నద్యో నదాః కందరాశ్చ తడాగాశ్చ సరోవరాః । జలపద్మవిహీనాశ్చ జలహీనా ధనాస్తథా
నదులు, వాగులు, గుహలు, చెరువులు, సరస్సులు—ఇవన్నీ నీళ్ళపద్మాలు లేకుండా, నీళ్లు తగ్గిపోతాయి, ధనం కూడా తక్కువ అవుతుంది—
అపత్యహీనా నార్యశ్చ కాముక్యో జారసంయుతాః । అశ్వత్థచ్ఛేదినః సర్వే వృక్షహీనా వసుంధరా
స్త్రీలు పిల్లలు లేకుండా, కామంతో, ఇతరులతో కలిసిపోతారు; అందరూ అశ్వత్థ వృక్షాలను కోసేస్తారు; భూమి చెట్లకు లేకుండా పోతుంది—
ఫలహీనాశ్చ తరవః శాఖాః స్కన్ధవిహీనకాః । ఫలాని స్వాదుహీనాని చాన్నాని చ జలాని చ
చెట్లు పండ్లు లేకుండా పోతాయి; కొమ్మలు, దుంపలు విడిపోయి ఉంటాయి; పండ్లు రుచి లేకుండా, అన్నం, నీళ్ళు కూడా రుచిలేకుండా పోతాయి—
మానవాః కటువక్తారో నిర్దయా ధర్మవర్జితాః । తదన్తే ద్వాదాశాదిత్యాః సంహరిష్యన్తి మానవాన్
మనుషులు కఠినంగా మాట్లాడతారు, దయ లేకుండా, ధర్మం లేని వారు; చివరికి, పన్నెండు సూర్యులు ప్రజలను దహించేస్తారు—
సర్వాఞ్జన్తుంశ్చ తాపేన బహువృష్ట్యా వ్రజేశ్వర । అవశిష్టా చ పృథివీ కథామాత్రావశేషితా
ప్రతి జీవి వేడితో, ఎక్కువ వానతో కాలిపోతారు, ఓ వ్రజాధిపతి; భూమి కేవలం కథగా మాత్రమే మిగిలిపోతుంది—
కలౌ గతే చ పృథివీ క్షేత్రం వర్షాగతే తథా । పునః సత్యప్రవృత్తిశ్చ భవిష్యతి క్రమేణ వై
కలియుగం పోయిన తర్వాత, భూమి పాడుబడిన పొలంలా మారుతుంది; అప్పుడు, క్రమంగా మళ్లీ సత్యమార్గం మొదలవుతుంది—
ఇత్యేవం కథితం సర్వం గచ్ఛ తాత వ్రజం సుఖమ్ । అహం దుగ్ధముఖో బాలఃపుత్రస్తే కథయామి కిమ్
ఇలా అన్నీ చెప్పాను; ఇప్పుడు, ప్రియమైనవాడా, సంతోషంగా వ్రజకు వెళ్ళు. నేను పాల తాగే చిన్నవాడిని—ఇంకా నీకు ఏమి చెప్పగలను, నా బిడ్డా?
నవనీతం ఘృతం దుగ్ధం దధి తక్రం పరిష్కృతమ్ । స్వస్తికం శుభకర్మార్హం మిష్టాన్నం చ సుధోపమమ్
నవనీతం, నెయ్యి, పాలు, పెరుగు, మజ్జిగ, శుభ్రమైన తినుబండారాలు, మంచి పనులకు తగిన మిఠాయిలు—ఇవి అన్నీ—
మిష్టద్రవ్యం చ యత్కించిత్పితృదేవనిమిత్తకమ్ । భుక్తం బలాచ్చ తత్సర్వ బాలానాం రోదనం బలమ్
పితృదేవతలకు అర్పించే మధుర పదార్థం ఏదైనా, బలంగా తినే అన్నీ, ఇవన్నీ పిల్లల ఏడుపుకు బలం అవుతాయి—
తత్క్షమస్వాపరాధం మే బాలదోషః పదే పదే । త్వం పితా తవ పుత్రోఽహం యశోదా జననీ మమ
నా తప్పును క్షమించు; చిన్నపిల్లల తప్పులు ప్రతి అడుగులోనూ జరుగుతాయి. నువ్వు నాన్న, నేను నీ కొడుకు, యశోద నా తల్లి—
