આપૃચ્છે ત્વાં મહાભાગ ગ્રાહ્યં તે વચનં મયા । વિદેહાન્દ્રષ્ટુમિચ્છામિ પાલિતાઞ્જનકેન તુ
હે મહાભાગ, હું તમારો વિદાય લઈ રહ્યો છું; તમારું કહેવું મને માનવું જ છે. હું જનકરાજ દ્વારા શાસિત વિદેહોને જોવા ઈચ્છું છું.
વિના દણ્ડં કથં રાજ્યં કરોતિ જનકઃ કિલ । ધર્મે ન વર્તતે લોકો દણ્ડશ્ચેન્ન ભવેદ્યદિ
જનકરાજ દંડ વિના રાજ્ય કેવી રીતે ચલાવે છે? જો દંડ ન હોય, તો લોકો ધર્મમાં કેમ રહે?
ધર્મસ્ય કારણં દણ્ડો મન્વાદિપ્રહિતઃ સદા । સ કથં વર્તતે તાત સંશયોઽયં મહાન્મમ
ધર્મનું કારણ દંડ છે, જે મનુઆદિએ સ્થાપિત કર્યું છે; એ ત્યાં કેવી રીતે ચાલે છે, પિતા? આ મારો મોટો સંશય છે.
મમ માતા ત્વિયં વન્ધ્યા તદ્વદ્ભાતિ વિચેષ્ટિતમ્ । પૃચ્છામિ ત્વાં મહાભાગ ગચ્છામિ ચ પરન્તપ
મારી માતા નિસંતાન છે અને તેમનું વર્તન પણ કંઈક જુદું લાગે છે; હે મહાભાગ, હું તમને પૂછું છું અને હવે વિદાય લઈશ, દુશ્મનોને હરાવનાર.
સૂત ઉવાચ તં દૃષ્ટ્વા ગન્તુકામં ચ શુકં સત્યવતીસુતઃ । આલિઙ્ગ્યોવાચ પુત્રં તં જ્ઞાનિનં નિઃસ્પૃહં દૃઢમ્
સૂતજી બોલ્યા: જ્યારે શુકદેવજી જવાની ઉત્સુકતા બતાવી, ત્યારે સત્યવતીપુત્ર વ્યાસજી એ પોતાના નિરલોભ, જ્ઞાનવાન પુત્રને હૃદયથી ભેટી અને કહ્યું:
વ્યાસ ઉવાચ સ્વસ્ત્યસ્તુ શક દીર્ઘાયુર્ભવ પુત્ર મહામતે । સત્યાં વાચં પ્રદત્ત્વા મે ગચ્છ તાત યથાસુખમ્
વ્યાસજી બોલ્યા: હે શુક, તને શુભકામના—દીર્ઘાયુ થા, મારા વિદ્વાન પુત્ર. તું મને વચન આપીને, મનગમતું જઈશ.
આગન્તવ્યં પુનર્ગત્વા મમાશ્રમમનુત્તમમ્ । ન કુત્રાપિ ચ ગન્તવ્યં ત્વયા પુત્ર કથઞ્ચન
જઈને ફરીથી મારા શ્રેષ્ઠ આશ્રમમાં પાછો આવજે; તું ક્યારેય ક્યાંય બીજે જશો નહીં, પુત્ર.
સુખં જીવામિ પુત્રાહં દૃષ્ટ્વા તે મુખપઙ્કજમ્ । અપશ્યન્દુઃખમાપ્નોમિ પ્રાણસ્ત્વમસિ મે સુત
પુત્ર, હું તારો કમળ જેવું મુખ જોઈને સુખી રહું છું; તને ન જોઈ શકું ત્યારે દુઃખ અનુભવું છું—તું જ તો મારું પ્રાણ છે, બેટા.
દૃષ્ટ્વા ત્વં જનકં પુત્ર સન્દેહં વિનિવર્ત્ય ચ । અત્રાગત્ય સુખં તિષ્ઠ વેદાધ્યયનતત્પરઃ
પુત્ર, તું જનકને જોઈને અને તારો સંશય દૂર કરી અહીં પાછો આવીને સુખથી રહે, અને વેદના અભ્યાસમાં તત્પર રહેજે.
સૂત ઉવાચ ઇત્યુક્તઃ સોઽભિવાદ્યાર્યં કૃત્વા ચૈવ પ્રદક્ષિણામ્ । ચલિતસ્તરસાતીવ ધનુર્મુક્તઃ શરો યથા
સૂતજી બોલ્યા: આમ કહીને, શુકદેવજી એ વંદન કર્યું, પ્રદક્ષિણા લીધી અને ધનુષ્યમાંથી છૂટેલા બાણ જેવો ઝડપથી નીકળી ગયા.
