నాస్తి భూరజసా సంఖ్యా యథైవ బ్రహ్మణాం తథా । తథైవ బన్ధో విశ్వానాం తదాధారో మహావిరాట్
ఈ భూమిపై ధూళికణాలు లెక్కించలేనట్లే, బ్రహ్మలు కూడా లెక్కించలేరు. అలాగే, బంధువా! అన్ని లోకాల ఆధారమైన మహావిరాట్ కూడా లెక్కకు మించి ఉన్నాడు.
విశవే విశ్వే చ ప్రత్యేకం బ్రహ్మ విష్ణుశివాదయః । మునయో మనవః మిద్ధా మానవాద్యాశ్చరాచరాః
ప్రతి లోకంలో, ప్రతి ఒక్కరిలో బ్రహ్మ, విష్ణు, శివులు, మునులు, మనువులు, మంగళకరులు, మనుష్యులు, జంతువులు, అజంతువులు ఉన్నారు.
యత్షోడశాంశః స విరాట్ సృష్టో నష్టశ్చ లీలయా । ఈదృశం సర్వశాస్తారం ద్రక్ష్యాo
ఆ ఆరు పదహారు భాగాల్లో ఒకటి అయిన విరాట్ స్వయంగా సృష్టించబడి, ఆడుకుంటూ మాయలో కలిసిపోయాడు. అలాంటి సమస్త జగత్తుకు ఉపదేశకుడైన వాడిని నువ్వు చూడబోతున్నావు.
ఇత్యోవముక్త్వాఽక్రూరశ్చ పులకాఞ్చితవిగ్రహః । మూర్చ్ఛాం ప్రాప సాశ్రునేత్రోదధ్యో తచ్చరణామ్బుజమ్
ఇలా చెప్పిన అక్రూరుడు ఆనందంతో ఒళ్లంతా గుబురుగా, కన్నీళ్లు కళ్ల నుంచి కార్చుకుంటూ, ఆ పాదపద్మాలపై పడిపోయి, స్పృహ కోల్పోయాడు.
బభూవ భక్తిపూర్ణశ్చ స్మారం స్మారం పదామ్బుజమ్ । కృత్వా ప్రదక్షిణం వాఽపి కృష్ణస్య పరమాత్మనః
అతడు భక్తితో నిండిపోయి, ఆ పాదపద్మాలను మళ్లీ మళ్లీ జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ, పరమాత్మ అయిన కృష్ణుని ప్రదక్షిణగా చేసి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
ఉద్ధవశ్చ తమాశ్లిష్య ప్రశశంక పునః పునః । స చ శీఘ్రం యయౌ గేహమకూరోఽపి స్వమన్దిరమ్
ఉద్ధవుడు అతన్ని ఆలింగనం చేసి, మళ్లీ మళ్లీ ప్రశంసించాడు. అప్పుడు అక్రూరుడు త్వరగా తన ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు.
ఇతి శ్రీబ్రహ్మo మహాo శ్రీకృష్ణజన్మఖo ఉత్తo నారదనాo అక్రూరహర్షోత్కర్షకథనం నామ పఞ్చషష్టి,మోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీబ్రహ్మవైవర్త మహాపురాణంలో శ్రీకృష్ణ జన్మకథలో నారదుడు, అక్రూరుడు పొందిన పరమానందాన్ని వివరించే అరవై ఐదవ అధ్యాయం పూర్తయింది.
అథ షటుషష్టితమోఽధ్యాయః నారాయణ ఉవాచ అథ రాసేశ్వరీయుక్తో రాసే రాసేశ్వరః స్వయమ్ । స చ రేమే తయా సార్ధంమతీవ రమణోత్సుకః
ఇప్పుడు అరవై ఆరవ అధ్యాయం ప్రారంభమవుతోంది. నారాయణుడు ఇలా అన్నాడు: అప్పుడా రాసేశ్వరీతో కలసి, రాసేశ్వరుడు తానే స్వయంగా, ఆమెతో ఆనందంగా కలసి, పరమ సంతోషంతో విహరించాడు.
సుఖసంభోగమాత్రేణ యయౌ నిద్రాం చ రాధికా । దృష్ట్వా స్వప్నం సముత్వాయ దీనోవాచ ప్రియం దినే
ఆ సుఖసంబంధంతో రాధికా నిద్రించిపోయింది. ఒక కలను చూసి, ఉదయాన్నే బాధతో లేచి, తన ప్రియుడితో మాట్లాడింది.