మదీయం పరిహాసం చ యశోదాం రోహిణీం వద । కుమారాస్యాచ్ఛ్రుతం సర్వ సోఽహమిత్యేవమీప్సితమ్
నా ఆటపాటలను యశోద, రోహిణికి చెప్పు; ఈ బాలుడి నోటినుండి అన్నీ విని వారు ఆనందించాలి—ఇదే నా కోరిక—
కీర్తయిష్యసి తత్సర్వ సర్వ గోకులవాసినమ్ । కాలః కరోతి ససైర్గ బన్ధూనాం బన్ధుభిః సహ
ఇవన్నీ గోకులవాసులకు చెప్పు; కాలం స్నేహితులను కలిపిస్తుంది, మళ్లీ వేరు చేస్తుంది కూడా—
కాలః కరోతి విచ్ఛేదం విరోధం ప్రీతిమేవ చ । కాలః సృష్టిం చ కురుతే కాలశ్చ పరిపాలనమ్
కాలం విడిపోతుంది, విరోధాన్ని, ప్రేమను కలిగిస్తుంది; కాలమే సృష్టి చేస్తుంది, కాలమే కాపాడుతుంది—
కాలః కరోతి సానన్దం కాలః సంహరతే ప్రజాః । సుఖం దుఃఖం భయం శోకం జరాం మృత్యుం చ జన్మ చ
కాలం ఆనందాన్ని ఇస్తుంది, ప్రజలను నాశనం చేస్తుంది; సుఖం, దుఃఖం, భయం, శోకం, వృద్ధాప్యం, మరణం, జన్మ—all ఇవన్నీ కాలమే కలిగిస్తుంది.
సర్వం కర్మానురోధేన కాల ఏవ కరోతి చ । సర్వం కాలకృతం తాత విస్మయం న వ్రజం వ్రజ
ప్రతి పని కర్మానుసారం జరుగుతుంది, తండ్రి. అన్నీ కాలమే చేయిస్తుంది. అందుకే ఆశ్చర్యపడకూడదు.
కుతస్త్వం గోకులే వైశ్యో నన్దో వైశ్యాధిపో నృపః । వసుదేవసుతోఽచహం చ మథురాయామహో కుతః
నీవు గోకులంలో వైశ్యుడవు, నందుడు వైశ్యుల అధిపతి, నేను వసుదేవుని కుమారుడిని, మథురలో ఉన్నాను—ఇది ఎలా జరిగింది?
పితా మే కంసభీతేన త్వద్గృహే చ సమప్రితః । పితు పరః పితా త్వం చ మాతా మాతుః పరాఽపివా
నా తండ్రి కంసుని భయంతో నన్ను నీ ఇంటికి అప్పగించాడు. నీవు నా తండ్రికన్నా గొప్పవాడివి. నీ భార్య నా తల్లికన్నా మిన్న.
మయా దత్తేన జ్ఞానేన పార్వత్యా చ వ్రజేశ్వర । త్యజ మోహం మహాభాగ గచ్ఛ తాత సుఖం గృహమ్
నేను ఇచ్చిన జ్ఞానంతో, పార్వతీ అనుగ్రహంతో కూడి, ఓ వ్రజాధిపతి, మోహాన్ని వదిలి, ఆనందంగా ఇంటికి వెళ్ళు తండ్రి.
నన్ద ఉవాచ స్మర వృన్దావనం తాత రమ్యం పుణ్యం మహోత్సవమ్ । గోకులం గోకులం రమ్యం సున్దరం యమునాతటమ్
నందుడు ఇలా అన్నాడు: వృందావనాన్ని గుర్తు పెట్టుకో తండ్రి, అది ఎంతో అందమైనది, పవిత్రమైనది, ఉత్సవాలతో నిండినది. గోకులం, గోకులం ఎంత అందంగా ఉంది! యమునా తీరమూ ఎంత శోభాయమానంగా ఉంది!
రమణీనాం సురమ్యం చ త్వత్ప్రియం రాసమణ్డలమ్ । గోపాలికా గోపబాలాన్యశోదాం రోహిణీం ప్రియామ్
నీకు ఇష్టమైన రాసమండలం, అందమైన గోపికలు, గోపబాలురు, యశోద, ప్రియమైన రోహిణి—all ఇవన్నీ ఎంత మధురంగా ఉన్నాయి.
