అహం కో వా త్వం చ కా వా విధినా యోజితః పురా
నేను ఎవరు? నువ్వెవరు? మనిద్దరినీ ఎప్పుడో కలిపిన ఈ విధి ఏమిటి?
అజ్ఞానీ కాతరః శోకే విపత్తౌ చ న పణ్డితః ।। 2.17.
అజ్ఞానులు దుఃఖంలో, అపదలో భయపడతారు; వారు పండితులు కారు.
నారాయణం తం సర్వేశం కాన్తం ప్రాప్స్యసి నిశ్చితమ్
నీవు నిశ్చయంగా సమస్త లోకాలకు అధిపతి అయిన నీ ప్రియుడు నారాయణునిని చేరుతావు.
మయా త్వం తపసా లబ్ధా బ్రహ్మణశ్చ వరేణ హి
నిన్ను నేను తపస్సుతో, బ్రహ్మదేవుని వరంతో పొందాను.
వృన్దావనే చ గోవిన్దం గోలోకే త్వం లభిష్యసి
వృందావనంలో నీవు గోలోకంలో గోవిందుని చేరుకుంటావు.
తత్ర ద్రక్ష్యసి మాం త్వం చ త్వాం చ ద్రక్ష్యామి సన్తతమ్
అక్కడ నువ్వు నన్ను చూస్తావు, నేనూ నిన్ను ఎప్పుడూ చూస్తూ ఉంటాను.
పునర్యాస్యామి తత్రైవ కః శోకో మే శృణు ప్రియే ।। త్వం హి దేహం పరిత్యజ్య దివ్యరూపం విధాయ చ
నేను మళ్లీ అక్కడికే వస్తాను; నాకు ఎందుకు బాధ ఉండాలి, ప్రియమైనవాడా, విను. నువ్వు ఈ శరీరం వదిలి, దివ్యరూపాన్ని ధరించి,
తత్కాలం ప్రాప్స్యసి హరిం మా కాన్తే కాతరా భవ
ఆ సమయంలో నీవు హరిను పొందుతావు; ప్రియమైనవాడా, భయపడవద్దు.
సుష్వాప శోభనే తల్పే పుష్పచన్దనచర్చితే
ఆమె పువ్వులు, గంధపు చందనం అలంకరించిన అందమైన మంచంపై మధురంగా నిద్రించింది.
రత్నప్రదీపసంయుక్తే స్త్రీరత్నం ప్రాప్య సున్దరీమ్
రత్నాల దీపాలతో, స్త్రీలలో మణిగా ఉన్న అందమైన భార్యను పొందాడు.
కృత్వా వక్షసి కాన్తాం తాం రుదన్తీమతిదుఃఖితామ్ ।। కృశోదరీం నిరాహారాం నిమగ్నాం శోకసాగరే
తన ప్రియమైనవారిని, ఏడుస్తూ, ఎంతో బాధతో, సన్నని నడుముతో, ఆహారం లేకుండా, దుఃఖసాగరంలో మునిగిపోయిన వారిని తన ఛాతీపై ఉంచాడు.
పునస్తాం బోధయామాస దివ్యజ్ఞానేన బోధవిత్ 2.17.
తాను దివ్యజ్ఞానంతో మళ్లీ ఆమెను మేల్కొలిపాడు.
స చ తస్యై దదౌ తచ్చ సర్వశోకహరం పరమ్
అతడు ఆమెకు అన్ని బాధలను తొలగించే పరమమైన దానిని ఇచ్చాడు.
క్రీడాం చకార హర్షేణ సర్వం మత్వాఽతినశ్వరమ్
అతడు ఆనందంగా ఆడుతూ, అన్నీ ఎంతో తాత్కాలికమని భావించాడు.
పులకాఙ్కితసర్వాఙ్గౌ మూర్చ్ఛితౌ నిర్జనే మునే
వారి శరీరమంతా రోమాంచితమై, ఇద్దరూ ఒంటరిగా మూర్చిపోయారు, మునివరా.
