તાં દૃષ્ટ્વા ચ સમુત્તસ્થૌ કૃષ્ણઃ સાદરપૂર્વકમ્ । સમ્ભાષ્ય મધુરાલાપૈઃ સસ્મિતશ્ચ સસંભ્રમઃ
તેણે રાધિકાને જોઈ, કૃષ્ણજી સન્માનપૂર્વક ઊભા થયા, મીઠા શબ્દોથી વાત કરી, સ્મિત અને ઉત્સાહથી ભરપૂર—
પ્રણેમુરતિસન્ત્રસ્તા ગોપા નમ્રાત્મકન્ધરાઃ । તુષ્ટુવુસ્તે ચ ભક્ત્યા ચ તુષ્ટાવ પરમેશ્વરઃ
ગોપો ખૂબ ડરેલા, નમ્રતાથી ગળું વાળી નમસ્કાર કર્યા, ભક્તિથી સ્તુતિ કરી, અને પરમેશ્વર કૃષ્ણજીયે પણ એનું સ્તુતિ કરી.
ઉત્થાય ગઙ્ગા સહસા સ્તુતિં બહુ ચકાર સા । કુશલં પરિપપ્રચ્છ ભીતાતિવિનયેન ચ
ગંગાએ અચાનક ઊભી થઈને ઘણી સ્તુતિઓ કરી અને ખૂબ ડર અને વિનમ્રતાથી તેની સુખ-સુવિધા વિશે પૂછ્યું.
નમ્રભાગસ્થિતા ત્રસ્તા શુષ્કકણ્ઠોષ્ઠતાલુકા । ધ્યાનેન શરણાયત્તા શ્રીકૃષ્ણચરણામ્બુજે
ગંગા નમ્રતાથી માથું ઝુકાવી, ડરીને, સુકાઈ ગયેલા ગળા, હોઠ અને તાળુ સાથે ઊભી રહી; ધ્યાનમાં શ્રીકૃષ્ણના પદપદ્મોમાં શરણાગત થઈ.
તાં હૃત્પદ્મસ્થિતાં કૃષ્ણો ભીતાયૈ ચાભયં દદૌ । બભૂવ સ્થિરચિત્તા સા સર્વેશ્વરવરેણ ચ
કૃષ્ણે, જે તેના હૃદયકમળમાં નિવાસ કરે છે, તેને ડરથી મુક્તિ આપી; સર્વેશ્વરના આશીર્વાદથી તેનું મન સ્થિર થયું.
ઊર્ધ્વસિંહાસનસ્થાં ચ રાધાં ગઙ્ગા દદર્શ સા । સુસ્નિગ્ધાં સુખદૃશ્યાં ચ જ્વલન્તીં બ્રહ્મતેજસા
ત્યાં ગંગાએ ઊંચા સિંહાસન પર બેસેલી રાધાને જોયી, જે અત્યંત સૌમ્ય, જોવામાં આનંદદાયી અને બ્રહ્મના તેજથી પ્રકાશમાન હતી.
અસંખ્યબ્રહ્મણઃ કર્ત્રીમાદિસૃષ્ટેઃ સનાતનીમ્ । સદા દ્વાદશવર્ષીયાં કન્યાભિનવયૌવનામ્
અનંત બ્રહ્માઓની સર્જનહાર, અનાદિ સર્જનાની મૂળ અને સદા બાર વર્ષની કન્યા જેવું નવયૌવન ધરાવનારી.
વિશ્વવૃન્દે નિરુપમાં રૂપેણ ચ ગુણેન ચ । શાન્તાં કાન્તામનન્તાં તામાદ્યન્તરહિતાં સતીમ્
વિશ્વની સભામાં રૂપ અને ગુણે બેનમૂન, શાંત, પ્રિય, અનંત, શુદ્ધ અને અનાદિ-અનંત એવી.
શુભાં સુભદ્રાં સુભગાં સ્વામિસૌભાગ્યસંયુતામ્ । સૌન્દર્યસુન્દરીં શ્રેષ્ઠાં સર્વાસુ સુન્દરીષુ ચ
શુભ, કલ્યાણકારી, સૌભાગ્યશાળી, પોતાના સ્વામીના પરમ સૌભાગ્યથી યુક્ત અને સર્વ સુંદરાઓમાં શ્રેષ્ઠ એવી.
કૃષ્ણાર્ધાઙ્ગાં કૃષ્ણસમાં તેજસા વયસા ત્વિષા । પૂજિતાં ચ મહાલક્ષ્મીં લક્ષ્મ્યા લક્ષ્મીશ્વરેણ ચ
કૃષ્ણના અર્ધાંગરૂપ, તેજ, વય અને કાંતિમાં કૃષ્ણ સમાન, મહાલક્ષ્મી તરીકે લક્ષ્મી અને લક્ષ્મીનાથ દ્વારા પૂજિત.