ప్రాణాధికాం రాధికాం న కథం స్మరసి పుత్రక । వారమేకం స్వల్పదినం గోకులం గచ్ఛ వత్సక
ప్రాణాలకు మించిన రాధికను నీవు ఎలా మర్చిపోతావు బిడ్డా? కనీసం ఒక్కసారి, కొన్ని రోజులు అయినా గోకులానికి వెళ్ళు నా తల్లిపిల్లా.
ఇత్యేవముక్తవా నన్దశ్చ క్రోడే కృష్ణం చకార సః । నేత్రాశ్రుణా చ పూర్ణేన తం సిషేచ శుచాఽన్వితః
ఇలా చెప్పి నందుడు కృష్ణుణ్ని తన ఒడిలోకి తీసుకున్నాడు. కన్నీళ్ళతో అతన్ని స్నానపర్చాడు, హృదయంలో దుఃఖంతో నిండిపోయాడు.
చుచుమ్బ తద్గణ్డయుగం కృత్వా వక్షసి మోహతః । సానన్దః పరమానదో భగవాంస్తమువాచ సః
ఆయన కృష్ణుని చెంపలను ముద్దాడి, మనసు మరిచిపోయి, తన వక్షస్సుపై హత్తుకున్నాడు. ఆనందంతో, పరమానందంతో, భగవంతుడు అతనితో మాట్లాడాడు.
ఇతి శ్రీబ్రహ్మo మహాo శ్రీకృష్ణజన్మఖo ఉత్తo నారదనాo భగవన్నన్దసంo నవతితమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీబ్రహ్మవైవర్త మహాపురాణంలో, నారదుడు, భగవన్నందుని సంభాషణలో, 'శ్రీకృష్ణుని పరమ జననం' అనే తొంభైవ అధ్యాయం ముగిసింది.
అథైకనవతితమోఽధ్యాయః శ్రీభగవానువాచ నిషేకేన పరిష్వఙ్గో విభేదస్తేన వా భవేత్ । క్షణేన దర్శనం తేన నిషేకః కేన వార్యతే
శ్రీభగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: కలయిక వల్ల ఆలింగనం, దాని వల్ల వేర్పాటు కలుగవచ్చు. ఒక్క క్షణమైనా కలిసినా, కలయిక జరుగుతుంది. దాన్ని ఎవరు ఆపగలరు?
గమనాగమనార్థ చాప్యుద్ధవః కథయిష్యతి । ప్రస్థాపయామి తం శీఘ్రం విజ్ఞాస్యసి తతః పితః
వచ్చిపోవడానికోసం ఉద్ధవుడు మాట్లాడతాడు. నేను అతన్ని త్వరగా పంపిస్తాను. అప్పుడు నీవు తెలుసుకుంటావు తండ్రి.
యశోదాం రోహిణీం చైవ గోపికాం గోపబాలకాన్ । ప్రాణాధికాం రాధికాం తాం గత్వా సంబోధయిష్యతి
అతడు యశోద, రోహిణి, గోపికలు, గోపబాలురు, ప్రాణాలకు మించిన రాధికను కలిసి ఓదార్చుతాడు.
ఏతస్మిన్నన్తరే తత్ర వసుదేవశ్చ దేవకీ । బలదేవశ్చోద్ధవశ్చ తథాఽక్రూరశ్చ సత్వరమ్
ఇంతలో అక్కడ వసుదేవుడు, దేవకీ, బలరాముడు, ఉద్ధవుడు, అలాగే అగ్రూరుడు త్వరగా వచ్చారు.
వసుదేవ ఉవాచ నన్ద త్వం బలవాఞ్జ్ఞానీ సద్బన్ధుశ్చ సఖా మమ । త్యజ మోహం గృహం గచ్ఛ వత్సస్తేఽయం యథా మమ
వసుదేవుడు ఇలా అన్నాడు: నందా, నీవు బలవంతుడవు, జ్ఞానవంతుడవు, నాకు నిజమైన బంధువు, స్నేహితుడవు. మోహాన్ని వదిలి ఇంటికి వెళ్ళు. ఈ కుమారుడు నీవాడే, నావాడే.
దూరీభూతా గోకులాచ్చ మథురా నాస్తి బాన్ధవ । మహోత్సవే సదానన్దే నన్ద ద్రక్ష్యసి పుత్రకమ్
గోకులం దూరంగా ఉంది, మథురలో బంధువులు లేరు. ఉత్సవంలో, ఎప్పుడూ ఆనందంగా ఉండే నందా, నీవు నీ కుమారుణ్ని చూస్తావు.