కాచిత్తం తాడయామాస కఙ్కణేన కరేణ చ । తద్వస్త్రం హారయామాస కృత్వా వివసనం మునే
ఒకరు తన చేతిలోని కంకణంతో అతనిని కొట్టింది; ఇంకొకరు అతని వస్త్రాన్ని తీసేసి, అక్రూరుని అడ్డంగా నిలువబెట్టారు, మునివరా!
క్షతవిక్షతసర్వాఙ్గం దృష్ట్వాఽక్రూరం చ మాధవః । జగామ రాధానికటం బోధయామాస తాం పునః
అక్రూరుడు గాయాలతో, శరీరం మొత్తం నొప్పులతో ఉన్నాడని చూసి, మాధవుడు రాధా దగ్గరికి వెళ్లి, ఆమెను మళ్లీ ఓదార్చాడు.
ఆధ్యాత్మికేన యోగేన వినయేన చ సాదరమ్ । అక్రూరం బోధయామాస వోధయామాస తాం పునః
ఆధ్యాత్మిక యోగంతో, వినయంతో, గౌరవంగా, అక్రూరుని ఓదార్చాడు; మళ్లీ ఆమెను సాంత్వనపరిచాడు.
ఆకాశాత్పతితం దివ్యం సన్త్రప్రస్థాపితం రథమ్ । విచిత్రవస్త్రసంయుక్తం దదర్శ పురతో హరిః
ఆకాశం నుండి దివ్యమైన, వింత వస్త్రాలతో అలంకరించబడిన రథం అక్కడికి వచ్చిందని హరి తన ముందే చూశాడు.
ఖచితం మణిరాజేన రచితం విశ్వకర్మణా । తం దృష్ట్వా మాతృభవనమాజగామ జగత్పతిః
అదంతా రత్నాలతో మెరిసిపోయి, విశ్వకర్మ చేతి పనిగా తయారై ఉంది. దాన్ని చూసి జగత్పతి తల్లి ఇంటికి వెళ్లాడు.
భుక్త్వా పీత్వా సుఖం సుప్త్వా భగవాన్సహబాన్ధవః । తస్థౌ మునీన్ద్రదేవేన్ద్రబ్రహ్మేశశేషవన్దితః
భగవంతుడు తన బంధువులతో కలిసి తినిపించి, తాగిపించి, సుఖంగా నిద్రపోయాడు. ఆ సమయంలో మునిశ్రేష్ఠులు, ఇంద్రుడు, బ్రహ్మ, శేషుడు—all వారు ఆయనకు నమస్కరించారు.
ముషుపుర్గోంపికాః సర్వాః పరం సంహృష్టమానసాః । పుష్పతల్పే చ రమ్యే చ రాధయా సహ నారద
అందరు గోపికలు హృదయాలు ఆనందంతో నిండిపోయి, రాధా తో కలిసి అందమైన పువ్వుల మంచంపై విశ్రాంతిగా పడుకున్నారు, నారదా.
సర్వే చాఽఽనన్దయుక్తాశ్చ జనా గోకులవాసినః । కేచిద్గోపాశ్చ ననృతుః కేచిత్సంగీతతత్పరాః
గోకులంలో నివసించే ప్రజలు అందరూ ఆనందంతో మునిగిపోయారు; కొంతమంది గోపులు నాట్యం చేశారు, మరికొందరు పాటలు పాడటంలో తలమునకయ్యారు.
అథైకసప్తతితమోఽధ్యాయః నారాయణ ఉవాచ రాధికాయాం చ సుప్తాయాం సుప్తాసు గోపికాసు । పుష్పచన్దనతల్పే చ వాయునా సురభీకృతే
నారాయణుడు ఇలా చెప్పాడు: రాధా నిద్రలో ఉండగా, గోపికలు కూడా నిద్రపోతుండగా, పువ్వులు మరియు గంధపు చెక్కతో అలంకరించిన మంచంపై, గాలి పరిమళాన్ని పంచుతూ వీస్తోంది.
