ఇత్యుక్త్వా కా మహాభాగా ప్రియం కృత్వా స్వవక్షసి । దుఃస్వప్నం కథాయామాస హృదయేన విదూయతా
ఇలా చెప్పి, ఆ మహాభాగ్యవంతురాలు తన ప్రియుడిని వక్షస్సుపై ఉంచుకుని, హృదయం కలతతో తన చెడు కలను చెప్పడం ప్రారంభించింది.
రాధికోవాచ రత్నసింహాసనేఽహం చ రత్నచ్ఛత్రం చ బిభ్రతీ । తదాతపత్రం జగ్రాహ రుషటో విప్రశ్చ మే ప్రభో
రాధికా ఇలా చెప్పింది: నేను రత్నాల సింహాసనంపై కూర్చొని, రత్నాల గొడుగు పట్టుకున్నాను. అప్పుడు ఒక బ్రాహ్మణుడు కోపంతో ఆ గొడుగును నా చేతిలోంచి తీసేసాడు, ప్రభూ!
సాగరే కజ్జలాకారే మహాఘోరే చ దుస్తరే । గభీరే ప్రేరయామాస మామేవ దుర్బలాం స చ
అతడు నన్ను, బలహీనురాలిని, ముదురు నీలంగా ఉన్న, భయంకరమైన, దాటి పోవడం కష్టమైన సముద్రంలోకి తోసేశాడు.
తత్ర స్రోతసి శోకార్తా భ్రమామి చ ముహుర్ముహుః । మహోర్మీణాం చ వేగేన వ్యాకులా నక్రసంకులే
అక్కడ దుఃఖంతో బాధపడుతూ, ఆ ప్రవాహంలో మళ్లీ మళ్లీ తేలుతూ, పెద్ద అలల వేగానికి గందరగోళంగా, మొసళ్లతో నిండిన నీటిలో తికమకపడ్డాను.
త్రాహి త్రాహీతి హే నాథ త్వాం వదామి పునః పునః । త్వాం న దృష్ట్వా మహాభీతా కరోమి ప్రార్థనాం సురమ్
రక్షించు రక్షించు ప్రభూ! అని మళ్లీ మళ్లీ నిన్ను పిలిచాను. నిన్ను చూడక భయంతో దేవతలకు ప్రార్థించాను.
కృష్ణ తత్ర నిమజ్జన్తీ పశ్యామి చన్ద్రమణ़్డలమ్ । నిపతన్తం చ గగనాచ్ఛతఖణ్డం చ భూతలే
కృష్ణా! అక్కడ నేను మునిగిపోతూ, ఆకాశంలో నుండి చంద్రుని వలయాన్ని నేలపై పడి, విరిగిపోతూ చూశాను.
క్షణాన్తరే చ పశ్యామి గగనాత్సూర్యంమణ్డలమ్ । బభూవ చ చతుఃఖణ్డం నిపత్య ధరణీతలే
తర్వాత ఇంకొక క్షణంలో, ఆకాశం నుంచి సూర్యుని వలయాన్ని నేలపై పడిపోతూ, నాలుగు ముక్కలుగా విడిపోతూ చూశాను.
ఏకకాలే చ గగనే మణ్డలం చన్ద్రసూర్యయోః । అతీవ కజ్జలాకారం సర్వం గ్రస్తం చ రాహుణా
ఒకసారిగా ఆకాశంలో చంద్రుడు, సూర్యుడు ఇద్దరి వలయాలు నల్లగా మారి, రాహువు వాటిని పూర్తిగా మింగేసినట్టు కనిపించాయి.
క్షణాన్తరే చ పశ్యామి బ్రహ్మణో దీప్తిమానితి । సత్క్రోడస్థం సుధాకుమ్భం బభఞ్జ చ రుషేతి చ
తర్వాత ఇంకొక క్షణంలో, ప్రకాశవంతమైన బ్రహ్మదేవుడు తన మడిలో అమృతకుంభాన్ని పట్టుకుని, కోపంతో దాన్ని పగలగొట్టాడు.
క్షణాన్తరే చ పశ్యామి మహారుష్టం చ బ్రాహ్మణమ్ । గృహీత్వా చ వ్రజన్తం చ చక్షుషోః పురుషం మమ
తర్వాత ఇంకొక క్షణంలో, ఒక బ్రాహ్మణుడు తీవ్రమైన కోపంతో, నా కళ్లలోని వ్యక్తిని పట్టుకుని తీసుకెళ్లిపోతూ చూశాను.