પ્રચ્છાદ્યમાનાં પ્રભયા સભામીશસ્ય સુપ્રભામ્ । સખીદત્તં ચ તામ્બૂલં ભુક્તવન્તીં ચ દુર્લભમ્
જેણે પોતાના તેજથી ભગવાનની તેજસ્વી સભાને પણ ઢાંકી દીધી હતી અને સખીઓએ આપેલું દુર્લભ પાન ભોગવ્યું હતું.
અજન્યાં સર્વજનનીં ધન્યાં માન્યાં ચ માનિનીમ્ । કૃષ્ણપ્રાણાધિદેવીં ચ પ્રાણપ્રિયતમાં રમામ્
અજન્મા, સર્વની માતા, ધન્ય, માનનીય અને આત્મગૌરવવાળી, કૃષ્ણના પ્રાણની અધિદેવી અને પ્રિયતમ રમા.
દૃષ્ટ્વા રાસેશ્વરીં તૃપ્તિં ન જગામ સુરેશ્વરી । નિમેષરહિતાભ્યાં ચ લોચનાભ્યાં પપૌ ચ તામ્
રાસની રાણીને જોઈને દેવતાઓની રાણી તૃપ્ત થઈ નહીં; તેણે પલક ન ઝાંપીને તેની દૃષ્ટિથી તેને પી ગઈ.
એતસ્મિન્નન્તરે રાધા જગદીશમુવાચ સા । વાચા મધુરયા શાન્તા વિનીતા સસ્મિતા મુને
એ સમયે રાધાએ જગતના સ્વામી સાથે મધુર, શાંત, વિનમ્ર અને સ્મિતભરી વાણીથી વાત કરી, હે મુનિ.
રાધોવાચ કેયં પ્રાણેશ કલ્યાણી સસ્મિતા ત્વન્મુખામ્બુજમ્ । પશ્યન્તી સસ્મિતં પાર્શ્વે સકામા વક્રલોચના
રાધાએ કહ્યું: હે પ્રાણનાથ, આ કલ્યાણકારી સ્ત્રી કોણ છે, જે સ્મિત સાથે તમારા કમળ જેવા મુખને જુએ છે અને તેની તિરછા નજરમાં ઈચ્છા છલકે છે?
મૂર્ચ્છાં પ્રાપ્નોતિ રૂપેણ પુલકાઙ્કિતવિગ્રહા । વસ્ત્રેણ મુખમાચ્છાદ્ય નિરીક્ષન્તી પુનઃ પુનઃ
તેના રૂપથી મોહિત થઈ, રોમાંચિત દેહવાળી, વારંવાર કપડાંથી મુખ ઢાંકી ફરીથી જુએ છે.
ત્વં ચાપિ તાં સંનિરીક્ષ્ય સકામઃ સસ્મિતઃ સદા । મયિ જીવતિ ગોલોકે ભૂતા દુર્વૃત્તિરીદૃશી
અને તમે પણ હંમેશા તેને ઈચ્છાભરી સ્મિત સાથે જુઓ છો; હું ગોલોકમાં જીવતી હોવા છતાં આવું દુર્વર્તન થયું છે.
ત્વમેવ ચૈવ દુર્વૃત્તં વારં વારં કરોષિ ચ । ક્ષમાં કરોમિ પ્રેમ્ણા ચ સ્ત્રીજાતિઃ સ્નિગ્ધમાનસા
તમે વારંવાર આવું દુર્વ્યવહાર કરો છો; હું પ્રેમથી માફ કરી દઉં છું, કારણ કે સ્ત્રીનું હૃદય હંમેશા કોમળ હોય છે.
સંગૃહ્યેમાં પ્રિયામિષ્ટાં ગોલોકાદ્ ગચ્છ લમ્પટ । અન્યથા ન હિ તે ભદ્રં ભવિષ્યતિ વ્રજેશ્વર
તમે આ પ્રિય અને ઇચ્છિતને લઈ ગોલોકમાંથી જાવ, હે લંપટ; નહીં તો, હે વ્રજેશ્વર, તમારું કલ્યાણ નહીં થાય.
દૃષ્ટસ્ત્વં વિરજાયુક્તો મયા ચન્દનકાનને । ક્ષમા કૃતા મયા પૂર્વં સખીનાં વચનાદહો
મારે previously ચંદનવનમાં વિરજાસાથે તમને જોયા હતા; ત્યારે પણ સખીઓના કહેવા પર મેં તમને માફ કરી દીધા — હાય!
