సర్వేషామాదిభూతర్స్త్వం సర్వః సర్వేశ్వరస్తథా । సర్వపాతా చ సంహర్తా సృష్టిరూప నo
ప్రభూ! నీవే అందరికీ ఆదికారణం, నీవే అన్నీ, నీవే అందరికీ అధిపతి. నీవే అందరికీ ఆధారం, నీవే సంహారకుడు, నీవే సృష్టిరూపం.
త్వత్పాదపద్మరజసా ధన్యా పూతా వసుంధరా । శూన్యరూపా త్వయి గతే హే నాథ పరమం పదమ్
నీ పాదపద్మాల ధూళితో vasundhara ధన్యురాలై పవిత్రమైంది. ప్రభూ! నీవు వెళ్లిపోయినప్పుడు, ఆ భూమి శూన్యంగా, పరమపదాన్ని పొందినట్టు అయింది.
యత్పఞ్చవింశత్యధికం వర్షాణాం శతకం గతమ్ । త్యక్త్వేమాం స్వపదం యాసి రుదతీం విరహాతురామ్
ఒక వంద ఇరవై అయిదు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. ఇప్పుడు నీవు ఈ లోకాన్ని వదిలి, నీ స్వస్థానానికి వెళ్తున్నావు. భూమి మాత్రం విడిపోవడాన్ని తట్టుకోలేక ఏడుస్తూ ఉంది.
మహాదేవ ఉవాచ బ్రహ్మణా ప్రార్థితస్త్వం చ సమాగత్య వసుంధరామ్ । భూభారహరణం కృత్వా ప్రయాసి స్వపదం విభో
మహాదేవుడు ఇలా అన్నాడు: బ్రహ్మదేవుడు ప్రార్థించగా నీవు vasundhara వద్దకు వచ్చి, భూభారం తీయడం చేసి, ఇప్పుడు నీ స్వస్థానానికి వెళ్తున్నావు ప్రభూ!
త్రైలోక్యే పృథివీ ధన్యా సద్యః పూతా పదాఙ్కితా । వయం చ మునయో ధన్యాః సాక్షాద్దృష్ట్వా పదామ్బుజమ్
మూడు లోకాలలో భూమి నీ పాదముద్రతో వెంటనే పవిత్రమై, ధన్యురాలైంది. మేము మునులు కూడా నీ పాదపద్మాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూసి ధన్యులమయ్యాం.
ధ్యానాసాధ్యో దురారాధ్యో మునీనామూర్ధ్వరేతసామ్ । అస్మాకమపి యశ్చేశః సోఽధునా చాక్షుషో భువి
ధ్యానం ద్వారానే అందుబాటులోకి వచ్చే, మహా తపస్సుతో కూడిన మునులకు కూడా సులభంగా లభించని ఆ ప్రభువు, ఇప్పుడు మాకు భూమిపై ప్రత్యక్షంగా కనబడుతున్నాడు.
వాసుః సర్వనివాసశ్చ విశ్వని యస్య లోమసు । దేవస్తస్య మహావిష్ణుర్వాసుదేవో మహీతలే
ప్రభూ! నీలోనే ఈ విశ్వం ఉన్నది. నీ రోమరంధ్రాలలోనే అన్నీ లోకాలు నివసిస్తున్నాయి. ఆ మహావిష్ణువు, వాసుదేవుడు, భూమిపై ప్రత్యక్షంగా ఉన్నాడు.
సుచిరం తపసా లబ్ధం సిద్ధేన్ద్రాణాం సుదుర్లభమ్ । యత్పాదపద్మమతులం చాక్షుషం సర్వజీవినామ్
ఎన్నో సంవత్సరాల తపస్సుతో, సిద్ధులకు కూడా దుర్లభమైన నీ అపూర్వ పాదపద్మాన్ని ఇప్పుడు అన్ని జీవులు ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నాయి.
అనన్త ఉవాచ త్వమనన్తో హి భగవన్నాహమేవ కలాంశకః । విశ్వైకస్థే క్షుద్రకూర్మే మశకోఽహం గజే యథా
అనంతుడు ఇలా అన్నాడు: ప్రభూ! నిజంగా నీవే అనంతుడవు, నేను కాదు. నేను నీ శక్తికి చిన్న భాగమే. ఈ విశ్వంలో నేను ఏనుగుపై చిన్న పురుగులాంటివాడిని.
అసంఖ్యశేషాః కూర్మాశ్చ బ్రహ్మవిషణుశివాత్మకాః । అసంఖ్యాని చ విశ్వాని తేషామీశః స్వయం భవాన్
ఎన్నో సంఖ్యలేని కూర్ములు, బ్రహ్మ, విష్ణు, శివ స్వరూపంలో ఉన్నారు. అలాగే ఎన్నో విశ్వాలు ఉన్నాయి. వాటన్నింటికీ నీవే ఏకైక అధిపతి.