తృతీయప్రహరేఽతీతే నిశాయాం చ శుభే క్షణే । శుభచన్ద్రర్క్షయోగే చామృతయోగసమన్వితే
రాత్రి మూడవ పహరులో, శుభమైన సమయాన, చంద్రుడు నక్షత్రాలతో కలిసిన శుభయోగంలో, అమృతసమానమైన యోగం కలిగిన వేళలో,
సౌమ్యస్వామియుతే లగ్నే సౌమ్యగ్రహవిలోకితే । పాపగ్రహసమాసక్తదుష్టదోషాదివర్జితే
శుభగ్రహాధిపతి లగ్నంలో ఉండగా, శుభగ్రహాలు దృష్టి వేసి, పాపగ్రహాలు మరియు చెడు దోషాలు లేని సమయములో,
యశోదాం బోధయామాస కారయామాస మఙ్గలమ్ । వన్ధూనాశ్వాసయామాస సముత్థాయ హరిః స్వయమ్
హరి తానే లేచి, యశోదను మేల్కొలిపి, మంగళకార్యాలు చేయించి, బంధువులను ఓదార్చాడు.
వాద్యం నిషేధయామాస రాధికాభయభీతవత్ । స్వతన్త్రో విశ్వకర్తా చ పాతా భర్తా స్వతన్త్రవత్
రాధా భయపడుతుందేమోనని సంగీతాన్ని ఆపమని చెప్పాడు; అయినా, జగత్తు సృష్టికర్త, రక్షకుడు, పోషకుడు అయినవాడు, ఇతరుల ఇష్టానికి లోబడినవాడిలా ప్రవర్తించాడు.
ప్రక్షాల్య పాదయుగలం ధృతవా ధౌతే చ వాససీ । ఉవాస సంస్కృతే స్థానే విలిప్తే చన్దనాదినా
తన రెండు పాదాలను శుభ్రంగా కడిగి, పరిశుద్ధమైన వస్త్రాలు ధరించి, గంధపు చెక్కతో అలంకరించిన పవిత్ర స్థలంలో కూర్చున్నాడు.
ఫలపల్లవసంయుక్తం సంస్కృతం చన్దనాదిభిః । వామే కృత్వా పూర్ణకుమ్భం వహ్నిం విప్రం స్వదక్షిణే
తన ఎడమవైపు పూర్ణమైన నీటి కుంభాన్ని, పండ్లు, కొత్త ఆకులు, ఇవన్నీ గంధపు చెక్కతో అలంకరించి ఉంచాడు; కుడివైపు అగ్ని మరియు బ్రాహ్మణుడిని ఉంచాడు.
పతిపుత్రవతీం దీపం దర్పణం పురతస్తథా । దూర్వాకాణ్డం చ సుస్నిగ్ధం పుష్పం ధాన్యం సితం శుభమ్
తన ముందుగా దీపం, అద్దం, కుమారుడున్న స్త్రీ, మృదువైన దర్భ, శుభ్రమైన పువ్వులు, తెల్లని ధాన్యాన్ని ఉంచాడు.
గురుదత్తం గుహీత్వా చ ప్రదధౌ మస్తకోపరి । ధృతం దదర్శ మాధ్వీకం రజతం కాఞ్చనం దధి
గురువు ఇచ్చిన దానిని తీసుకుని తలపై ఉంచాడు; తేనె, వెండి, బంగారం, పెరుగు అన్నీ అమర్చినవిగా చూశాడు.
చన్దనం లేపనం కృత్వా పుష్పమాలాం గలే దదౌ । గురువర్గం బ్రాహ్మణం చ వన్దయామాస భక్తితః
గంధపు చెక్కను పూసుకుని, పువ్వుల హారాన్ని మెడలో వేసుకుని, గురువులను, బ్రాహ్మణుడిని భక్తితో వందనం చేశాడు.
శఙ్ఖధ్వనిం వేదపాఠం సంగీతం మఙ్గలాష్టకమ్ । విప్రశీర్వచనం రమ్యం శుశ్రావ పరమాదరమ్
శంఖధ్వని, వేదపఠనం, సంగీతం, మంగళాశ్టకం, బ్రాహ్మణుని మధురమైన ఆశీర్వచనాన్ని పరమాదరంతో వినాడు.
ధ్యాత్వా మఙ్గలరూపం చ సర్వత్ర మఙ్గలప్రదమ్ । చిక్షేప దక్షిణాం పాదం సున్దరం స్వాత్మవిగ్రహమ్
ప్రతి చోట మంగళాన్ని ప్రసాదించే మంగళరూపాన్ని ధ్యానిస్తూ, తన అందమైన కుడిపాదాన్ని ముందుకు చాపాడు.