સમ્પશ્યન્વિવિધાન્દેશાઁલ્લોકાંશ્ચ વિત્તધર્મિણઃ । વનાનિ પાદપાંશ્ચૈવ ક્ષેત્રાણિ ફલિતાનિ ચ
તેમણે અનેક દેશો, ધન અને ધર્મમાં લાગેલા લોકો, જંગલો, વૃક્ષો અને ફળથી ભરેલા ખેતરો જોયા.
તાપસાંસ્તપ્યમાનાંશ્ચ યાજકાન્દીક્ષયાન્વિતાન્ । યોગાભ્યાસરતાન્યોગિવાનપ્રસ્થાન્વનૌકસઃ
તેમણે તપસ્વીઓ તપ કરતા, યજ્ઞકર્મમાં લાગેલા યાજકો, યોગાભ્યાસમાં તત્પર યોગીઓ, વનવાસી અને વાનપ્રસ્થીઓ જોયા.
શૈવાન્પાશુપતાંશ્ચૈવ સૌરાઞ્છાક્તાંશ્ચ વૈષ્ણવાન્ । વીક્ષ્ય નાનાવિધાન્ધર્માઞ્જગામાતિસ્મયન્મુનિઃ
તેમણે શૈવ, પાશુપત, સૌર, શાક્ત અને વૈષ્ણવ—વિવિધ ધર્મના અનુયાયીઓ જોયા અને ઋષિ એ બધું જોઈને આશ્ચર્યચકિત થયા.
વર્ષદ્વયેન મેરું ચ સમુલ્લઙ્ઘ્ય મહામતિઃ । હિમાચલં ચ વર્ષેણ જગામ મિથિલાં પ્રતિ
મહાન બુદ્ધિશાળી એ બે વર્ષમાં મેરુ પર્વત પાર કર્યો અને એક વર્ષ પછી હિમાલય પાર કરીને મિથિલા પહોંચ્યા.
પ્રવિષ્ટો મિથિલાં મધ્યે પશ્યન્સર્વર્દ્ધિમુત્તમામ્ । પ્રજાશ્ચ સુખિતાઃ સર્વાઃ સદાચારાઃ સુસંસ્થિતાઃ
મધ્યે મિથિલા શહેરમાં પ્રવેશીને, તેણે સર્વોત્તમ સમૃદ્ધિ જોઈ અને ત્યાંના બધા લોકો સુખી, સારા આચરણવાળા અને સારી રીતે સ્થિર હતા.
ક્ષત્રા નિવારિતસ્તત્ર કસ્ત્વમત્ર સમાગતઃ । કિં તે કાર્યં વદસ્વેતિ પૃષ્ટસ્તેન ન ચાબ્રવીત્
ત્યાં એક રક્ષકે તેને અટકાવ્યો અને પૂછ્યું: 'તમે કોણ છો, અહીં શા માટે આવ્યા છો? તમારું કામ શું છે, કહો!' પણ તેણે કંઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
નિઃસૃત્ય નગરદ્વારાત્સ્થિતઃ સ્થાણુરિવાચલઃ । વિસ્મિતોઽતિહસંસ્તસ્થૌ વચો નોવાચ કિઞ્ચન
શહેરના દ્વારેથી બહાર આવી, તે અચળ સ્તંભ જેવો ઊભો રહ્યો, આશ્ચર્યથી અને ઊંડા વિચારોમાં મગ્ન રહીને એક શબ્દ પણ બોલ્યો નહીં.
પ્રતીહાર ઉવાચ બ્રૂહિ મૂકોઽસિ કિં બ્રહ્મન્કિમર્થં ત્વમિહાગતઃ । ચલનં ચ વિના કાર્યં ન ભવેદિતિ મે મતિઃ
રક્ષકે કહ્યું: 'બોલો! બ્રાહ્મણ, તમે મૌન છો? અહીં શા માટે આવ્યા છો? મારા મતે, ચાલ્યા વિના કોઈ કામ પૂરું થઈ શકે નહીં.'
રાજાજ્ઞયા પ્રવેષ્ટવ્યં નગરેઽસ્મિન્સદા દ્વિજ । અજ્ઞાતકુલશીલસ્ય પ્રવેશો નાત્ર સર્વથા
રાજાના આદેશથી, દ્વિજ, આ શહેરમાં પ્રવેશ હંમેશા નિયંત્રિત છે. જેના કુટુંબ અને સ્વભાવ અજાણ્યા હોય તેને અહીં ક્યારેય પ્રવેશ મળતો નથી.
તેજસ્વી ભાસિ નૂનં ત્વં બ્રાહ્મણો વેદવિત્તમઃ । કુલં કાર્યં ચ મે બ્રૂહિ યથેષ્ટં ગચ્છ માનદ
તમે તેજસ્વી દેખાવ છો—નિશ્ચિતપણે તમે વિદ્વાન બ્રાહ્મણ છો. તમારું કુટુંબ અને આવવાનો હેતુ કહો, પછી માનનીય, તમારી ઈચ્છા પ્રમાણે જાઓ.
