ధత్తే చ ధరణీ లోకాన్యద్భయేన చరాచరాన్ । సూయతే ప్రకృతిః సృష్టౌ యద్భయాన్మహదాదికమ్
ఆయన భయంతోనే భూమి లోకాలను, చరాచరాలను మోయుతుంది. ఆయన భయంతోనే ప్రకృతి మహత్తు మొదలైన సృష్టిని ఉత్పత్తి చేస్తుంది.
దుర్జ్ఞేయం తదభిప్రాయం కో వా జానాతి పుత్రక । యత్ప్రభావం న జానన్తి బ్రహ్మవిష్ణుమహేశ్వరాః
ఆ పరమాత్ముని సంకల్పాన్ని తెలుసుకోవడం చాలా కష్టం, నా బిడ్డా! ఆయన మహిమను బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు కూడా తెలుసుకోలేరు.
కథం జానామి తచ్చేష్టామహం వత్స సుమన్దధీః । కథం జగామ మథురాం త్యక్త్వా వృన్దావనం వనమ్
నేను మూర్ఖుడినైన నేను ఆయన కార్యాలను ఎలా తెలుసుకోగలను, బిడ్డా? ఆయన వృద్ధావనాన్ని వదిలి మథురకు ఎలా వెళ్లాడు?
కథం తత్యాజ గోపీశ్చ రాధాం ప్రాణాధికాం ప్రియామ్ । యశోదాం బాన్ధవాదీంశ్చ నన్దం వ నన్దనన్దనః
నందుని ఆనందంగా ఉన్న శ్రీకృష్ణుడు, ప్రాణాలకు మించిన ప్రియమైన రాధను, గోపికలను, యశోదను, బంధువులను, నందుని ఎలా విడిచిపెట్టాడు?
దర్పహా దర్పదః సోఽపి సర్వేషాం సర్వదః సదా । బభఞ్జ రాధాదర్పం చ సుదామ్నః శాపకారణాత్
అహంకారాన్ని తొలగించేవాడు, అహంకారం కలిగించేవాడు, అందరికీ ఎప్పుడూ దాత. సుదాముని శాపం వల్ల రాధ యొక్క గర్వాన్ని కూడా ఆయన చూరగొన్నాడు.
అన్యేషాం భావనాహేతోర్బ్రహ్మప్రాప్తిస్తథా భవేత్ । ఏవం కించిద్వితర్కం చ కురుతే కమలోద్భవః
ఇతరుల భక్తి కోసం, వారు బ్రహ్మాన్ని పొందేందుకు, కమలంలో జన్మించిన బ్రహ్మదేవుడు కూడా ఇలాంటి ఆలోచన చేస్తాడు.
చకార దర్పభఙ్గం చ మహావిష్ణుః పురా విభుః । బ్రహ్మణశ్చతథా విష్ణోః శషేస్య చ శివస్య చ
పూర్వకాలంలో మహావిష్ణువు, ఆ విభువు, బ్రహ్మ, విష్ణు, శేషుడు, శివుడు వీరి అహంకారాన్ని కూడా చెదగొట్టాడు.
ధర్మస్య చ యమస్యాపి సామ్బస్య చన్ద్రసూర్యయోః । గరుడస్య చ వహ్నేశ్చ గురోర్దుర్వాససస్తథా
ధర్ముడు, యముడు, సాంబుడు, చంద్రుడు, సూర్యుడు, గరుడుడు, అగ్ని, గురువు, దుర్వాసుడు వీరి గర్వాన్ని కూడా ఆయన తొలగించాడు.
దౌవారికస్య భక్తస్య జయస్య విజయస్య చ। సురాణమసురాణాం చ భవతః కామశక్రయోః
ద్వారపాలుడు, భక్తుడు, జయుడు, విజయుడు, దేవతలు, అసురులు, భవుడు, మన్మథుడు, ఇంద్రుడు వీరి గర్వాన్ని కూడా ఆయన తొలగించాడు.
లక్ష్మణస్యార్జునస్యాపి బాణస్య చ భృగోస్తథా । సుమేరోశ్చ సముద్రాణాం వాయోశ్చ వరుణస్య చ
లక్ష్మణుడు, అర్జునుడు, బాణుడు, భృగువు, సుమేరు, సముద్రాలు, వాయువు, వరుణుడు వీరి గర్వాన్ని కూడా ఆయన తొలగించాడు.