రాధికోవాచ అహో స్వామిన్నిహాఽఽగచ్ఛ త్వాం కరోమి స్వవక్షసి । పరిణామే విధాతా మే న జానే కిం కరిష్యతి
రాధికా ఇలా చెప్పింది: అయ్యో స్వామీ! ఇక్కడ రా, నిన్ను నా వక్షస్సుపై ఉంచుకుంటాను. చివరికి బ్రహ్మదేవుడు ఏం చేస్తాడో నాకు తెలియదు.
ఇత్యుక్త్వా కా మహాభాగా ప్రియం కృత్వా స్వవక్షసి । దుఃస్వప్నం కథాయామాస హృదయేన విదూయతా
ఇలా చెప్పి, ఆ మహాభాగ్యవంతురాలు తన ప్రియుడిని వక్షస్సుపై ఉంచుకుని, హృదయం కలతతో తన చెడు కలను చెప్పడం ప్రారంభించింది.
రాధికోవాచ రత్నసింహాసనేఽహం చ రత్నచ్ఛత్రం చ బిభ్రతీ । తదాతపత్రం జగ్రాహ రుషటో విప్రశ్చ మే ప్రభో
రాధికా ఇలా చెప్పింది: నేను రత్నాల సింహాసనంపై కూర్చొని, రత్నాల గొడుగు పట్టుకున్నాను. అప్పుడు ఒక బ్రాహ్మణుడు కోపంతో ఆ గొడుగును నా చేతిలోంచి తీసేసాడు, ప్రభూ!
సాగరే కజ్జలాకారే మహాఘోరే చ దుస్తరే । గభీరే ప్రేరయామాస మామేవ దుర్బలాం స చ
అతడు నన్ను, బలహీనురాలిని, ముదురు నీలంగా ఉన్న, భయంకరమైన, దాటి పోవడం కష్టమైన సముద్రంలోకి తోసేశాడు.
తత్ర స్రోతసి శోకార్తా భ్రమామి చ ముహుర్ముహుః । మహోర్మీణాం చ వేగేన వ్యాకులా నక్రసంకులే
అక్కడ దుఃఖంతో బాధపడుతూ, ఆ ప్రవాహంలో మళ్లీ మళ్లీ తేలుతూ, పెద్ద అలల వేగానికి గందరగోళంగా, మొసళ్లతో నిండిన నీటిలో తికమకపడ్డాను.
త్రాహి త్రాహీతి హే నాథ త్వాం వదామి పునః పునః । త్వాం న దృష్ట్వా మహాభీతా కరోమి ప్రార్థనాం సురమ్
రక్షించు రక్షించు ప్రభూ! అని మళ్లీ మళ్లీ నిన్ను పిలిచాను. నిన్ను చూడక భయంతో దేవతలకు ప్రార్థించాను.
కృష్ణ తత్ర నిమజ్జన్తీ పశ్యామి చన్ద్రమణ़్డలమ్ । నిపతన్తం చ గగనాచ్ఛతఖణ్డం చ భూతలే
కృష్ణా! అక్కడ నేను మునిగిపోతూ, ఆకాశంలో నుండి చంద్రుని వలయాన్ని నేలపై పడి, విరిగిపోతూ చూశాను.
క్షణాన్తరే చ పశ్యామి గగనాత్సూర్యంమణ్డలమ్ । బభూవ చ చతుఃఖణ్డం నిపత్య ధరణీతలే
తర్వాత ఇంకొక క్షణంలో, ఆకాశం నుంచి సూర్యుని వలయాన్ని నేలపై పడిపోతూ, నాలుగు ముక్కలుగా విడిపోతూ చూశాను.
ఏకకాలే చ గగనే మణ్డలం చన్ద్రసూర్యయోః । అతీవ కజ్జలాకారం సర్వం గ్రస్తం చ రాహుణా
ఒకసారిగా ఆకాశంలో చంద్రుడు, సూర్యుడు ఇద్దరి వలయాలు నల్లగా మారి, రాహువు వాటిని పూర్తిగా మింగేసినట్టు కనిపించాయి.
క్షణాన్తరే చ పశ్యామి బ్రహ్మణో దీప్తిమానితి । సత్క్రోడస్థం సుధాకుమ్భం బభఞ్జ చ రుషేతి చ
తర్వాత ఇంకొక క్షణంలో, ప్రకాశవంతమైన బ్రహ్మదేవుడు తన మడిలో అమృతకుంభాన్ని పట్టుకుని, కోపంతో దాన్ని పగలగొట్టాడు.
క్షణాన్తరే చ పశ్యామి మహారుష్టం చ బ్రాహ్మణమ్ । గృహీత్వా చ వ్రజన్తం చ చక్షుషోః పురుషం మమ
తర్వాత ఇంకొక క్షణంలో, ఒక బ్రాహ్మణుడు తీవ్రమైన కోపంతో, నా కళ్లలోని వ్యక్తిని పట్టుకుని తీసుకెళ్లిపోతూ చూశాను.
