స్రష్టా చ కాలే సృజతి పాతా పాతి చ కాలతః
సృష్టికర్త కాలానుసారం సృష్టిస్తాడు, కాపాడేవాడు కూడా కాలానుగుణంగా కాపాడుతాడు.
బ్రహ్మవిష్ణుశివాదీనామీశ్వరః ప్రకృతేః పరః।। స్రష్టా పాతా చ సంహర్త్తా స కృత్స్నాంశేన సర్వదా।2.17.
ప్రకృతికి అతీతుడైన పరమేశ్వరుడు బ్రహ్మ, విష్ణు, శివులకూ మూలకారణం; ఆయనే సృష్టికర్త, రక్షకుడు, లయకర్తగా ఎప్పుడూ సంపూర్ణంగా వ్యవహరిస్తాడు.
కాలే స ఏవ ప్రకృతిం నిర్మాయ స్వేచ్ఛయా ప్రభుః
ఆ పరమేశ్వరుడు తన సంకల్పంతో సరైన సమయంలో ప్రకృతిని సృష్టిస్తాడు.
ఆబ్రహ్మస్తంబపర్య్యన్తం సర్వం కృత్రిమమేవ చ
బ్రహ్మ నుంచి గడ్డి వరకు అన్నీ కల్పితమైనవే.
భజ సత్యం పరం బ్రహ్మ రాధేశం త్రిగుణాత్పరమ్
నిజమైన పరబ్రహ్మను, మూడు గుణాలకు అతీతుడైన రాధాదేవి ప్రభువును భజించు.
జలం జలేన సృజతి జలం పాతి జలేన యః
ఆయనే నీటితో నీటిని సృష్టిస్తాడు, నీటితోనే నీటిని పోషిస్తాడు.
యస్యాజ్ఞయా వాతి వాతః శీఘ్రగామీ చ సన్తతమ్
ఆయన ఆజ్ఞతో గాలి ఎప్పుడూ వేగంగా వీయుతుంది.
యథాక్షణం వర్షతీన్ద్రో మృత్యుశ్చరతి జన్తుషు
ప్రతి క్షణం ఇంద్రుడు వాన కురిపిస్తాడు, మరణదేవుడు జీవుల్లో సంచరిస్తాడు.
మృత్యోర్మూలం కాలమూలం యమస్య చ యమం పరమ్
మరణానికి మూలం కాలం; కాలానికి మూలం యముని అధిపతి అయిన పరమేశ్వరుడు.
సంహర్త్తారం చ సంహర్తుస్తం కృష్ణం శరణం వ్రజ
నాశనకర్తను కూడా నాశనం చేసే ఆ కృష్ణుని ఆశ్రయించు.
అహం కో వా త్వం చ కా వా విధినా యోజితః పురా
నేను ఎవరు? నువ్వెవరు? మనిద్దరినీ ఎప్పుడో కలిపిన ఈ విధి ఏమిటి?
అజ్ఞానీ కాతరః శోకే విపత్తౌ చ న పణ్డితః ।। 2.17.
అజ్ఞానులు దుఃఖంలో, అపదలో భయపడతారు; వారు పండితులు కారు.
నారాయణం తం సర్వేశం కాన్తం ప్రాప్స్యసి నిశ్చితమ్
నీవు నిశ్చయంగా సమస్త లోకాలకు అధిపతి అయిన నీ ప్రియుడు నారాయణునిని చేరుతావు.
మయా త్వం తపసా లబ్ధా బ్రహ్మణశ్చ వరేణ హి
నిన్ను నేను తపస్సుతో, బ్రహ్మదేవుని వరంతో పొందాను.
వృన్దావనే చ గోవిన్దం గోలోకే త్వం లభిష్యసి
వృందావనంలో నీవు గోలోకంలో గోవిందుని చేరుకుంటావు.
తత్ర ద్రక్ష్యసి మాం త్వం చ త్వాం చ ద్రక్ష్యామి సన్తతమ్
అక్కడ నువ్వు నన్ను చూస్తావు, నేనూ నిన్ను ఎప్పుడూ చూస్తూ ఉంటాను.