શુક ઉવાચ યદર્થમાગતોઽસ્મ્યત્ર તત્પ્રાપ્તં વચનાત્તવ । વિદેહનગરં દ્રષ્ટું પ્રવેશો યત્ર દુર્લભઃ
શુક કહે છે: 'હું અહીં જે હેતુથી આવ્યો હતો, તે તો તમારા શબ્દોથી જ પૂર્ણ થઈ ગયું—વિદેહ નગર જોવું, જ્યાં પ્રવેશ દુર્લભ છે.'
મોહોઽયં મમ દુર્બુદ્ધેઃ સમુલ્લઙ્ઘ્ય ગિરિદ્વયમ્ । રાજાનં દ્રષ્ટુકામોઽહં પર્યટન્સમુપાગતઃ
'મારી ખોટી સમજના કારણે, હું બે પર્વતો ઓળંગી આવ્યો છું. રાજાને જોવા માટે ભટકી ને અહીં પહોંચ્યો છું.'
વઞ્ચિતોઽહં સ્વયં પિત્રા દૂષણં કસ્ય દીયતે । ભ્રામિતોઽહં મહાભાગ કર્મણા વા મહીતલે
'મારા પિતાએ જ મને છેતર્યો છે—આમાં બીજાનો શું દોષ? ભાગ્ય કે મારા કર્મથી, હે ભાગ્યશાળી, હું ધરતી પર ભટકતો રહ્યો છું.'
ધનાશા પુરુષસ્યેહ પરિભ્રમણકારણમ્ । સા મે નાસ્તિ તથાપ્યત્ર સમ્પ્રાપ્તોઽસ્મિ ભ્રમાત્કિલ
'ધનની આશા માણસને જગતમાં ભટકાવવાનું કારણ છે. મને એ આશા નથી, છતાં પણ હું અહીં ભટકી ને આવી ગયો છું.'
નિરાશસ્ય સુખં નિત્યં યદિ મોહે ન મજ્જતિ । નિરાશોઽહં મહાભાગ મગ્નોઽસ્મિન્મોહસાગરે
'જેને કોઈ આશા નથી, તેને હંમેશાં સુખ મળે—જ્યારે સુધી તે મોહમાં ડૂબતો નથી. હે ભાગ્યશાળી, હું નિરાશ છું, છતાં આ મોહના દરિયામાં ડૂબેલો છું.'
ક્વ મેરુર્મિથિલા ક્વેયં પદ્ભ્યાં ચ સમુપાગતઃ । પરિશ્રમફલં કિં મે વઞ્ચિતો વિધિના કિલ
'મેરુ પર્વત ક્યાં અને મિથિલા ક્યાં, અને હું પગપાળા અહીં કેવી રીતે આવી ગયો? મારા પરિશ્રમનું ફળ શું? નિશ્ચયે ભાગ્યે મને છેતર્યો છે.'
પ્રારબ્ધં કિલ ભોક્તવ્યં શુભં વાપ્યથવાશુભમ્ । ઉદ્યમસ્તદ્વશે નિત્યં કારયત્યેવ સર્વથા
'જે પ્રારબ્ધ છે, તે ભોગવવું જ પડે—સારા કે ખરાબ. દરેક પ્રયાસ હંમેશાં તેના અધિકાર હેઠળ જ રહે છે.'
ન તીર્થં ન ચ વેદોઽત્ર યદર્થમિહ મે શ્રમઃ । અપ્રવેશઃ પુરે જાતો વિદેહો નામ ભૂપતિઃ
'અહીં કોઈ તીર્થ નથી, ન તો વેદ છે—તો પછી મેં આટલો પરિશ્રમ શા માટે કર્યો? શહેરમાં પ્રવેશ મળ્યો નથી; રાજાનું નામ વિદેહ છે.'
ઇત્યુક્ત્યા વિરરામાશુ મૌનીભૂત ઇવ સ્થિતઃ । જ્ઞાતો હિ પ્રતિહારેણ જ્ઞાની કશ્ચિદ્દ્વિજોત્તમઃ
આવી રીતે બોલી, તે તરત જ મૌન થઈ ગયો અને સ્થિર ઊભો રહ્યો; કારણ કે રક્ષકે ઓળખી લીધું કે એ કોઈ વિદ્વાન અને ઉત્તમ બ્રાહ્મણ છે.
સામપૂર્વમુવાચાસૌ તં ક્ષત્તા સંસ્થિતં મુનિમ્ । ગચ્છ ભો યત્ર તે કાર્યં યથેષ્ટં દ્વિજસત્તમ
મૃદુ વાણીથી રક્ષકે ત્યાં ઊભેલા મુનિને કહ્યું: 'મહારાજ, જ્યાં તમારું કામ હોય ત્યાં જાઓ, જેમ તમારી ઈચ્છા હોય તેમ, હે શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણ.'