క్రీడాకమలదణ్డం చ హస్తాద్ధ్వస్తం మమ ప్రభో । సహసా ఖణ్డశణ్డం చ బభూవ సహ హేతునా
ప్రభూ, నా చేతిలోని ఆ కమలపు ఆటదండం అకస్మాత్తుగా నేలపై పడిపోయి, ఏదో కారణంతో ముక్కలు ముక్కలుగా విరిగిపోయింది.
హస్తాద్ష్వస్తశ్చ సహసా సద్రత్నసారదర్పణః । నిర్మలః కజ్జలాకారః ఖణ్డకణ్డో బభూవ హ
రత్నాలతో మెరిసే, నిగనిగలాడే అద్దం కూడా నా చేతిలోంచి ఊహించని విధంగా జారిపడి, నల్లటి కాజలుగాను మెరిసి, ముక్కలు ముక్కలుగా విరిగిపోయింది.
హారో మే రత్నమారాణాం ఛిన్నో భూత్వా చ వక్షసః । అతీవ మరినం పద్మం పపాత ధరణీతలే
నా ఛాతీపై ఉన్న రత్నాల హారం తెగిపోయి, వాడిపోయిన పద్మంలా బరువుగా నేలపై పడిపోయింది.
సౌధపుత్తలికాః సర్వా నృత్యన్తి చ హసన్తి చ । ఆస్ఫోటయన్తి గాయన్తి రుదన్తి య క్షణం క్షణమ్
అంతఃపురంలోని బొమ్మలు అన్నీ నాట్యం చేస్తూ, నవ్వుతూ, చప్పట్లు కొడుతూ, పాడుతూ, ఒక్కసారిగా ఏడుస్తూ, క్షణక్షణానికి మారిపోతున్నాయి.
కృష్ణవర్ణం బృహచ్చక్రం ఖే భ్రమన్తం ముహుర్ముహుః । నిపతన్తం చోత్పతన్తం పశ్యామి చ భయంకరమ్
నేను ఆకాశంలో మళ్లీ మళ్లీ తిరుగుతున్న పెద్ద నల్లటి చక్రాన్ని చూస్తున్నాను. అది పైకి ఎగిరి, కింద పడుతూ భయంకరంగా కనిపిస్తోంది.
ప్రాణాధిదేవః పురుషో నిఃసృత్యామ్యన్తరాన్మమ । రాధే విదాయం దేహీతి తతో యామీత్యువాచ హ
ప్రాణాధిదేవుడు ఒక పురుషునిగా నా లోపల నుండి బయటకు వచ్చి, 'రాధే, ఈ దేహానికి వీడ్కోలు చెబుతున్నాను, ఇక నేను వెళ్తున్నాను' అని అన్నాడు.
కృష్ణవర్ణా చ ప్రతిమా మామాశ్లిష్యతి చుమ్బతి । కృష్ణవస్త్రపరీధానా చేతి పశ్యామి సాంప్రతమ్
ఇప్పుడు నేను నల్లని వర్ణంతో, నల్ల వస్త్రాలు ధరించిన ఒక మూర్తి నన్ను ఆలింగనం చేసి ముద్దిచ్చినట్లు చూస్తున్నాను.
ఇతీదం విపరీతం చ దృష్టావా చ ప్రాణావల్లభ । నృత్యన్తి తక్షిణాఙ్గాని ప్రాణా ఆన్దోలయన్తి మే
ప్రాణప్రియుడా, ఇలా విచిత్రమైన, విరుద్ధమైన దృశ్యాలు నేను చూశాను. నా కుడివైపు అవయవాలు కంపించిపోతున్నాయి, ప్రాణాలు కలవరపడుతున్నాయి.
రుదన్తి శోకాత్కర్షన్తి సముద్విగ్నం చ మానసమ్ । కిమిదం కిమిదం నాథ వద వేదవిదాం వర
వారు ఏడుస్తున్నారు, దుఃఖిస్తున్నారు, నా మనసును కలవరపెడుతున్నారు. నాథా, వేదాలను బాగా తెలిసినవాడా, ఇది ఏమిటి, ఏమిటో చెప్పు.
ఇత్యుక్త్వా రాధికా దేవీ శుష్కకణ్ఠోష్ఠతాలుకా । పపాత తత్పదామ్భోజే భీతా స శోకవిఙ్వలా
ఇలా చెప్పిన రాధికా దేవి, గొంతు, పెదాలు, నాలుక ఎండిపోయి, భయంతో, దుఃఖంతో, ఆయన పద్మపాదాల వద్ద పడిపోయింది.