శక్రో రాజా కుబేరం చ కుబేరో వరుణం తథా
శక్రుడు, రాజు అయిన కుబేరుడు, అలాగే వరుణుడు కూడా,
హుతాశనం యమశ్చైవ భాస్కరం చ హుతాశనః
అగ్ని దేవుడు, యముడు, భాస్కరుడు, మళ్లీ అగ్ని దేవుడు,
ఏవం దేవాః ప్రేరయన్తి దేవాంశ్చ రతిభఞ్జనే
ఇలా దేవతలు, ఆనందాన్ని అడ్డుకునే పనిలో, ఇతర దేవతలను ప్రేరేపిస్తారు.
ద్వారి స్థితో వక్రశిరాః శక్రః ప్రాహ మహేశ్వరమ్
ద్వారంలో వంకర తలతో నిలబడి శక్రుడు మహేశ్వరుడితో ఇలా అన్నాడు.
ఇన్ద్ర ఉవాచ జగదీశ జగద్బీజ భక్తానాం భయభఞ్జన
ఇంద్రుడు అన్నాడు: జగత్తు యొక్క ప్రభూ, జగత్తుకు మూలమైనవాడా, భక్తుల భయాలను తొలగించేవాడా,
హరిర్జగామేత్యుక్త్వా తమాజగామ చ భాస్కరః
హరి వచ్చాడు, చెప్పినట్లు, భాస్కరుడూ అక్కడికి చేరాడు.
శ్రీసూర్య్య ఉవాచ సురశ్రేష్ఠ మహాభాగ పార్వతీశ నమోఽస్తు తే
శ్రీ సూర్యుడు అన్నాడు: దేవతలలో శ్రేష్ఠుడా, మహాభాగుడా, పార్వతీశ్వరా, నీకు నమస్కారం.
ఇత్యేవముక్త్వా శ్రీసూర్య్యః స జగామ భయాత్తతః
ఇలా చెప్పి, శ్రీ సూర్యుడు భయంతో అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు.
చన్ద్ర ఉవాచ ఆత్మారామ స్వయంపూర్ణ పుణ్యశ్రవణకీర్త్తన
చంద్రుడు అన్నాడు: స్వయంగా ఆనందంగా ఉండేవాడా, పూర్తిగా తానుగా నిండినవాడా, నీ కథ వినడమూ, నీను కీర్తించడమూ పుణ్యమయమైనవి,
పవన ఉవాచ ధర్మార్థకామమోక్షాణాం బీజరూప సనాతన
పవనుడు అన్నాడు: ధర్మం, అర్థం, కామం, మోక్షాలకు మూలమైన పురాతన స్వరూపుడా,
ఇత్యేవం స్తవనం శ్రుత్వా యోగజ్ఞానవిశారదః
ఇలాంటి స్తోత్రం విని, యోగం, జ్ఞానంలో నిపుణుడైనవాడు,
దృష్ట్వా సురాన్భయార్త్తశ్చ పునః స్తోతుం సముద్యతాన్
దేవతలు భయంతో బాధపడుతూ, మళ్లీ స్తోత్రం చేయడానికి సిద్ధమవుతున్నదాన్ని చూసి,
ఉత్తిష్ఠతో మహేశస్య త్రాసలజ్జాయుతస్య చ
భయంతో, లజ్జతో నిండిన మహేశుడు లేచినప్పుడు,
పశ్చాత్తాం కథయిష్యామి కథామతిమనోహరామ్
తర్వాత, ఆ అద్భుతమైన కథను నేను చెబుతాను.
నారాయణ ఉవాచ పలాయధ్వమితి ప్రాహ కృపయా పార్వతీభయాత్
నారాయణుడు అన్నాడు: కారుణ్యంతో, పార్వతీ భయంతో, 'పలాయించండి' అని అన్నాడు.
దేవాః పలాయితా భీతాః పార్వతీశాపహేతునా
పార్వతీశ్వరుని శాపం వల్ల భయపడిన దేవతలు పారిపోయారు.
తల్పాదుత్థాయ సా దుర్గా న చ దృష్ట్వా పురస్సురాన్
దుర్గాదేవి మంచం నుండి లేచి, తన ముందర దేవతలను చూడలేదు.
అద్యప్రభృతి తే దేవా వ్యర్థవీర్య్యా భవన్త్వితి
ఈ రోజు నుండి ఆ దేవతలకు శక్తి లేకుండా పోయింది.
తతః శివః శివాం దృష్ట్వా క్రోధసంరక్తలోచనామ్
అప్పుడు శివుడు, కోపంతో ఎర్రబడిన కన్నులతో ఉన్న శివానిని చూశాడు.
శివస్తాం దుఃఖితాం దృష్ట్వా క్రోధసంరక్తలోచనామ్
శివుడు, బాధతో కోపంతో ఎర్రబడిన కన్నులతో ఉన్న ఆమెను చూశాడు.
అతీవ భీతః సంత్రస్త ఉవాచ మధురం వచః కథం రుష్టా గిరిశ్రేష్ఠకన్యే ధన్యే మనోహరే
అతడు చాలా భయపడి, గందరగోళంగా, మృదువుగా ఇలా అన్నాడు: 'హిమపర్వతపు ఉత్తమ కుమార్తె, ధన్యురాలా, మనోహరమైనవాడా, నీవు ఎందుకు కోపించావు?
మమ సౌభాగ్యరూపే చ ప్రాణాధిష్ఠాతృదేవతే
నీవే నా అదృష్టానికి రూపం, నా ప్రాణానికి అధిష్ఠాన దేవతవు.
బ్రహ్మాణ్డసంఘే నిఖిలే కిమసాధ్యమిహావయోః
ఈ బ్రహ్మాండంలో మనిద్దరికీ సాధ్యం కానిది ఏముంది?
దైవాదజ్ఞాతదోషస్య శాన్తిం మే కర్త్తుమర్హసి
దురదృష్టవశాత్తు నాకు తెలియని తప్పు జరిగింది; నీవు నాకు శాంతిని ఇవ్వాలి.
త్వయా వినా హీశ్వరశ్చ శవతుల్యోఽశివః సదా
నీవు లేకపోతే, ఓ ఈశ్వరా, నేను ఎప్పుడూ శవంతో సమానంగా, మంగళం లేని వాడినైపోతాను.
తుష్టిస్త్వం చ తథా పుష్టిః శాన్తిస్త్వం క్షాన్తిరేవ చ
నీవే సంతృప్తి, నీవే పోషణ, నీవే శాంతి, నీవే సహనం.
సర్వాధారస్వరూపా త్వం సర్వబీజస్వరూపిణీ
నీవే అన్నిటికీ ఆధారం, నీవే అన్ని విత్తనాల మూలస్వరూపం.
త్వత్కోపవిషసందగ్ధం ద్రుతం జీవయ మాం మృతమ్
నీ కోపం విషంలా కాల్చేసి, నేను చనిపోయినవాడినైపోయాను; త్వరగా నన్ను బ్రతికించు.
శంకరస్య వచః శ్రుత్వా క్షమాయుక్తా చ పార్వతీ
శంకరుని మాటలు విని, పార్వతీకి మనసులో క్షమా భావం కలిగింది.
పార్వత్యువాచ ఆత్మారామం పూర్ణకామం సర్వదేహేష్వవస్థితమ్
పార్వతీ ఇలా అన్నది: 'ఆత్మారాముడు, అన్ని కోరికలు తీరినవాడు, అన్ని శరీరాల్లో ఉన్నవాడు.'