ధిక్త్వాం శ్రుత్వా సురగురుర్భస్మీభూతం కరిష్యతి । పుత్రాధికశ్చ శిష్యశ్చ ప్రియో మత్స్వామినో భవాన్
ఇది వినగానే మన గురువు నిన్ను బూడిదగా మారుస్తాడు. నా భర్తకు శిష్యుడు కుమారుడికంటే ఎక్కువ ప్రియమైనవాడు.
స్వధర్మ రక్ష పాపిష్ఠ మామేవం మాతరం త్యజ । దాస్యామి స్త్రీవధం తుమ్యం యదిమాం సంగ్రహీష్యసి
నీ ధర్మాన్ని కాపాడు, పాపాత్ముడా! నన్ను, నీ తల్లిని, ఇలా వదిలిపెట్టు. నువ్వు నన్ను స్వీకరిస్తే, నేను నీకు స్త్రీహంతకుని శాపాన్ని ఇస్తాను.
విలఙ్ధ్య తారావచనం తాం చ సంభోక్తుముద్యతమ్ । శశాప తారా కోపేన నిష్కామా సా పతివ్రతా
తార చెప్పిన మాటలను లెక్కచేయకుండా, ఆమెను అనుభవించాలనే ఉద్దేశంతో ఉన్న చంద్రుడిని, తార కోపంతో, కోరికలేని, భర్తకు విధేయురాలిగా శపించింది.
రాహుగ్రస్తో ఘనగ్రస్తః పాపదృశ్యో భవాన్భవ । కలఙ్కీ యక్ష్మణా గ్రస్తో భవిష్యసి న సంశయః
నిన్ను రాహువు పట్టుకుంటాడు, మేఘాలు కప్పేస్తాయి, అందరికీ అపశకునంగా కనిపిస్తావు. నీవు మచ్చతో, క్షయవ్యాధితో బాధపడతావు — దీనిలో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
చన్ద్రం శప్త్వా తదా తూర్ణ కామదేవం శశాప సా । తేజస్వినా కేనచిత్త్వం భస్మీభూతో భవిష్యసి
చంద్రుడిని శపించిన తార వెంటనే కామదేవుని కూడా శపించింది: 'ఒక శక్తివంతుడు నిన్ను బూడిదగా మార్చేస్తాడు.'
చన్ద్రస్తారాం గృహీత్వా చ కృత్వాఽపి రమణం వ్రజ । క్రోడేనిధాయ ప్రయయౌ రుదతీం తా శుచాఽన్వితామ్
చంద్రుడు తారను తీసుకుని, ఆమెతో రమణం చేసి, ఆమెను తన ఒడిలో పెట్టుకుని, ఆమె కన్నీళ్లు కారుస్తూ, దుఃఖంతో ఉన్నా, అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
నిర్జనే నిర్జనే రమ్యే శైలే శైలే మనోహరే । సరోనదనదీనాం చ తీరే తీరే మనోహరే
ఒంటరిగా, అందమైన ప్రదేశాల్లో, ఆకర్షణీయమైన కొండలపై, సరస్సులు, నదుల అందమైన ఒడ్డు వద్ద,
మధువ్రతపికోక్తే చ పుష్పోద్యానే సుపుష్పితే । రమ్యాయాం పుష్పశథ్యాయాం స రేమే రామయా సహ
తేనెటీగలు, కోయిలలు ఆలాపించే పుష్పవనాల్లో, సుందరమైన పుష్పాల మార్గాల్లో, చంద్రుడు తారతో ఆనందంగా విహరించాడు.
చదనోక్షితసర్వాఙ్గో మధుపానరతః సురః । సుఖసంభోగసంసక్తో బుబుధే న దివానిశమ్
తన శరీరం అంతా గంధంతో పూసుకుని, తేనె కలిసిన మద్యం తాగుతూ, ఆ దేవుడు సుఖసంబంధాలలో మునిగి, పగలు రాత్రి ఏది అనే భావన లేకుండా గడిపాడు.
మలయే మలయారణ్యే మలయానిలసంయుతే । స్యన్దనే చన్దనవనే పశ్చిమోదధిసంనిధౌ
మలయ పర్వతంపై, మలయ అరణ్యంలో, మలయ గాలి వీసే చోట, చందనవనాల్లో, పడమర సముద్రం దగ్గర,
త్రికూటే వటమూలే చ తత్ర చన్ద్రసరోవరే । సుచారుశతపత్రాణాం పత్రే చన్దనచర్చితే
త్రికూట పర్వతంలో, వటవృక్షం క్రింద, అక్కడ చంద్రసరోవరంలో, అందమైన తామరాకులపై, చందనంతో అలంకరించబడినవి.
