તે સ્મિતભર્યા મુખે સ્વીકારી લીધું; પછી તે કૃષ્ણના પગરવના નખના ટોચે બહાર પ્રગટ થઈ.
તત્રૈવ સત્કૃતા શાન્તા તસ્થૌ તેષાં ચ મધ્યતઃ । ઉવાસ તોયાદુત્થાય તદધિષ્ઠાતૃદેવતા
ત્યાં, સૌએ માન આપ્યો અને શાંત રહીને, એ દેવીએ બધાના વચ્ચે ઊભી રહી; પાણીમાંથી નીકળી, એ દેવતા ત્યાં જ સ્થિર રહી.
તત્તોયં બ્રહ્મણા કિઞ્ચિત્સ્થાપિતં ચ કમણ્ડલૌ । કિઞ્ચિદ્દધાર શિરસિ ચન્દ્રાર્ધકૃતશેખરઃ
પછી બ્રહ્માજીએ થોડું પાણી પોતાના કમંડળમાં રાખ્યું અને ચંદ્રમાનો અર્ધો ભાગ શોભતો છે એ શિવજી એ થોડું પાણી પોતાના માથા પર ધારણ કર્યું.
ગઙ્ગાયૈ રાધિકામન્ત્રં પ્રદદૌ કમલોદ્ભવઃ । તત્સ્તોત્રં કવચં પૂજાં વિધાનં ધ્યાનમેવ ચ
કમલમાંથી જન્મેલા બ્રહ્માજીએ ગંગાજીને રાધિકા મંત્ર, તે સ્તોત્ર, કવચ, પૂજા કરવાની રીત અને ધ્યાન પણ આપ્યું.
સર્વં તત્સામવેદોક્તં પુરશ્ચર્યાક્રમં તથા । ગઙ્ગા તામેવ સમ્પૂજ્ય વૈકુણ્ઠં પ્રયયૌ સહ
આ બધું જ સામવેદમાં જણાવ્યા પ્રમાણે અને પૂજાની ક્રમશઃ વિધિ પ્રમાણે હતું; ગંગાજીએ એ દેવતાની પૂજા કરી અને પછી વૈકુંઠે ગઈ.
લક્ષ્મીઃ સરસ્વતી ગઙ્ગા તુલસી વિશ્વપાવની । એતા નારાયણસ્યૈવ ચતસ્રો યોષિતો મુને
લક્ષ્મી, સરસ્વતી, ગંગા અને તુલસી — જગતને પવિત્ર કરનારી — આ ચારેય નારાયણજીની પત્નીઓ છે, હે મુનિ.
અથ તં સસ્મિતઃ કૃષ્ણો બ્રહ્માણં સમુવાચ સઃ । સર્વકાલસ્ય વૃત્તાન્તં દુર્બોધમવિપશ્ચિતમ્
પછી કૃષ્ણ ભગવાન સ્મિત સાથે બ્રહ્માજીને બોલ્યા: સર્વકાલનું વર્ણન સમજવું સામાન્ય મનુષ્ય માટે અઘરું છે.
શ્રીકૃષ્ણ ઉવાચ ગૃહાણ ગઙ્ગાં હે બ્રહ્મન્ હે વિષ્ણો હે મહેશ્વર । શૃણુ કાલસ્ય વૃત્તાન્તં મત્તો બ્રહ્મન્નિશામય
શ્રીકૃષ્ણ બોલ્યા: હે બ્રહ્મા, હે વિષ્ણુ, હે મહેશ્વર, ગંગાજીને લો અને મારા પાસેથી સમયનું વર્ણન સાંભળો, હે બ્રહ્મા, ધ્યાનથી સાંભળો.
યૂયં ચ યેઽન્યે દેવાશ્ચ મુનયો મનવસ્તથા । સિદ્ધા યશસ્વિનશ્ચૈવ યે યેઽત્રૈવ સમાગતાઃ
તમે, બીજા બધા દેવતાઓ, મુનિઓ, મનુઓ, સિદ્ધો અને પ્રસિદ્ધ લોકો — જે-જે અહીં એકઠા થયા છે —