అస్మాకమీదృశం నాథ సుదినం క్వ భవిష్యతి । స్వప్నాదృష్టశ్చయశ్చేశః స దృష్టః సర్వజీవినామ్
ప్రభూ! మాకు ఇలాంటి శుభదినం ఎప్పుడొస్తుందో? కలలో మాత్రమే చూసిన ఆ ప్రభువును, ఇప్పుడు అన్ని జీవులు ప్రత్యక్షంగా చూశారు.
నాథ ప్రయాసి గోలోకం పూతాం కృత్వా వసుంధరామ్ । తామనాథాం రుదన్తీం చ నిమగ్నాం శోకసాగరే
ప్రభూ! నీవు భూమిని పవిత్రం చేసి, గోలోకానికి వెళ్తున్నావు. భూమిని యజమాని లేకుండా, ఏడుస్తూ, శోకసాగరంలో మునిగిపోయేలా వదిలిపెడుతున్నావు.
దేవా ఊచుః వేదాఃస్తోతుం న శక్తా యం బ్రహ్మేశానాదయస్తథా । తమేవ స్తవనం కిం వా వయం కుర్మో నమోఽస్తు తే
దేవతలు ఇలా అన్నారు: వేదాలు, బ్రహ్మ, ఈశ్వరుడు మొదలైనవారు కూడా నిన్ను స్తుతించలేరు. మరి మేము ఏమి స్తోత్రం చేయగలం? నీకు నమస్సులు.
ఇత్యేవముక్త్వా దేవాస్తే ప్రయయుర్ద్వారకాం పురీమ్ । తత్రస్థం భగవన్తం చ ద్రష్టుం శీఘ్రం ముదాఽన్వితాః
ఇలా చెప్పి దేవతలు ఆనందంతో, వేగంగా ద్వారకా నగరానికి వెళ్లి, అక్కడ ఉన్న భగవంతుడిని దర్శించడానికి ఉత్సాహంగా బయలుదేరారు.
అథ తేషాం చ గోపాలా యయుర్గోలోకముత్తమమ్ । పృథివీ కమ్పితా భీతా చలన్తః సప్తసాగరాః
ఆ తరువాత వారిలోని గోపకులు ఉత్తమమైన గోలోకానికి వెళ్లారు. భూమి భయంతో కంపించగా, ఏడు సముద్రాలు కదిలాయి.
హతశ్రియం ద్వారకాం చ త్యక్త్వా చ బ్రహ్మశాపతః । మూర్తిం కదమ్బమూలస్థాం వివేశ రాధికేశ్వరః
బ్రహ్మశాపం వల్ల మహిమ కోల్పోయిన ద్వారకాను వదిలి, రాధికేశ్వరుడు కదంబవృక్షం కింద తన స్వరూపంలో ప్రవేశించాడు.
తే సర్వే చైరకాయుద్ధే నిపేతుర్యాదవాస్తథా । చితామారుహ్య దేవ్యశ్చ ప్రయయుః స్వామిభిః సహ
అందరు యాదవులు పరస్పర యుద్ధంలో మరణించారు. దేవతామహిళలు తమ భర్తలతో కలిసి చితపై ఎక్కి, పరలోకానికి వెళ్లారు.
అర్జునః స్వపురం గత్వా సమువాచ యుధిష్ఠిరమ్ । స రాజా భ్రాతృభిః సార్ధం యయౌ స్వర్గం చ భార్యయా
అర్జునుడు తన నగరానికి వెళ్లి, యుధిష్ఠిరునితో మాట్లాడాడు. తరువాత రాజు తన సోదరులతో, భార్యతో కలిసి స్వర్గానికి వెళ్లాడు.
దృష్ట్వా కదమ్బమూలస్థం తిష్ఠన్తం పరమేశ్వరమ్ । దేవా బ్రహ్మాదయస్తే చ ప్రణేముర్భక్తిపూర్వకమ్
కదంబ వృక్షపు అడుగున పరమేశ్వరుడు నిలబడి ఉన్నాడని చూసి, బ్రహ్మ మొదలైన దేవతలు అందరూ భక్తితో నమస్కరించారు.
తుష్టువుః పరమాత్మానం దేవం నారాయణం ప్రభుమ్ । శ్యామం కిశోరవయసం భూషితం రత్నభూషణైః
వారు పరమాత్మ అయిన నారాయణుని, నలుపు వర్ణంతో, యవ్వనంతో, రత్నాల అలంకారాలతో అలంకరించబడి ఉన్న దేవుణ్ణి స్తుతించారు.