సుచారుచమ్పకోద్యానే చమ్పకానిలపూజితే । క్షీరోదకాఞ్చనీభూమౌ క్రౌఞ్చకాఞ్చనపర్వతే
అందమైన చంపకవనంలో, చంపకపువ్వుల పరిమళ గాలితో పూజించబడిన చోట, పాలసముద్రం తాకిన బంగారు నేలపై, క్రౌంచపర్వతం మీద ఉన్నాడు.
రత్నశైలే మణిమయే మణిమన్దిరసున్దరే । మాణిక్యముక్తాసారేణ హీరహారేణ శోభితే
రత్నపర్వతంపై, మణులతో మెరిసే చోట, మణిమయమైన అందమైన మందిరంలో, మాణిక్యముత్యాల హారంతో, వజ్రాల హారంతో అలంకరించబడి ఉంది.
సుచారువస్త్రచిత్రాఢ్యే శ్వేతచామారదర్పణైః । భూషితే రత్నదీపైశ్చ దేవక్రీడే ప్రియస్థలే
అందమైన రంగురంగుల వస్త్రాలతో, తెల్ల చామరాలూ అద్దాలతో, రత్నదీపాలతో అలంకరించబడి, దేవతల క్రీడాస్థలమైన ప్రియమైన ప్రదేశంలో ఉంది.
వారుణీం మదిరాం పీత్వా వరుణానీసమన్వితః । బరుణో రమతే యత్ర తత్ర రేమే తయా సహ
వారుణీ మద్యం సేవించి, వరుణానీలతో కూడి, వరుణుడు అక్కడ ఆనందంగా విహరించాడు. అక్కడ ఆమెతో కలిసి సంతోషంగా గడిపాడు.
పావనే పవనోద్యానే పరిజాతానిలేన చ । సుగన్ధిమోహితే రత్నమాలాతీరే చ నిర్మలే
పవిత్రమైన గాలివనంలో, పరిజాతపువ్వుల పరిమళ గాలితో మోహింపజేసే చోట, నిర్మలమైన రత్నతీరంలో ఉన్నాడు.
ఋక్షశైలే కల్పవృక్షవనే వహ్నిప్రియాశ్రమే । పపౌ చ కామధేనూనాం క్షీరం క్షీరోదధేస్తటే
ఋక్షపర్వతంపై, కల్పవృక్షాల అరణ్యంలో, అగ్నికి ప్రియమైన ఆశ్రమంలో, పాలసముద్ర తీరంలో కామధేనువుల పాలను పానముచేశాడు.
వహ్నిశుద్ధాంశుకయుగం వహ్నిస్తస్మై దదౌ ముదా । వరుణో రత్నమాలాం చ నత్నచ్ఛత్రం సమీరణః
అగ్ని ఆనందంగా అగ్నిశుద్ధమైన వస్త్రజోడును ఇచ్చాడు. వరుణుడు రత్నమాలను ఇచ్చాడు. సమీరణుడు రత్నచత్రాన్ని ఇచ్చాడు.
తత్ర దృష్ట్వాఽసురగురం బలిగేహాత్సమాగతమ్ । ప్రణమ్య సర్వముక్త్వా చ చన్ద్రస్తం శరణం యయౌ
అక్కడ, బలిచే ఇంటి నుండి వచ్చిన అసురగురువును చూసి, చంద్రుడు అతనికి నమస్కరించి, అన్ని విషయాలు చెప్పి, అతని ఆశ్రయాన్ని పొందాడు.
శుక్రస్తం బోధయామాస వచనం నీతియుక్తితః । నిరపేక్షో సునిశ్రేష్ఠో వేదవేదాఙ్గపారగః
శుక్రుడు, న్యాయబద్ధమైన, పక్షపాతములేని, అత్యుత్తమమైన, వేదవేదాంగాలలో నిపుణుడైన వాక్యాలతో అతనికి బోధించాడు.
శుక్ర ఉవాచ శృణు వత్స ప్రవక్ష్యామి గురవే దేహి తారకామ్ । శంభోశ్చ సురుపుత్రాయ పౌత్రాయ బ్రహ్మణశ్చ వై
శుక్రుడు ఇలా అన్నాడు: విను బిడ్డా, నేను చెబుతాను — తారను నీ గురువుకి, శివుని కుమారుడికి, బ్రహ్మకు మనవడైనవారికి అప్పగించు.
