మిష్టాన్నం భోజయామాస శీతతోయం సువాసితం । తామ్బూలం చ వరం రమ్యం కర్పూరాదిసువాసితమ్
ఆమె మధురమైన అన్నపానాలు, చల్లని సువాసన గల నీరు, కర్పూరాది సుగంధాలతో తాంబూలాన్ని అందంగా సమర్పించింది.
అలక్తకం చ ప్రదదౌ నఖేషు పాదపద్మయోః । కుఙ్కుమస్యాపి రాగం చ సిషేవే శ్వేతచామరైః
ఆమె అమ్మవారి పాదపద్మాల గోళుసులకు అలక్తకాన్ని, కుంకుమ రంగును అప్లికించి, తెల్ల చామరాలతో సేవ చేసింది.
మంపుజ్య పార్వతీం దేవీం మునిపత్నీః క్రమేణ చ । పూజయామాస విధివత్పతిపుత్రవతీః సతీః
మునుల భార్యలు ఒక్కొక్కరిగా పార్వతీ దేవిని, భర్తలు, పిల్లలు ఉన్న సతీలను యథావిధిగా పూజించారు.
రాజకన్యా దేవకన్యా నాగకన్యా మనోహరాః । మునికన్యా బన్ధుకన్యాః పూజయామాస సువ్రతా
రాజకుమార్తెలు, దేవకన్యలు, ఆకర్షణీయమైన నాగకన్యలు, మునికన్యలు, బంధువుల కుమార్తెలు — వీరందరూ సత్ప్రవర్తనతో అమ్మవారిని పూజించారు.
వాద్య నానావిధం రమ్యం వాదయామాస కౌతుకాత్ । మఙ్గలం కారయామాస భోజయామాస బ్రహ్మణాన్
వారు ఆనందంతో వివిధ రకాల సంగీత వాయిద్యాలు వాయించి, మంగళకార్యాలు నిర్వహించి, బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టారు.
భైరవీం పూజయామాస మథురాగ్రామదేవతామ్ । ఉపచారైః షోడశభిః షష్ఠీం మఙ్గలచణ్డికామ్
వారు మధురా గ్రామ దేవత అయిన భైరవిని పదహారు విధాలుగా పూజించి, మంగళ చండిక అయిన షష్ఠిని కూడా పూజించారు.
పుణ్యం స్వస్త్యయనం శుద్ధం వారయామాస మఙ్గలమ్ । వేదాంశ్చ పాఠయామాస వసుదేవాస్య వల్లభా
పుణ్యమైన, శుభకరమైన కార్యాలు నిర్వహించి, వసుదేవుని ప్రియమైనవారు వేదాలను పఠించారు.
స్వర్గఙ్గాసుజలేనైవ సువర్మకలశేన చ । స్నాపయామాస సబలం శ్రీకృష్ణం పుత్రవత్సలా
స్వర్గీయ గంగా జలంతో, బంగారు పాత్రలో, కుమారుడైన కృష్ణుని అన్నతో కలిసి తల్లి ప్రేమతో స్నానం చేయించింది.
వస్త్రచన్దనమాల్యైశ్చ తయోర్వేషం చకార సా । రత్నేన్ద్రసారనిర్మాణభూషణైశ్చ మనోహరైః
ఆమె ఇద్దరికి వస్త్రాలు, చందనం, మాలలు ధరింపజేసి, అద్భుతమైన రత్నాలతో చేసిన అలంకారాలతో అలంకరించింది.
మాతృభూషణభూషాఢ్యః సబలః కృష్ణ ఏవ చ । ఆయయౌ చ సభాం దేవమునీన్ద్రాణాం చ నారద
తల్లి అలంకారాలతో కృష్ణుడు అన్నతో కలిసి ఎంతో అందంగా అలంకరించబడి, నారదుడు దేవతలు, మునుల సభలోకి ప్రవేశించాడు.
దృష్ట్వా తం జగతాం రాథముత్తస్థౌ ప్రజవేన చ । స్వయం విధాతా శంభుశ్చ శేషో ధర్మశ్చ భాస్కరః
ఆ లోకాల రథికుడిని చూసి, బ్రహ్మ, శివుడు, శేషుడు, ధర్ముడు, భాస్కరుడు తక్షణమే వేగంగా లేచారు.
దేవాశ్చ మునయశ్చైవ కార్తికేయో గణేశ్వరః । పృథక్పృథక్ క్రమేణైవ తుష్టావ పరమేశ్వరమ్
దేవతలు, ఋషులు, కార్తికేయుడు, గణేశ్వరుడు ఒక్కొక్కరుగా క్రమంగా పరమేశ్వరుడిని వేర్వేరుగా స్తుతించారు.