వహ్నిశుద్ధాంశుకాధానం శోభితం వనమాలయా । అతీవ సున్దరం శాన్తం లక్ష్మీకాన్తం మనోహరమ్
అగ్నిలో శుద్ధి చేసిన వస్త్రాలు ధరించి, అడవి పువ్వుల హారంతో మెరిసిపోతూ, అత్యంత అందంగా, ప్రశాంతంగా, లక్ష్మీప్రియుడిగా, మనసును ఆకట్టుకునేలా ఉన్నాడు.
వ్యాధాస్త్రసంయుతం పాదపద్మం పద్మాదివన్దితమ్ । దృష్ట్వా బ్రహ్మాదిదేవాంస్తానభయం సస్మితం దదౌ
వేటగాడు వేసిన బాణానికి భయంతో కొద్దిగా కంపించిన పద్మపాదాలను, లక్ష్మీ మొదలైనవారు పూజించారు. బ్రహ్మ మొదలైన దేవతలను చూసి, ఆయన చిరునవ్వుతో భయాన్ని తొలగించారు.
పృథివీం తాం సమాశ్వాస్య రుదతీం ప్రేమవిహ్వలామ్ । వ్యాధం ప్రస్థాపయామాస పరం స్వపదముత్తమమ్
ప్రేమతో విరహవేదనతో ఏడుస్తున్న భూమిని పరమేశ్వరుడు ఓదార్చి, వేటగాడిని పరమోన్నతమైన స్థానానికి పంపించాడు.
బలస్య తేజః శేషే చ వివేశ పరమాద్భుతమ్ । ప్రద్యుమ్నస్య చ కామే వై వాఽనిరుద్ధస్య బ్రహ్మణి
బలరాముని తేజస్సు ఆశ్చర్యకరంగా శేషునిలోకి ప్రవేశించింది. ప్రద్యుమ్నుని తేజస్సు కామునిలోకి, అనిరుద్ధుని తేజస్సు బ్రహ్మలోకి ప్రవేశించాయి.
అయోనిసంభవా దేవీ మహాలక్ష్మీశ్చ రుక్మిణీ । వైకుణ్ఠం ప్రయయౌ సాక్షాత్స్వశరీరేణ నారద
అజన్మ అయిన మహాలక్ష్మీ దేవి, రుక్మిణి కూడా, నారదా, తమ శరీరాలతోనే ప్రత్యక్షంగా వైకుంఠానికి వెళ్లారు.
సత్యభామా పృథివ్యాం చ వివేశ కమలాలయా । స్వయం జామ్బవతీ దేవీ పార్వత్యాం విశ్వమాతరి
సత్యభామ భూమిలోకి, కమలాలయమైన భూమిలోకి ప్రవేశించింది. జాంబవతి దేవి స్వయంగా విశ్వమాత అయిన పార్వతిలోకి ప్రవేశించింది.
యా యా దేవ్యశ్చ యాసాం చాప్యంశరుపాశ్చ భూతలే । తస్యాం తస్యాం ప్రవివిశుస్తా ఏవ చ పృథక్పృథక్
ప్రతి దేవి, భూమిపై ఉన్న వారి అంసరూపాలు, ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్కరుగా తమ తమ స్వరూపాలలోకి ప్రవేశించారు.
సామ్బస్య తేజః స్కన్దే చ వివేశ పరమాద్భుతమ్ । కశ్యపే వసుదేవశ్చాప్యదివ్యాం దేవకీ తథా
సాంబుని తేజస్సు అద్భుతంగా స్కందునిలోకి ప్రవేశించింది. వసుదేవుడు కశ్యపునిలోకి, దివ్యమైన దేవకీ కూడా ప్రవేశించింది.
రుక్మిణీమన్దిరం త్యకత్వా సమస్తాం ద్వారకాం పురీమ్ । స జగ్రాహ సముద్రశ్చ ప్రఫుల్లవదనేక్షణః
రుక్మిణి మందిరాన్ని, మొత్తం ద్వారకా పురిని వదిలి, సముద్రుడు వికసించిన ముఖంతో, అనేక కళ్ళతో వాటిని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు.
లపణోదః సమాగత్య తుష్టావ పురుషోత్తమమ్ । రురోద తద్వియోగేన సాశ్రునేత్రశ్చ విహ్వలః
సముద్రం అక్కడికి వచ్చి, పురుషోత్తముని స్తుతించి, ఆయన వేరుపడటంతో కన్నీళ్లు పెట్టి, బాధతో ఏడ్చాడు.