పునర్యాస్యామి తత్రైవ కః శోకో మే శృణు ప్రియే ।। త్వం హి దేహం పరిత్యజ్య దివ్యరూపం విధాయ చ
నేను మళ్లీ అక్కడికే వస్తాను; నాకు ఎందుకు బాధ ఉండాలి, ప్రియమైనవాడా, విను. నువ్వు ఈ శరీరం వదిలి, దివ్యరూపాన్ని ధరించి,
తత్కాలం ప్రాప్స్యసి హరిం మా కాన్తే కాతరా భవ
ఆ సమయంలో నీవు హరిను పొందుతావు; ప్రియమైనవాడా, భయపడవద్దు.
సుష్వాప శోభనే తల్పే పుష్పచన్దనచర్చితే
ఆమె పువ్వులు, గంధపు చందనం అలంకరించిన అందమైన మంచంపై మధురంగా నిద్రించింది.
రత్నప్రదీపసంయుక్తే స్త్రీరత్నం ప్రాప్య సున్దరీమ్
రత్నాల దీపాలతో, స్త్రీలలో మణిగా ఉన్న అందమైన భార్యను పొందాడు.
కృత్వా వక్షసి కాన్తాం తాం రుదన్తీమతిదుఃఖితామ్ ।। కృశోదరీం నిరాహారాం నిమగ్నాం శోకసాగరే
తన ప్రియమైనవారిని, ఏడుస్తూ, ఎంతో బాధతో, సన్నని నడుముతో, ఆహారం లేకుండా, దుఃఖసాగరంలో మునిగిపోయిన వారిని తన ఛాతీపై ఉంచాడు.
పునస్తాం బోధయామాస దివ్యజ్ఞానేన బోధవిత్ 2.17.
తాను దివ్యజ్ఞానంతో మళ్లీ ఆమెను మేల్కొలిపాడు.
స చ తస్యై దదౌ తచ్చ సర్వశోకహరం పరమ్
అతడు ఆమెకు అన్ని బాధలను తొలగించే పరమమైన దానిని ఇచ్చాడు.
క్రీడాం చకార హర్షేణ సర్వం మత్వాఽతినశ్వరమ్
అతడు ఆనందంగా ఆడుతూ, అన్నీ ఎంతో తాత్కాలికమని భావించాడు.
పులకాఙ్కితసర్వాఙ్గౌ మూర్చ్ఛితౌ నిర్జనే మునే
వారి శరీరమంతా రోమాంచితమై, ఇద్దరూ ఒంటరిగా మూర్చిపోయారు, మునివరా.
ఏకాంగౌ చ తథా తౌ ద్వౌ చార్ద్ధనారీశ్వరౌ యథా
అలా ఇద్దరూ ఒకే శరీరంగా, అర్ధనారీశ్వరుడిలా అయ్యారు.
ప్రాణాధికాం చ తాం మేనే రాజా ప్రాణాధికేశ్వరీమ్
రాజు ఆమెను తన ప్రాణాలకంటే ప్రియంగా, తన ప్రాణాధిపతిగా భావించాడు.
సువేషౌ సుఖసమ్భోగాదచేష్టౌ సుమనోహరౌ కథాం మనోహరాం దివ్యాం హసన్తౌ చ క్షణం పునః
సుందరంగా అలంకరించుకుని, ఆనందంలో నిశ్చలంగా, ఇద్దరూ ఆకర్షణీయంగా, మధురమైన దివ్యమైన మాటలు చెప్పుకుంటూ, క్షణం నవ్వుకున్నారు.
భుక్తవన్తౌ చ తామ్బూలం ప్రదతం చ పరస్పరమ్
ఇద్దరూ తమబీదను పరస్పరం ఇచ్చుకుంటూ ఆనందంగా తినిపించారు.
పరస్పరం సేవితౌ చ సుప్రీత్యా శ్వేతచామరైః
వెండితువ్వెలతో పరస్పరం ఎంతో ప్రేమతో సేవ చేసుకున్నారు.