బ్రహ్మోవాచ నాథానిర్వచనోయోఽసి భక్తానుగ్రహవిగ్రహః । వేదానిర్వచనీయం చ కస్త్వాం స్తోతుమిహేశ్వరః
బ్రహ్మ వాక్యం: ప్రభూ! నీవు వర్ణించలేని వాడవు, భక్తులకు కరుణామూర్తివి. వేదాలు కూడా నిన్ను పూర్తిగా వివరించలేవు. మరి ఇక్కడ నిన్ను ఎవరూ స్తుతించగలరా?
మహాదేవ ఉవాచ దేహేషు దేహినాం శశ్వత్స్థితం నిర్లిప్తమేవ చ । కర్మిణాం కర్మణాం శుద్ధం సాక్షిణాం సాక్షతం విభుమ్
మహాదేవుడు ఇలా అన్నాడు: ప్రాణుల శరీరాల్లో నీవు శాశ్వతంగా ఉండి, ఏ విషయానికి అంటుకోకుండా, కర్మచేసేవారిలో పవిత్రుడిగా, సాక్షులందరిలో పరిపూర్ణమైన సాక్షిగా, అన్నింటినీ వ్యాపించినవాడివి.
అనన్త ఉవాచ కింవా జానామ్యహం నాథ త్వామజ్ఞోఽనన్తమీశ్వరమ్ । అనన్తకోటిబ్రహ్మాణ్డకారణం దుఃఖతారణమ్
అనంతుడు ఇలా అన్నాడు: ప్రభూ! నేను అజ్ఞానిని, నిన్ను — అనంతుడైన ప్రభువును, అనేక బ్రహ్మాండాలకు కారణమైనవాడిని, బాధలనుండి రక్షించేవాడిని — ఎలా తెలుసుకోగలను?
మహావిష్ణోశ్చ లోమ్నాం చ వివరేషు జలేషు చ । సన్తి విశ్వాన్యసంఖ్యాని చిత్రాణి కృత్రిమాణి చ
మహావిష్ణువు యొక్క రోమకూపాల్లో, నీటిలో అనేక, లెక్కలేనన్ని, విచిత్రమైన, విభిన్నమైన లోకాలు ఉన్నాయి.
సన్తి సన్తశ్చ దేవాశ్చ బ్రహ్మవిష్ణుశివాత్మకాః । త్వదంశాః ప్రతిబిమ్బేషు తీర్థాని భారతం తథా
మంచి మనుషులు, దేవతలు, బ్రహ్మ, విష్ణు, శివ స్వరూపులు, నీ భాగాలు ప్రతిబింబంగా ఉన్నారు. పవిత్ర క్షేత్రాలు, భారతదేశం కూడా ఉన్నాయి.
బ్రహ్మాణ్డైకస్థితోఽహం చ సూక్ష్మనాగస్వరూపకః । స్థాపితశ్చ త్వయా కూర్మే గజేన్ద్రే మశకో యథా
నేను ఒక బ్రహ్మాండంలో సూత్రమైన నాగరూపంలో నివసిస్తున్నాను. నువ్వే నన్ను స్థాపించావు. అలాగే కూర్ముడు, గజేంద్రుడు, ఇంతకీ ఈగను కూడా నువ్వే స్థాపించావు.
పరమాణుపరం సూక్ష్మం విశ్వేషు నాస్తి కుత్రచిత్ । మహావిష్ణోః పరం స్థూలం సమో నాస్తి చ కుత్రచిత్
ఈ సర్వలోకాలలో పరమాణువుకంటే సూక్ష్మమైనది లేదు. మహావిష్ణువుకంటే పెద్దది లేదు. ఆయనతో సమానమైనవాడు ఎవరూ లేరు.
మహావిష్ణోః పరస్త్వం చ త్వత్పరో నాస్తి కశ్చన । స్థూలాత్స్థూలతరో దేవః మూక్ష్మాత్సూక్ష్మతమో మహాన్
ప్రభూ! నీవు మహావిష్ణువును మించిపోయినవాడివి. నిన్ను మించినవాడు ఎవరూ లేరు. నీవు అతి పెద్దవాడవు, అతి సూక్ష్ముడవు, పరమాత్మవు.
ఆధారశ్చ మహావిష్ణో జలరూపో భవాన్స్వయమ్ । జలాధారో హి గోలోకస్త్వం చ స్థావరరూపధృక్
మహావిష్ణువు ఆధారంగా ఉన్నాడు, నీవు నీటి స్వరూపుడవు. నీ ఆధారం గోలొకధామం — నీటితో నిండినది. నీవు స్థావరరూపాన్ని కూడా ధరించేవాడవు.