ఏకాంగౌ చ తథా తౌ ద్వౌ చార్ద్ధనారీశ్వరౌ యథా
అలా ఇద్దరూ ఒకే శరీరంగా, అర్ధనారీశ్వరుడిలా అయ్యారు.
ప్రాణాధికాం చ తాం మేనే రాజా ప్రాణాధికేశ్వరీమ్
రాజు ఆమెను తన ప్రాణాలకంటే ప్రియంగా, తన ప్రాణాధిపతిగా భావించాడు.
సువేషౌ సుఖసమ్భోగాదచేష్టౌ సుమనోహరౌ కథాం మనోహరాం దివ్యాం హసన్తౌ చ క్షణం పునః
సుందరంగా అలంకరించుకుని, ఆనందంలో నిశ్చలంగా, ఇద్దరూ ఆకర్షణీయంగా, మధురమైన దివ్యమైన మాటలు చెప్పుకుంటూ, క్షణం నవ్వుకున్నారు.
భుక్తవన్తౌ చ తామ్బూలం ప్రదతం చ పరస్పరమ్
ఇద్దరూ తమబీదను పరస్పరం ఇచ్చుకుంటూ ఆనందంగా తినిపించారు.
పరస్పరం సేవితౌ చ సుప్రీత్యా శ్వేతచామరైః
వెండితువ్వెలతో పరస్పరం ఎంతో ప్రేమతో సేవ చేసుకున్నారు.
క్షణం కేలినియుక్తౌ చ రసభావసమన్వితౌ
క్షణం పాటు, ఇద్దరూ ఆనందభరితమైన క్రీడలో నిమగ్నమయ్యారు.
సతతం జయయుక్తౌ ద్వౌ క్షణం నైవ పరాజితౌ 2.17.
ఇద్దరూ ఎప్పుడూ విజయంతో ఉండి, ఒక్క క్షణం కూడా ఓడిపోలేదు.
నారాయణ ఉవాచ బ్రాహ్మే ముహూర్త్తే చోత్థాయ పుష్పతల్పాన్మనోహరాత్
నారాయణుడు ఇలా చెప్పాడు — బ్రాహ్మముహూర్తంలో, పుష్పాలతో అలంకరించిన మధురమైన మంచం నుండి లేచి,
రాత్రివాసః పరిత్యజ్య స్నాత్వా మఙ్గలవారిణా
రాత్రి విశ్రాంతిని వదిలి, మంగళకరమైన నీటితో స్నానం చేశాడు.
చకారాహ్నికమావశ్యమభీష్టగురువన్దనమ్
తర్వాత నిత్యకర్మలు తప్పనిసరిగా చేసి, తాను కోరుకున్న గురువుకు నమస్కరించాడు.
రత్నశ్రేష్ఠం మణిశ్రేష్ఠం వస్త్రశ్రేష్ఠం చ కాఞ్చనమ్
అతనికి అతి ఉత్తమ రత్నాలు, మణులు, మంచి వస్త్రాలు, బంగారం ఉండేవి.
అమూల్యరత్నం యత్కిఞ్చిన్ముక్తామాణిక్యహీరకమ్
అమూల్యమైన రత్నాలు — ముత్యాలు, మాణిక్యాలు, వజ్రాలు — అతనికి ఏవైనా ఉండేవి.
గజరత్నం చాశ్వరత్నం ధేనురత్నం మనోహరమ్
అతనికి అద్భుతమైన ఏనుగులు, గొప్ప గుర్రాలు, ఆకర్షణీయమైన ఆవులు కూడా ఉండేవి.
కోశాగారసహస్రం చ నగరాణాం త్రిలక్షకమ్
వెయ్యి కోశాగారాలు, మూడు లక్షల పట్టణాలు అతని అధీనంలో ఉండేవి.
పుత్రం కృత్వా చ రాజేన్ద్రం సుచన్ద్రం దానవేషు చ
తన కుమారునిని రాజులకు రాజుగా, దానవుల్లో ప్రకాశించేలా చేశాడు.