બંને દૈત્યોએ એક મંત્રને પકડીને દૃઢતા અને નિષ્ઠાથી તેનો જાપ અને ધ્યાન કરવાનું આરંભ્યું. એ સમયે, આકાશમાં એક તેજસ્વી, શુભ પ્રકાશ જાગતો દેખાયો. બંનેએ વિચાર્યું કે, “આ તો નિશ્ચિતપણે કોઈ મંત્ર છે.” એ રીતે, આકાશમાં જ તેઓએ ગુણોથી યુક્ત એવું ધ્યાન પણ દર્શન કર્યું. બંને ઉપવાસ કરે, ઈન્દ્રિય સંયમમાં રહે અને મનને એકાગ્ર રાખીને માત્ર જાપ અને ધ્યાનમાં તલિન થઈ ગયા. એમણે આ રીતે વિચારતા, હજારો વર્ષ સુધી મહાન તપ કર્યા. આ રીતે, પરમ શક્તિ પ્રસન્ન થઈ અને પોતાની શ્રેષ્ઠ સ્વરૂપે એમણે બંનેને દર્શન આપ્યાં. ત્યાં, તે બે દૈત્યોને તપથી થાકેલા પણ સંકલ્પમાં અડગ જોઈને, તેમના કલ્યાણ માટે આકાશમાંથી નિરાકાર અવાજ આવ્યો: “હે દૈત્યઓ, જે પણ તમારો ઇચ્છિત વર હોય, માગો. હું તમારાં તપથી પ્રસન્ન છું અને તે વર આપું છું.” આ અવાજ સાંભળીને બંને દૈત્યોએ કહ્યું: “હે દેવી, અમને એ વર આપો કે અમારી મૃત્યુ માત્ર અમારી ઈચ્છાથી જ થાય.” અવાજે કહ્યું: “મારી કૃપાથી, હે દૈત્યઓ, તમારી મૃત્યુ માત્ર તમારી ઈચ્છાથી જ થશે. દેવો કે દૈત્યોમાં, તમે બંને ભાઈ અજય રહેશો, એમાં કોઈ સંશય નથી.” આ રીતે દેવી પાસેથી વર પ્રાપ્ત કરીને, બંને દૈત્યોમાં ઘમંડ છવાઈ ગયો અને તેઓ સાગરમાં ઘણી જળચર પ્રજાઓ સાથે રમવા લાગ્યા. થોડા સમય પછી, બંને દૈત્યોએ યદ્રચ્છયા પ્રજાપતિ બ્રહ્માને કમળ પર બેઠેલા જોયા. બ્રહ્માને જોઈને, તે બંને બલશાળી અને યુદ્ધકાંક્ષી દૈત્યોએ આનંદ અનુભવો અને કહ્યું: “હે ધર્માત્મા, અમને યુદ્ધ આપો. નહિ તો, આ કમળ છોડી, જ્યાં ઇચ્છો ત્યાં જાવ. જો તમાંમાં શક્તિ નથી, તો આ શુભ આસન પર તમારો શું અધિકાર?” “આ સ્થાન તો વીર પુરુષો માટે છે; તમે કેમ ડરી રહ્યા છો? તરત જ અહીંથી ચાલો!” એમ સાંભળીને બ્રહ્માજી ચિંતિત થઈ ગયા. બંને શક્તિશાળી દૈત્યોને જોઈને બ્રહ્માજીએ મનમાં વિચાર્યું: “હું શું કરું?” ત્યારે બ્રહ્માએ વિવિધ ઉપાયો—સમ, દાન, ભેદ અને દંડ—વિચાર્યા, કારણ કે તેઓ દરેક વિવાદ નિવારવાના સાધનો જાણતા હતા. “મને તો બંને દૈત્યોની સાચી શક્તિ ખબર નથી; જ્યારે સામેથી શક્તિ અજાણી હોય, ત્યારે યુદ્ધ કરવું યોગ્ય નથી. જો હું આજે આ બંને દુરાચારી અને ઘમંડી દૈત્યોની સ્તુતિ કરીશ, તો મારી કમજોરી ખુલ્લી પડી જશે. જો કમજોરી જણાઈ જશે, તો એમાંમાંથી કોઈ એક મને મારી નાખશે. હવે દાન કે મૈત્રી પણ યોગ્ય નથી—અને હું એમની વચ્ચે ભેદ પણ કેવી રીતે પેદા કરી શકું?” “આજે હું શ્રીહરિ વિષ્ણુને જાગૃત કરીશ, જે શેષનાગ પર સુતા છે, ચાર ભુજાવાળા અને મહાશક્તિશાળી