సరస్వత్యాశ్చ దుర్గాయాః పద్మాయాశ్చ భువస్తథా । సావిత్ర్యాశ్చైవ గఙ్గాయా మనసాయాస్తథైవ చ
సరస్వతి, దుర్గ, పద్మ, భూమి, సావిత్రి, గంగా, మనసా వీరి గర్వాన్ని కూడా ఆయన తొలగించాడు.
ప్రాణాధిష్ఠాతృదేవ్యశ్చ ప్రియాయాః ప్రాణతోఽపి చ । ప్రాణాధికాయా రాధాయా అన్యేషామపి కా కథా
ప్రాణాధిష్ఠాత్రి దేవి, ప్రాణాలకు మించిన ప్రియమైన రాధ, ప్రాణాలకు మించిన ప్రియురాలు వీరి గర్వాన్ని కూడా ఆయన తొలగించాడు. మరి ఇతరుల సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు.
హ్రత్వా దర్పం చ సర్వేషాం ప్రసాదం చ చకార సః । కర్తా హర్తా పాలయితా స్రష్టా స్రష్టుశ్చ సర్వతః
అందరి గర్వాన్ని పోగొట్టి, ఆయన అనుగ్రహాన్ని ప్రసాదించాడు. ఆయనే కర్త, హర్త, రక్షకుడు, సృష్టికర్త, సృష్టికర్తలకు కూడా కర్త.
యం స్తోతుమీశో నాలం చ పఞ్చవక్త్రైస్తు శంకరః । స్తోతుం నాలం చతుర్వక్త్రో విధాతా జగతామపి
ఐదు ముఖాలతో ఉన్న శంకరుడు కూడా ఆయనను స్తుతించలేడు. నాలుగు ముఖాలతో ఉన్న జగత్కర్త బ్రహ్మ కూడా ఆయనను స్తుతించలేడు.
స్తోతుం నాలమనన్తశ్చ సహస్రవదనైరహో । స్వయం విష్ణుర్విశ్వవ్యాపీ నాలం స్తోతుం జనార్దనః
వెయ్యి నోళ్లతో ఉన్న అనంతుడు కూడా ఆయనను స్తుతించలేడు. విశ్వవ్యాప్తుడైన విష్ణువు కూడా జనార్దనుని స్తుతించలేడు.
మహావిరాణ్న శక్తోఽపి యం స్తోతుం పరమేశ్వరమ్ । కమ్పితా యస్య పురతః ప్రకృతిః పరమాత్మనః
మహావిరాట్ కూడా శక్తివంతుడైనా, ఆ పరమేశ్వరుని స్తుతించలేడు. ఆ పరమాత్ముని ఎదుట ప్రకృతి కూడా వణుకుతుంది.
సరస్వతీ జడీభూతా యం స్తోతుం పరమేశ్వరమ్ । మహిమానం న జానన్తి వేదా యస్య చ నారద
నారదా, పరమేశ్వరుడిని స్తుతించేందుకు సరస్వతీదేవి కూడా మాటలు తప్పిపోయింది. ఆయన మహిమను వేదాలు కూడా పూర్తిగా తెలుసుకోలేవు.
ఇత్యేవం కథితో బ్రహ్మన్ప్రభావః పరమాత్మనః । నిర్గుణస్య చ కృష్ణస్య కిం భుయః శ్రోతుమిచ్ఛసి
బ్రహ్మన్, నేను పరమాత్మ అయిన కృష్ణుని గొప్పతనాన్ని వివరించాను. ఆయనకు లక్షణాలు లేవు. ఇంకా నీవు ఏమి వినాలనుకుంటున్నావు?
ఇతి శ్రీబ్రహ్మo మహాo శ్రీకృష్ణజన్మఖo ఉత్తరార్ధే నారదనాo శ్రీకృష్ణప్రభావ- వర్ణనం నామ పఞ్చపఞ్చశాత్తమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీబ్రహ్మవైవర్త పురాణంలో, శ్రీకృష్ణ జన్మఖండం ఉత్తరార్థంలో, నారదుడు మరియు శ్రీబ్రహ్మ మధ్య సంభాషణలో, 'శ్రీకృష్ణ ప్రభావ వర్ణనం' అనే యాభై అయిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.
అథ షద్పఞ్చాశత్తమోఽధ్యాయః నారద ఉవాచ కిమపూర్వం శ్రుతం బ్రహ్మన్రహస్యం పరమాద్భుతమ్ । అనన్తచరితం ధన్యమనన్తస్యాచ్యుతస్య చ
నారదుడు ఇలా అడిగాడు: బ్రహ్మా, ఆ అపూర్వమైన, రహస్యమైన, అద్భుతమైన, అనంతమైన, ధన్యమైన అచ్యుతుని కథ ఏమిటి?
