પાણીમાંથી ઊભા થઈ, હું બ્રહ્મા, હજારો વર્ષ સુધી ધરતી શોધતો રહ્યો, પણ મને ધરતી ક્યાંય મળી નહીં. એ સમયે આકાશમાંથી એક અદૃશ્ય અવાજ સાંભળાયો: "તપ, તપ." એટલે હું કમળ પર બેઠો અને હજારો વર્ષ તપસ્યા કરી. પછી ફરી એ અવાજ આવ્યો: "સૃષ્ટિ કરો!" હું હેરાન થઈ ગયો—કોણે સૃષ્ટિ કરું, શું કરું? એ સમયે મધુ અને કેટભા નામના બે ભયાનક દૈત્ય પ્રગટ થયા; હું ડરીને સમુદ્રમાં જતો રહ્યો, યુદ્ધ માટે તૈયાર થયો. મારા શક્તિથી એ દૈત્યોને સહન કરી શક્યો નહીં, એટલે હું પાણીની વચ્ચે પ્રવેશી ગયો, ત્યાં એક અદભૂત પુરુષને જોયો. તેની કાયાં વાદળ જેવી કાળી, પીળા વસ્ત્ર પહેરેલા, ચાર હાથ, જગતના સ્વામી, જંગલના ફૂલોની વણથી સજ્જ, શેષના શયન પર આરામ કરતા. શંખ, ચક્ર, ગદા, કમળ અને બીજા શસ્ત્રોથી તેજસ્વી, એ મહાન વિષ્ણુને મેં જોયો, જે શેષના પાંખ પર આરામ કરતા હતા. યોગનિદ્રાથી વિમૂઢ, અચલ, અવિનાશી એ ભગવાનને મેં શયન પર જોયા. નારદ, એ સમયે મારા મનમાં અદભૂત વિચાર આવ્યો: "હવે શું કરવું?" પછી મને યાદ આવ્યું અને મેં યોગનિદ્રા સ્વરૂપા દેવીની સ્તુતિ કરી. એ શુભ દેવી વિષ્ણુના શરીરમાંથી બહાર આવી, આકાશમાં ઉભી રહી; તેની મૂર્તિ અદ્વિતીય, દિવ્ય આભૂષણોથી સજ્જ. વિષ્ણુના શરીરમાંથી બહાર આવી, દેવી તેજસ્વી બની, આકાશમાં ઊભી રહી; તેની કૃપાથી જનાર્દન મુક્ત થયા, તેમના અપરાજિત સ્વરૂપે જાગ્યા. પાંચ હજાર વર્ષ સુધી તેમણે મહાન યુદ્ધ કર્યું; પછી, દૈત્યોને જોઈને હરિએ તેમને સંહાર્યા. એ સ્થળ પવિત્ર કરીને, ત્યાં જ દૈત્યોનો નાશ થયો; ત્યારબાદ રુદ્ર પણ ત્યાં આવ્યા, જ્યાં હું અને વિષ્ણુ હાજર હતાં. અમે ત્રણેય એ સુંદર, શાંત દેવીને જોયા; અમે તેમનું સ્તુતિ કરી, ત્યારે પરમ શક્તિએ અમને સંબોધન કર્યું. દેવીના દયાળુ નજરથી અમે આનંદિત અને પવિત્ર થઈ ગયા; પછી તેમણે કહ્યું—"સૃષ્ટિના સ્વામીઓ, તમે તમારું-તમારું કાર્ય શ્રદ્ધાપૂર્વક કરો." "મહાદૈત્યોનો સંહાર થઈ ગયો છે; હવે તમે સર્જન, પાલન અને સ્થાપન કરો, અને તમારા-તમારા લોકમાં નિરાશા વગર નિવાસ કરો." "તમારી પોતાની શક્તિથી ચાર પ્રકારના જીવો સર્જો." બ્રહ્મા કહે છે: તેમના મૃદુ, આનંદદાયક અને મધુર વચન સાંભળીને— "માતા, અમે કેવી રીતે જીવો સર્જી શકીએ? ધરતી વિસ્તરેલી નથી, દરેક જગ્યાએ માત્ર પાણી છે." "કોઈ જીવ નથી, કોઈ ગુણ નથી, કોઈ તત્વ નથી, કોઈ ઇન્દ્રિય નથી." અમારા વચન સાંભળીને દેવી સ્મિત કરે છે, તેમનો ચહેરો તેજસ્વી