క్రీడాకమలదణ్డం చ హస్తాద్ధ్వస్తం మమ ప్రభో । సహసా ఖణ్డశణ్డం చ బభూవ సహ హేతునా
ప్రభూ, నా చేతిలోని ఆ కమలపు ఆటదండం అకస్మాత్తుగా నేలపై పడిపోయి, ఏదో కారణంతో ముక్కలు ముక్కలుగా విరిగిపోయింది.
హస్తాద్ష్వస్తశ్చ సహసా సద్రత్నసారదర్పణః । నిర్మలః కజ్జలాకారః ఖణ్డకణ్డో బభూవ హ
రత్నాలతో మెరిసే, నిగనిగలాడే అద్దం కూడా నా చేతిలోంచి ఊహించని విధంగా జారిపడి, నల్లటి కాజలుగాను మెరిసి, ముక్కలు ముక్కలుగా విరిగిపోయింది.
హారో మే రత్నమారాణాం ఛిన్నో భూత్వా చ వక్షసః । అతీవ మరినం పద్మం పపాత ధరణీతలే
నా ఛాతీపై ఉన్న రత్నాల హారం తెగిపోయి, వాడిపోయిన పద్మంలా బరువుగా నేలపై పడిపోయింది.
సౌధపుత్తలికాః సర్వా నృత్యన్తి చ హసన్తి చ । ఆస్ఫోటయన్తి గాయన్తి రుదన్తి య క్షణం క్షణమ్
అంతఃపురంలోని బొమ్మలు అన్నీ నాట్యం చేస్తూ, నవ్వుతూ, చప్పట్లు కొడుతూ, పాడుతూ, ఒక్కసారిగా ఏడుస్తూ, క్షణక్షణానికి మారిపోతున్నాయి.
కృష్ణవర్ణం బృహచ్చక్రం ఖే భ్రమన్తం ముహుర్ముహుః । నిపతన్తం చోత్పతన్తం పశ్యామి చ భయంకరమ్
నేను ఆకాశంలో మళ్లీ మళ్లీ తిరుగుతున్న పెద్ద నల్లటి చక్రాన్ని చూస్తున్నాను. అది పైకి ఎగిరి, కింద పడుతూ భయంకరంగా కనిపిస్తోంది.
ప్రాణాధిదేవః పురుషో నిఃసృత్యామ్యన్తరాన్మమ । రాధే విదాయం దేహీతి తతో యామీత్యువాచ హ
ప్రాణాధిదేవుడు ఒక పురుషునిగా నా లోపల నుండి బయటకు వచ్చి, 'రాధే, ఈ దేహానికి వీడ్కోలు చెబుతున్నాను, ఇక నేను వెళ్తున్నాను' అని అన్నాడు.
కృష్ణవర్ణా చ ప్రతిమా మామాశ్లిష్యతి చుమ్బతి । కృష్ణవస్త్రపరీధానా చేతి పశ్యామి సాంప్రతమ్
ఇప్పుడు నేను నల్లని వర్ణంతో, నల్ల వస్త్రాలు ధరించిన ఒక మూర్తి నన్ను ఆలింగనం చేసి ముద్దిచ్చినట్లు చూస్తున్నాను.
ఇతీదం విపరీతం చ దృష్టావా చ ప్రాణావల్లభ । నృత్యన్తి తక్షిణాఙ్గాని ప్రాణా ఆన్దోలయన్తి మే
ప్రాణప్రియుడా, ఇలా విచిత్రమైన, విరుద్ధమైన దృశ్యాలు నేను చూశాను. నా కుడివైపు అవయవాలు కంపించిపోతున్నాయి, ప్రాణాలు కలవరపడుతున్నాయి.
రుదన్తి శోకాత్కర్షన్తి సముద్విగ్నం చ మానసమ్ । కిమిదం కిమిదం నాథ వద వేదవిదాం వర
వారు ఏడుస్తున్నారు, దుఃఖిస్తున్నారు, నా మనసును కలవరపెడుతున్నారు. నాథా, వేదాలను బాగా తెలిసినవాడా, ఇది ఏమిటి, ఏమిటో చెప్పు.
ఇత్యుక్త్వా రాధికా దేవీ శుష్కకణ్ఠోష్ఠతాలుకా । పపాత తత్పదామ్భోజే భీతా స శోకవిఙ్వలా
ఇలా చెప్పిన రాధికా దేవి, గొంతు, పెదాలు, నాలుక ఎండిపోయి, భయంతో, దుఃఖంతో, ఆయన పద్మపాదాల వద్ద పడిపోయింది.
శ్రుత్వా స్వప్నం జగన్నాథో దేవీం కృత్వా స్వవక్షమి । ఆధ్యాత్మికేన యోగేన వోధయామాస తత్క్షణమ్
ఆమె స్వప్నాన్ని విన్న జగన్నాథుడు, దేవిని తన వక్షసుపై పెట్టుకొని, ఆ క్షణంలోనే ఆధ్యాత్మిక యోగబలంతో ఆమెను మేల్కొలిపాడు.