విధృత్య నాసికావామభాగం మధ్యమయా విభుః । విసృజ్య వాయుం సంపూర్ణం నాసాదక్షిణరన్ధ్రతః
మధ్యవేలు తో ముక్కు ఎడమవైపు పట్టుకుని, ప్రభువు కుడివైపు రంధ్రం ద్వారా పూర్తిగా ఊపిరిని వదిలాడు.
తతో యయౌ నన్దనన్దో నన్దస్య ప్రాఙ్గణం వరమ్ । సానన్దః పరమానన్దో నిత్యానన్దః సనాతనః
అంతట నందుని ఆనందంగా నిండిన కుమారుడు, శాశ్వత ఆనందంతో నందుని అంగణంలోకి ప్రవేశించాడు.
నిత్యోఽనిత్యో నిత్యబీచస్వరూపో నిత్యవిగ్రహః । నిత్యాఙ్గభూతో నిత్యేశో నిత్యకృత్యవిశారదః
ఆయన శాశ్వతుడూ, అశాశ్వతుడూ, శాశ్వత బీజ స్వరూపుడూ, శాశ్వత రూపాన్ని కలవాడూ, శాశ్వత అవయవాలుగలవాడూ, శాశ్వతేశ్వరుడూ, శాశ్వత కర్మల్లో నిపుణుడూ.
నిత్యనూతనరూపశ్చ నిత్యనూతనయౌవనః । నిత్యనూతనవేషశ్చ వయసా నిత్యనూతనః
ఆయన ఎప్పటికీ కొత్త రూపాన్ని, ఎప్పటికీ కొత్త యవ్వనాన్ని, ఎప్పటికీ కొత్త వేషాన్ని, ఎప్పటికీ కొత్త వయస్సును కలిగి ఉంటాడు.
నిత్యనూతనసంభాషో యత్ప్రేమ నిత్యనూతనమ్ । నిత్యనూతనసంప్రాప్తిః సౌభాగ్యం నిత్యనూతనమ్
ఎప్పుడూ కొత్తగా ఉండే మాటల్లో, ప్రేమలో, దక్కిన అదృష్టంలో — ఈ ప్రేమ ఎప్పటికీ కొత్తదే, ఈ అదృష్టం ఎప్పుడూ తాజాగానే ఉంటుంది.
సుధారసపరం మిష్టం యత్వాక్యం నిత్యనూతనమ్ । నిత్యనూతనభక్తం చ యత్పదం నిత్యనూతనమ్
అమృతంలా మధురంగా, ఎప్పుడూ కొత్తదిగా ఉండే మాట, ఎప్పటికీ తాజా భక్తి, ఎప్పుడూ కొత్తదిగా ఉండే ఆ స్థానం — ఇవన్నీ ఎప్పటికీ కొత్తదే.
స్థాయం స్థాయం ప్రాఙ్గణేఽస్మినమాయేశో మాయయా యుతః । అతీవ రమ్యే సుస్నిగ్ధో బభూవ గమనోన్ముఖః
ఆ ప్రాంగణంలో మాయాధిపతి మాయతో కూడి, మళ్లీ మళ్లీ ఎంతో ఆకర్షణీయంగా, ఎంతో మమతతో, బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా కనిపించాడు.
రమ్భాస్తమ్భసమూహైశ్చ రసాలపల్లవాన్వితైః । పట్టసూత్రనిబద్ధైశ్చ సున్దరైశ్చ సుసంస్కృతైః
అక్కడ అరటి తుంపలతో, మామిడి కొమ్మలతో అలంకరించి, పట్టుచీలికలతో బంధించి, అందంగా అలంకరించారు.
పద్మరాగేణ ఖచితే రచితే విశ్వకర్మణా । కస్తూరీకుఙ్కుమాక్తైశ్చ చన్దనైశ్చ సుసంస్కృతే
పద్మరాగ రత్నాలతో పొదిగినది, విశ్వకర్మ చేత నిర్మించబడినది, కస్తూరి, కుంకుమ, చందనాలతో సుగంధంగా అలంకరించారు.
తత్ర తస్థౌ స్వయం కృష్ణః సహాక్రూరః సబాన్ధవః । యశోదయా సమాశ్లిష్టో వామపార్శ్వేన మాయయా
అక్కడ స్వయంగా కృష్ణుడు, అక్రూరుడు, బంధువులతో కలిసి నిలబడి, వామపార్శ్వంలో యశోద అమ్మ ప్రేమగా ఆలింగనం చేసింది.