થાય છે. ત્યાં અચાનક, આકાશમાંથી એક અદભૂત વિમાન આવી પહોંચે છે; દેવી કહે છે: "દેવતાઓ, નિર્ભય બનીને તમે આમાં પ્રવેશ કરો." "આજે, આ દિવ્ય વિમાનમાં, હું બ્રહ્મા, વિષ્ણુ અને શિવને અદભૂત દૃશ્ય બતાવું છું." તેમનાં વચન સાંભળીને અમે 'ઓમ' કહ્યું અને— અમે ત્રણેય એ વિમાનમાં ચડી બેઠા, જે રત્નોથી સજ્જ, માળાઓથી શોભિત, ઘંટીઓથી રણકારતો હતો. દેવલોકના મહલ જેવી એ આનંદદાયક વિમાનમાં અમે નિર્ભય થઈને પ્રવેશ કર્યો; અમને બેઠા જોઈને, સંયમિત ઇન્દ્રિયોવાળી દેવી અમને નિહાળ્યા. દેવી પોતાની શક્તિથી એ વિમાનને આકાશમાં ઉડાવી દીધું. હરા અને બીજાઓ સાથે, અમે એ વિમાનમાંથી દેવીને જોયા— ત્યાં સુંદર વૃક્ષો હતાં, જે તમામ ફળો આપતા, કોયલની મીઠી કૂકથી સજ્જ, ધરતી પર પર્વતો, જંગલ અને વનમાળા, બધું આનંદદાયક હતું. ત્યાં સ્ત્રી-પુરુષ, પશુ, પવિત્ર નદીઓ, કુંડ, કુવો, જળાશય, જળકુંડ અને ધોધ હતાં. અમારી સામે એક અદભૂત શહેર આવ્યું, જે દિવ્ય કિલ્લા, યજ્ઞશાળા અને વિવિધ મહલોથી શોભિત હતું. એ શહેર જોઈને, અમે ઓળખી લીધું; કોઈએ કહ્યું: "શું આ સ્વર્ગ છે? આ અદભૂત સ્થળ કોણે રચ્યું?" અમે એક રાજાને જોયો, જે દેવતાની જેમ તેજસ્વી, વનમાં શિકાર કરવા જતો હતો, અને અંબિકા વિમાનમાં અમારે ઉપર ઊભી હતી. થોડી જ વારમાં, વિમાન પવનથી આગળ ધસી ગયું; પછી એ એક બીજા મનોહર પ્રદેશે પહોંચી ગયું. ત્યાં અમે નંદનવન જોયું, જે સુગંધિત અને પારીજાત વૃક્ષોથી છાયિત હતું. દેવી પાસે ચાર દાંતવાળું હાથી ઊભું હતું; ત્યાં મેનકા સહિત અનેક અપ્સરાઓનાં સમૂહ હતાં. એ બધાં વિવિધ રીતે રમતાં, ગાતાં અને નૃત્ય કરતાં; હજારો ગંધર્વો, યક્ષો અને વિદ્યાધરો પણ ત્યાં હતાં. મંદરાવનના મધ્યમાં તેઓ ગીત ગાઈને આનંદ માણતાં; ત્યાં અમે શક્તિશાળી ઇન્દ્રને પૌલોમિ સાથે જોયા. આ સ્વર્ગીય લોક, જલાધિપતિ, કુબેર, યમ, સૂર્ય અને અગ્નિ સાથે જોઈને અમે આશ્ચર્યમાં પડી ગયા. દેવતાઓનું એ સમૂહ જોઈને અમે અદભૂત અનુભવે ભરાઈ ગયા; પછી એ અદભૂત શહેરમાંથી રાજા બહાર આવ્યા. તે રાજા, દેવરાજની જેમ અડગ, પોતાની સેનાસહિત ધરતી પર ઊભા હતા; અમે વિમાનમાંથી જોયા, અને એ ઝડપથી આગળ ચાલ્યું. પછી, એ દિવ્ય બ્રહ્મલોક, જે સર્વ દેવો દ્વારા પૂજ્ય છે—ત્યાં બ્રહ્માને જોઈને, હરા અને કેશવ બંને આશ્ચર્યમાં પડી ગયા. એ સભામાં, બધા વેદો પોતાના અંગો સાથે, સમુદ્રો, નદીઓ, પર્વતો, તેમજ સર્પ અને નાગો પણ તેમના સત્ય સ્વરૂપે પ્રગટ થયા.