త్తయాచ శోకం స దేవీ జ్ఞానం సంప్రాప్య నిర్మలమ్ । శాన్తం చ భగవంతం చ కృత్వా కాన్తం స్వవక్షసి
ఆయన కృపవల్ల, ఆ దేవి దుఃఖాన్ని వదిలిపెట్టి, నిర్మలమైన జ్ఞానం పొందింది. తన ప్రియుడిని శాంతంగా, దివ్యంగా చేసి, తన వక్షసుపై హత్తుకుంది.
ఇతిo శ్రీబ్రహ్మo మహాo శ్రీకృష్ణజాన్మఖo ఉత్తo నారదనాo రాధాశోకా- పనోదనే షట్షష్టితమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీబ్రహ్మవైవర్త మహాపురాణంలో, శ్రీకృష్ణ జన్మఖాండంలో, నారదుడు చెప్పిన రాధా శోక నివారణం అనే షష్టిహెడు అధ్యాయం ముగిసింది.
అథా సప్తషష్టితమోఽధ్యాయః నారాయణ ఉవాచ విరహవ్యాకులాం దృష్ట్వా మామినీం కామమోహనః । కృత్వా వక్షసి తాం కృష్ణో యయౌ క్రీడాసరోవరమ్
ఇప్పుడు డబ్బైఏడు అధ్యాయం. నారాయణుడు ఇలా అన్నాడు: విరహవేదనతో ఉన్న నా ప్రియురాలిని చూసి, కృష్ణుడు ఆమెను తన వక్షసుపై పెట్టుకొని, క్రీడాసరోవరానికి వెళ్లాడు.
రాజరాజేశ్వరీ రాధా కృష్ణవక్షసి రాజతే । సౌదామినీవ జలదే నదీనే గగనే మునే
రాజరాజేశ్వరి అయిన రాధ, కృష్ణుని వక్షసుపై మెరిసిపోతూ, మేఘంపై మెరుపులా, ఆకాశంలో నదిలా ప్రకాశిస్తోంది, మునీశ్వరా.
రేమే స రమయా సార్ధం కృపయా చ కృపానిధిః । ద్వయోర్ద్వయోర్యథా స్వర్ణంమణ్యోర్మారకతో మణిః
కృపాసముద్రుడైన ఆయన, రమతో కలసి కృపతో ఆనందిస్తూ, రెండు బంగారు ముక్కల మధ్య లేదా రెండు పచ్చమణుల మధ్య రక్తమణిలా వెలిగిపోతున్నాడు.
రత్ననిర్మాణపర్యఙ్కే రత్నేన్ద్రసారనిర్మితే । నత్నప్రదీపే జ్వలతి రత్నభూషణభూషితః
రత్నాలతో తయారైన మంచంపై, అత్యుత్తమ రత్నాలతో చేసిన పరుపుపై, రత్నదీపం వెలుగులో, రత్నాభరణాలతో అలంకరించబడి, ఆయన ప్రకాశించాడు.
రత్నభూషాభూషితయా రాసరత్నశ్చ కౌతుకాత్ । రసరత్నాకరే రమ్యే నిమగ్నో రసికేశ్వరః
రత్నాభరణాలతో అలంకరించబడిన రసరత్నంతో కలసి, రసరసముద్రంలో ఆనందంగా మునిగిపోయిన రసికేశ్వరుడు, ఆనందంలో తడిసి ఉన్నాడు.
రాసే రాసేశ్వరీ రాధా రామేశ్వరమువాచ సా । సురతౌ విరతౌ సత్యాం విరతే న మనోరథే
రాసలీలలో రాసేశ్వరి రాధా, రామేశ్వరునికి ఇలా చెప్పింది: 'సంగమంలో ఆనందం ఉంటుంది, వేరుపడినపుడు మనస్సు లో ఆనందం ఉండదు; వేరుపడినపుడు మనసు లో కోరిక కూడా ఉండదు.'
రాధికోవాచ ప్రఫుల్లాఽహం త్వయా నాథ మృతా మ్లానా చ త్వాం వినా । యథా మహౌషధిగణః ప్రభాతే భాతి భాస్కరే
రాధా ఇలా చెప్పింది: 'ప్రభూ! నీవుంటే నేను వికసిస్తాను, నీవు లేనప్పుడు నేను మలినమై, చచ్చిపోతాను. ఇది ఉదయాన్నే సూర్యుడు వెలిగినప్పుడు ఔషధగణం ఎలా ప్రకాశిస్తుందో అలాగే.'