చారుచమ్పకవర్ణాభాం సర్వాఙ్గసుమనోహరామ్
ఆమె అందం చంపకపువ్వుల వర్ణాన్ని పోలి, ప్రతి అవయవం ఆకట్టుకునేలా మెరిసింది.
సుచారుకబరీశోభాం రత్నాభరణభూషితామ్
ఆమె అందమైన జుట్టు మణుల ఆభరణాలతో మెరిసిపోతుండేది.
సర్వవిద్యాప్రదాం శాన్తాం సర్వవిద్యావిశారదామ్ 4.51.
అన్ని విద్యలను ప్రసాదించేవారు, శాంత స్వభావం కలవారు, అన్ని విద్యల్లో నిపుణురాలు.
ధ్యాత్వైవం కుసుమం దత్త్వా నానాద్రవ్యసమన్వితమ్
ఇలా ధ్యానం చేసి, వివిధ పదార్థాలతో కూడిన పువ్వును సమర్పించాడు.
స్తోత్రం చకార యత్నాచ్చ పులకాఞ్చితవిగ్రహః
ఆనందంతో ఒళ్లు మురిసిపోతూ, ఎంతో శ్రద్ధగా ఒక స్తోత్రాన్ని రచించాడు.
ధన్వతరిరువాచ నమః కశ్యపకన్యాయై వరదాయై నమో నమః
ధన్వంతరి ఇలా అన్నాడు — కశ్యపుని కుమార్తెకు, వరాలిచ్చే తల్లికి, మళ్లీ మళ్లీ నా నమస్కారాలు.
నమః శంకరకన్యాయై శంకరాయై నమో నమః
శంకరుని కుమార్తెకు, శంకరీ దేవికి, మళ్లీ మళ్లీ నా నమస్కారాలు.
నమ ఆస్తీకజనని జనన్యై జగతాం మమ
ఆస్తికుని తల్లికి, లోకాలకూ, నాకు తల్లైన అమ్మవారికి నమస్కారం.
నమో నాగభగిన్యై చ యోగిన్యై చ నమో నమః
నాగుల అక్కకు, యోగినికి, మళ్లీ మళ్లీ నా నమస్కారాలు.
నమస్తపస్యారూపాయై ఫలదాయై నమో నమః
తపస్సు స్వరూపిణికి, ఫలితాలు ఇచ్చే తల్లికి, మళ్లీ మళ్లీ నా నమస్కారాలు.
ఇత్యేవముక్త్వా భక్త్యా చ ప్రణనామ ప్రయత్నతః
ఇలా భక్తితో చెప్పి, ఎంతో శ్రద్ధగా నమస్కరించాడు.
జగ్ముర్నాగాః ప్రహృష్టాశ్చ ఫణారాజివిరాజితాః 4.51.
ఆనందంతో, అందమైన ఫణాలతో అలంకరించబడిన నాగులు అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.
విధినా మాతరం భక్తిమాస్తీకశ్చ చకార హ
ఆస్తికుడు, విధి ప్రకారం, భక్తితో తన తల్లిని పూజించాడు.
ఇదం స్తోత్రం మహాపుణ్యం భక్తియుక్తశ్చ యః పఠేత్
ఈ మహాపుణ్యమైన స్తోత్రాన్ని ఎవరు భక్తితో పఠిస్తారో—
సర్వేషాం దర్పభఙ్గశ్చ కథితశ్చ శ్రుతస్త్వయా
ప్రతి ఒక్కరి అహంకారం ఎలా భంగమయ్యిందో చెప్పబడింది, నీవు కూడా వినావు.
అధునా చ సముత్తిష్ఠ గచ్ఛ వృన్దావనం వనమ్
ఇప్పుడు లేచి, వృందావన అరణ్యంలోకి వెళ్ళు.
శ్రీనారాయణ ఉవాచ ఉవాచ కృష్ణం నయ మాం న శక్తా గంతుమీశ్వర
శ్రీనారాయణుడు ఇలా అన్నాడు — ఆమె కృష్ణుని దగ్గర, "ప్రభూ, నన్ను నీవే తీసుకెళ్ళు, నేను వెళ్ళలేను" అని చెప్పింది.
రాధికా వచనం శ్రుత్వా ప్రహస్య మధుసూదనః
రాధికా మాటలు విని, మధుసూదనుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
సా మనోయాయినీ రాధా కృత్వా చ రోదనం క్షణమ్
ఆ రాధా, మనస్సు వెంట నడుచుకుంటూ, ఒక క్షణం కన్నీరు పెట్టింది.
వివేశ చన్దనవనం రుదన్తీ శోకకాతరా
ఆమె ఏడుస్తూ, దుఃఖంతో బాధపడుతూ, చందనవనంలోకి ప్రవేశించింది.
తామ్రాస్యా పూర్ణనయనా భ్రమన్తీ సర్వకాననమ్
ఆమె ముఖం ఎర్రగా, కన్నీళ్లు నిండిన కళ్లతో, ప్రతి అడవిలోనూ తిరిగింది.
తా దృష్ట్వా రాధికా సా చ ప్రేమవిచ్ఛేదకాతరా
వారిని చూసి, ప్రేమవిచ్ఛేద బాధతో రాధికా బాధపడింది.
వినిన్ద్య కృష్ణం కోపేన తర్జయామాస చ క్షణమ్ ।। 4.52.
ఆమె కోపంతో కృష్ణుణ్ని నిందించి, కొద్దిసేపు బెదిరించింది.
ఏతస్మిన్నంతరే కృష్ణస్తత్ర చన్దనకాననే
అంతలో కృష్ణుడు అక్కడ చందన వనంలో ఉన్నాడు.
రాధా గోపాఙ్గనాభిశ్చ దృష్ట్వా ప్రాణేశ్వరం ముదా
రాధా, గోపికలు తమ ప్రాణప్రభువును చూసి ఆనందంతో దగ్గరికి వచ్చారు.
తూర్ణం కృష్ణం సమాశ్లిష్య జహార మురలీం రుషా
ఆమె వెంటనే కృష్ణుణ్ని ఆలింగనం చేసి, కోపంతో ఆయన మురళిని తీసుకుంది.
పునః సంధారయామాస వస్త్రం మాలాం మనోహరామ్
తర్వాత ఆమె ఆయన వస్త్రాన్ని, ఆకర్షణీయమైన హారాన్ని మళ్లీ సరిచేసింది.
చన్దనాగురుకస్తూరీకుఙ్కుమాక్తం చకార తమ్ ౧
ఆమె కృష్ణునికి చందనం, అగరు, కస్తూరి, కుంకుమం లేపింది.
క్షణం సంతర్జయామాస క్షణం స్తోత్రం చకార హ
కొంతసేపు ఆమె ఆయనను మందలించింది, ఇంకొంతసేపు స్తుతించింది.
అథ గోపాఙ్గనాః సర్వా రురుదుః ప్రేమవిహ్వలాః
తర్వాత అన్ని గోపికలు ప్రేమతో మునిగిపోయి ఏడ్చారు.