ત્વયા મચ્છબ્દમાત્રેણ તિરોધાનં કૃતં પુરા । દેહં તત્યાજ વિરજા નદીરૂપા બભૂવ સા
તારા દ્વારા મારું નામ બોલતાં જ, પહેલાં છુપાવવાનો કાર્યો થયો હતો; એ સ્ત્રીએ પોતાનું શરીર ત્યજીને વિરજા નામની નદી સ્વરૂપે અવતરાઈ હતી.
કોટિયોજનવિસ્તીર્ણા તતો દૈર્ઘ્યે ચતુર્ગુણા । અદ્યાપિ વિદ્યમાના સા તવ સત્કીર્તિરૂપિણી
એ નદી દસ કરોડ યોજન જેટલી પહોળી અને તેની ચારગણી લંબાઈ ધરાવે છે; આજે પણ એ તારી મહાન કીર્તિરૂપે અસ્તિત્વમાં છે.
ગૃહં મયિ ગતાયાં ચ પુનર્ગત્વા તદન્તિકે । ઉચ્ચૈ રુરોદ વિરજે વિરજે ચેતિ સંસ્મરન્
જ્યારે હું ઘેર ગયો હતો અને પછી ફરી એ સ્થળે પાછો આવ્યો, ત્યારે હું ઉંચે અવાજે 'વિરજા, વિરજા' કહીને રડતો હતો.
તદા તોયાત્સમુત્થાય સા યોગાત્સિદ્ધયોગિની । સાલઙ્કારા મૂર્તિમતી દદૌ તુભ્યં ચ દર્શનમ્
ત્યારે, યોગબળથી એ સિદ્ધ યોગિની પાણીમાંથી બહાર આવી, સુંદર આભૂષણોથી સજ્જ બનીને, તને દર્શન આપ્યું.
તતસ્તાં ચ સમાક્ષિપ્ય વીર્યાધાનં કૃતં ત્વયા । તતો બભૂવુસ્તસ્યાં ચ સમુદ્રાઃ સપ્ત એવ ચ
પછી, તું એને પોતાના અંદર ખેંચી, શક્તિનો સંચાર કર્યો; ત્યારબાદ એમાં સાત મહાસાગરો ઉત્પન્ન થયા.
દૃષ્ટસ્ત્વં શોભયા ગોપ્યા યુક્તશ્ચમ્પકકાનને । સદ્યો મચ્છબ્દમાત્રેણ તિરોધાનં કૃતં ત્વયા
તને ચંપાના વનમાં તેજસ્વી અને ગુપ્ત રૂપે જોયા હતા; તરત જ, તારા મારું નામ બોલતાં જ, છુપાવવાનું કાર્ય થયું.
શોભા દેહં પરિત્યજ્ય જગામ ચન્દ્રમણ્ડલે । તતસ્તસ્યાઃ શરીરં ચ સ્નિગ્ધં તેજો બભૂવ હ
તેજસ્વી રૂપે, એ શરીર ત્યજીને ચંદ્રમંડળમાં પહોંચી ગયું; પછી એનું શરીર કોમળ પ્રકાશ બની ગયું.
સંવિભજ્ય ત્વયા દત્તં હૃદયેન વિદૂયતા । રત્નાય કિઞ્ચિત્સ્વર્ણાય કિઞ્ચિન્મણિવરાય ચ
તમે એ પ્રકાશને વહેંચી, દુઃખરહિત હૃદયથી આપી દીધું: થોડું રત્નો માટે, થોડું સોનાં માટે અને થોડું ઉત્તમ મણિ માટે.
કિઞ્ચિત્સ્ત્રીણાં મુખાબ્જેભ્યઃ કિઞ્ચિદ્રાજ્ઞે ચ કિઞ્ચન । કિઞ્ચિત્કિસલયેભ્યશ્ચ પુષ્પેભ્યશ્ચાપિ કિઞ્ચન
થોડું સ્ત્રીઓના કમળ જેવા મુખ માટે, થોડું રાજાઓ માટે, થોડું કોમળ કળીઓ માટે અને થોડું ફૂલોમાં પણ વહેંચાયું.
કિઞ્ચિત્કલેભ્યઃ પક્વેભ્યઃ સસ્યેભ્યશ્ચાપિ કિઞ્ચન । નૃપદેવગૃહેભ્યશ્ચ સંસ્કૃતેભ્યશ્ચ કિઞ્ચન
થોડું પક્વ થડોમાં, થોડું અનાજમાં, થોડું રાજા અને દેવોના ઘરોમાં અને થોડું સંસ્કારી લોકોમાં પણ વહેંચાયું.