మర్వాధారో మహాన్వాయుః శ్వాసనిః శ్వాసరూపకః । భక్తానుగ్రహదేహస్య నిత్యస్య భవతో దిభో
భూమికి ఆధారం గొప్ప వాయువు, అది ఊపిరిగా, ఊపిరి రూపంగా ఉంది. నీ దివ్యమైన, నిత్యమైన శరీరం భక్తులకు అనుగ్రహం కోసం ఉంది.
వక్త్రైర్బహుతరైర్వాంఽథ త్వయా దత్తైః పురైవ చ । స్తోతుమిచ్ఛామి త్వద్యోగం న దత్తం జ్ఞానమైశ్వరమ్
నీవే నాకు ఎన్నో నోళ్ళు ఇచ్చినా, వాటితో నిన్ను స్తుతించాలనుకున్నా, నీ యథార్థ స్వరూపాన్ని వివరించడానికి నాకు ఆ దివ్య జ్ఞానం లేదు.
దేవా ఊచుః త్వామనన్తం యది స్తోతుం దేవోఽనన్తో న హీశ్వరః । న హి స్వయం విధాతా చ న హి జ్ఞానాత్మకః శివః
దేవతలు ఇలా అన్నారు: అనంతుడైన దేవుడు అయినా నిన్ను స్తుతించలేకపోతే, బ్రహ్మ కూడా కాదు, జ్ఞానస్వరూపుడైన శివుడూ కాదు.
మునీన్ద్రా ఊచుః వేదా న శక్తాః స్తోతుం చేత్త్వాం చైవ జ్ఞాతుమీశ్వరమ్ । వయం వేదవిదః సన్తః కిం కుర్మః స్తవనం తవ
మహర్షులు ఇలా అన్నారు: వేదాలు నిన్ను స్తుతించలేకపోతే, నిన్ను తెలుసుకోలేకపోతే, వేదాలను తెలిసిన మేము నీ స్తోత్రంలో ఏమి చేయగలము?
ఇదం స్తోత్రం మహాపుణ్యం దేవైశ్చ మునిమిః కృతమ్ । యః పఠేత్సంయతః శుద్ధః పూజాకాలే చ భక్తితః
ఈ మహాపుణ్యమైన స్తోత్రాన్ని దేవతలు, మునులు రచించారు. ఎవరైనా నియమంగా, పవిత్రంగా, భక్తితో పూజాకాలంలో పఠిస్తే—
ఇహ లోకే సుఖం భుక్త్వా లబ్ధ్వా జ్ఞానం నిరఞ్జనమ్ । రత్నాయానం సమారుహ్య గోలోకం స చ గచ్ఛతి
ఈ లోకంలో సుఖంగా జీవించి, నిర్మలమైన జ్ఞానం పొందినవాడు, రత్నాల రథంపై ఎక్కి గోలొకానికి వెళ్తాడు.
ఇతి శ్రీబ్రహ్మo మహాo శ్రీకృష్ణజన్మఖo ఉత్తo నారదనాo భగవదుపనయనే శాతతమోఽయాయః
ఇలా శ్రీబ్రహ్మవైవర్త మహాపురాణంలో, శ్రీకృష్ణ జన్మఖండంలో, నారదుడు భగవంతుని అనుగ్రహించిన వందవ అధ్యాయం పూర్తయ్యింది.
అథైకాధికశతతమోధ్యాయః నారాయణ ఉవాచ సంస్తూయ దేవా మునయో విరేముర్నహి మానసే । దదృశుః ప్రాఙ్గణే కృష్ణం శోభితం పీతవాససా
తర్వాత నూట ఒకటవ అధ్యాయం ప్రారంభమైంది. నారాయణుడు ఇలా చెప్పాడు: దేవతలు, మునులు కీర్తిస్తూ, మనస్సరోవరాన్ని విడిచిపెట్టారు. వారు ప్రాంగణంలో పీతవస్త్రాలు ధరించిన కృష్ణుడిని ప్రకాశంగా చూశారు.
యథా సౌదామినీయుక్తం నవీనజలదం మునే । బకపఙ్ క్తియుతం చైవ మాలతీమాలయా తథా
ఓ మునీశ్వరా! కొత్త మేఘాన్ని మెరుపు అలంకరిస్తున్నట్టు, బకపక్షుల వరుస మల్లికమాలను అందంగా చూపిస్తున్నట్టు, అలా కృష్ణుని అందం కూడా అపూర్వంగా కనిపించింది.