కథం కృష్ణో మహావిష్ణోర్దర్పభఙ్గ చకార సః । అన్యేషాం వా కథమహో తద్భవాన్వక్తుమర్హతి
కృష్ణుడు మహావిష్ణువు గర్వాన్ని ఎలా ఛేదించాడు? లేదా మరెవరినైనా ఎలా గర్వభంగం చేశాడు? ప్రభూ, మీరు దయచేసి అది వివరించండి.
స్వతః శ్రీకృష్ణచరితమతీవ మధురం శ్రుతౌ । అతీవ మధురం రమ్యం కావ్యం కవిముఖాత్తతః
శ్రీకృష్ణుని చరిత్రలు స్వయంగా వినడానికి ఎంతో మధురంగా ఉంటాయి. కవులు వాటిని కవిత్వంగా చెప్పినప్పుడు మరింత ఆకర్షణీయంగా, రమ్యంగా ఉంటాయి.
నారాయణ ఉవాచ మహావిష్ణోరహంకారో బభూవ సహసేతి చ । సర్వం మల్లోమకూపేషు విశ్వాన్యేవాఽహమీశ్వరః
నారాయణుడు ఇలా అన్నాడు: మహావిష్ణువుకు గర్వం వచ్చి, 'ఈ సర్వలోకాలు నా చర్మరంధ్రాలలో ఉన్నాయి, నేను సర్వాధిపతి' అని భావించాడు.
సంహారభైరవీ భుత్వా తం స జగ్రాస లీలయా । స్యితే ముర్ధావశేషే చ ప్రసాదం తం చకార సః
ఆయన సంహారభైరవిగా మారి, లీలగా మహావిష్ణువును మింగేశాడు. చివరికి తల మాత్రమే మిగిలినప్పుడు, ఆయనపై కృప చూపించాడు.
సర్వాత్మనా ధ్యాయమానః స్తుతో భీతం కృపానిధిః । తచ్ఛరీరం సుసంపన్నం పునరేవ చకార సః
ఆయన భయంతో, కృతజ్ఞతతో, సంపూర్ణంగా ధ్యానం చేస్తూ స్తుతించాడు. కృపాసముద్రుడు ఆయన శరీరాన్ని మళ్లీ పూర్ణంగా చేసాడు.
బ్రహ్మణః సహసా బ్రహ్మన్నితి దర్పో బభువ హ । అహం త్రిజగతాం ధాతా కర్తాఽహమీశ్వరః స్వయమ్
బ్రహ్మా, అకస్మాత్తుగా బ్రహ్మదేవుడికి గర్వం వచ్చి, 'నేనే మూడు లోకాల సృష్టికర్త, నేను కర్త, నేనే ప్రభువు' అని అనుకున్నాడు.
మత్పరః పూజితో నాస్తి మత్పరశ్చ జితేన్ద్రియః । ఇత్యేవం మనసా కృత్వా బహుదర్పో బభూవ హ
'నాకు మించినవాడు లేడు, నా లాంటి ఇంద్రియ నిగ్రహం కలవాడు లేడు' అని మనసులో భావించి, బ్రహ్మదేవుడు మరింత గర్వంతో నిండిపోయాడు.
తం బ్రహాణాం సమూహం చ దర్శయామాస తత్క్షణమ్ । గోలోకే స్వసమీపే చ వసన్తం పురతో విభోః
ఆ సమయంలో, గోలొకంలో తన సమీపంలో ఉన్న అనేకమంది బ్రహ్మలను, ప్రభువు ఎదుట బ్రహ్మదేవుడికి చూపించాడు.
శతవక్త్రం చ ప్రత్యేకం బ్రహ్మాణ్డౌఘం చ లీలయా । త్యక్తుకామం స్వదేహం చ వ్రీడయా నతకంధరమ్
ప్రతి ఒక్కరు వంద ముఖాలతో, అనేక బ్రహ్మాండాలతో ఉండగా, బ్రహ్మదేవుడు సిగ్గుతో తన శరీరాన్ని వదిలేయాలని కోరుకుని, తల వంచాడు.
పునః ప్రసాదం కృపయా తం చకార కృపానిధిః । కాలేన మోహినీద్వారా తమపూజ్యం చకార సః
కృపాసముద్రుడు మళ్లీ ఆయనపై దయచూపి, మోహినీ ద్వారా కొంతకాలం బ్రహ్మదేవుడిని పూజకు అర్హుడిగా కాకుండా చేశాడు.