పూజితాయ సురార్ణా చ దేయా తస్మై నిశాపతే । ప్రియాయ తత్ప్రిర్యాం దత్తవా శీఘ్రం త్వం శరణం వ్రజ
దేవతలు పూజించే రాత్రిపతి అయిన అతనికి, నీవు ప్రేమించే ఆమెను ఇవ్వు. త్వరగా అతని ఆశ్రయాన్ని పొందు.
గురుపత్నీం మాతృతుల్యాం త్యజ సద్వచనాద్విధో । కురు పాపక్షయం పాపనివృత్తిస్తు మహాఫలా
గురుపత్నిని, తల్లి సమానంగా భావించి, మంచి మాటలు వినిపించినట్లు వదిలిపెట్టు. పాపాన్ని తొలగించు, ఎందుకంటే పాపం నుండి తప్పుకోవడం గొప్ప ఫలితాన్ని ఇస్తుంది.
సతీనాం గురుపత్నీర్నాం గ్రహణే చ బలేన చ । బ్రహ్మహత్యాసహస్రార్ణాం పాతకం లభతే జనః
గురుపత్నిని బలవంతంగా స్వీకరించే వారు, వెయ్యి బ్రాహ్మణ హత్యలకు సమానమైన పాపాన్ని పొందుతారు.
కుమ్భీపాకే చ పచ్యన్తే యావద్వై బ్రహ్మణః శతమ్ । సామ్యం నారాయణస్థానే తృణపర్వతయోః సుర
వారు కుంభీపాక నరకంలో బ్రహ్మ శతకాలంత కాలం ఉడికించబడతారు. నారాయణుని స్థానం గడ్డి తుప్పతో కొండకు సమానంగా ఉండదు, ఓ దేవా!
కస్త్వం వత్స హరేః స్థానే కర్మభోగోఽస్తి బ్రహ్మణః । నారాయణాశ్రీతాః సర్వే జీవినస్త్రివిధా భవే
హరి స్థలంలో నువ్వెవరు బిడ్డా? కర్మఫలాలు బ్రహ్మకే చెందుతాయి. నారాయణుని ఆశ్రయించిన జీవులు ముగ్గురుగా మారుతారు.
ఇతి శ్రీబ్రహ్మo మహాo శ్రీకృష్ణజన్మఖo ఉత్తo నారదనాo భగవన్నన్దసంo తారాహరణేఽశీతితమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీబ్రహ్మవైవర్త మహాపురాణంలో, శ్రీకృష్ణ జన్మఖండంలో, నారదుడు నందునితో చేసిన సంభాషణలో, తారాహరణం అనే ఎనభైవ అధ్యాయం పూర్తయింది.
అథైకాశీతితమోఽధ్యాయః శ్రీకృష్ణ ఉవాయ ఏతస్మిన్నన్తరే శుక్రః సురశ్రేణీం దదర్శ సః । ఆకాశమార్గాదాయాన్తీం రణశస్త్రాస్త్రధారిణీమ్
ఇప్పుడు ఎనభై ఒకటవ అధ్యాయం. శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: ఆ సమయంలో, శుక్రుడు ఆకాశమార్గంలో వస్తూ, యుద్ధానికి ఆయుధాలు ధరించిన దేవతల సమూహాన్ని చూశాడు.
పతాకానాం త్రికోటిశ్చ శతకోటిర్మహారథాః । శతకోటిర్గజేన్ద్రాణాం రథానాం తచ్చతుర్గుణమ్
ముప్పది కోట్ల జెండాలు, వంద కోట్ల మహారథులు, వంద కోట్ల గొప్ప ఏనుగులు, వాటి కన్నా నాలుగు రెట్లు ఎక్కువ రథాలు అక్కడ ఉన్నాయి.
అశ్వానాం తత్ఛతగుణం సమూహం చ సుదారుణమ్ । పదాతీనాం సమూహం చ తురఙ్గేభ్యశ్చ షడ్గుణమ్
అక్కడ గుర్రాలు వాటి కంటే వంద రెట్లు ఎక్కువగా, భయంకరంగా గుంపుగా ఉన్నాయి. ఆ గుర్రాల కంటే ఆరు రెట్లు ఎక్కువగా కాలాళ్లు ఉన్నారు.