છે; એ જ મારા દુઃખ દૂર કરશે.” એમ વિચારીને કમળ પર બેઠેલા બ્રહ્માજીએ મનથી દુઃખહર વિષ્ણુનો આશ્રય લીધો. વિષ્ણુને જાગૃત કરવા માટે, બ્રહ્માએ શુભ શબ્દોથી હરિની સ્તુતિ કરી: “હે distressedના આશ્રયदाता હરિ, હે વિષ્ણુ, હે વામન, ઉઠો, હે માધવ! ભક્તોના દુઃખ દૂર કરનાર, હે હૃષીકેશ, સર્વના આશ્રય, જગતના સ્વામી! હે અંતર્યામી, અપરિમિત સ્વરૂપ, હે વાસુદેવ, દુષ્ટોના વિનાશક, ચક્ર અને ગદા ધારણ કરનાર! સર્વજ્ઞ, સર્વશક્તિમાન, ઉઠો, ઉઠો, હે દેવાધિદેવ, દુઃખ વિનાશક, મને રક્ષો! જગતના આધાર, વિશાળ નેત્રવાળા, પવિત્ર કીર્તિવાળા, નિર્મૂર્તિ, સર્જન-પાલન-વિનાશના કારણ!” “હે રાજન, આ બંને મહાદૈત્યો, હત્યાકાંક્ષી અને ઘમંડમાં ચૂર છે—તમે જાણો છો કે કેમ હું આ દુઃખમાં આવ્યો છું? જો તમે મને, જે ભારે દુઃખમાં છે અને તમારો આશ્રય લીધો છે, અવગણશો, તો તમારી રક્ષક તરીકેની ભૂમિકા વ્યર્થ થશે.” આવી સ્તુતિ છતાં પણ, શુભ હરિ યોગનિદ્રા દ્વારા આવૃત્ત હોવાથી જાગ્યા નહીં. ત્યારે બ્રહ્માજીએ વિચાર્યું: “નિશ્ચિતપણે વિષ્ણુ કોઈ શક્તિના પ્રભાવમાં આવીને ઊંઘમાં છે અને જાગતા નથી—હવે હું શું કરું?” “આ બંને દૈત્યો ઘમંડમાં ચૂર અને હત્યાકાંક્ષી છે—હું શું કરું, ક્યાં જાઉં? ક્યાંય આશ્રય નથી.” એમ વિચારીને, બ્રહ્માજીએ મનમાં નિશ્ચય કરીને યોગનિદ્રાની સ્તુતિ કરવા માટે એકાગ્રતાથી મનને સ્થિર કર્યું. તેણે વિચાર્યું: “આ શક્તિ જ રક્ષણ કરવા સક્ષમ છે, જેને કારણે નિર્જીવ વિષ્ણુ પણ અચેત થઈ ગયો છે. જેમ જીવ વગરનો માણસ ધ્વનિ વગેરે ગુણોને અનુભવી શકતો નથી, તેમ હરિ પણ આંખો બંધ કરીને ઊંઘમાં કંઈ અનુભવે છે જ નહિ. અનેક રીતે સ્તુતિ છતાં, હરિ ઊંઘ છોડતા નથી—મને લાગે છે કે ઊંઘ તેમના નિયંત્રણમાં નથી, પણ તેઓ ઊંઘથી જ વશ થયેલા છે.” “જે કોઈ બીજાની શક્તિમાં આવે, તે એની દાસી બની જાય છે; તેથી, યોગનિદ્રા શ્રીહરિની પણ સ્વામિની છે. જેમ લક્ષ્મીપતિ પણ, જેમ કે મહાસાગરજાત, તેની વશતા અનુભવે છે, તેમ આખું જગત પણ આ દેવીના નિયંત્રણમાં છે.” “હું, વિષ્ણુ, શંભુ, સાવિત્રી, લક્ષ્મી અને ઉમા—બધા જ તેના પ્રભાવમાં છીએ, એમાં કોઈ સંશય નથી. હરિ પણ સામાન્ય મનુષ્યની જેમ અશક્ત બની જાય છે; જ્યારે એ પણ એને વશ થાય છે, તો બીજા મહાન આત્માઓની તો વાત જ શું?” “આજે હું યોગનિદ્રાની સ્તુતિ કરું છું, જેના દ્વારા જનાર્દન મુક્ત થશે અને શાશ્વત વાસુદેવ યુદ્ધ કરી શકશે.” આ રીતે નિશ્ચય કરીને, કમળના ડાંઠ પર બેઠેલા બ્રહ્માજીએ, વિષ્ણુના અંગો પર નિવાસ કરતી યોગનિદ્રાની સ્તુતિ આરંભી.