ఉవాచ తం జగన్మాతా నీతిసారం పరం వచః
జగన్మాత అతనికి పరమ న్యాయబోధను, గొప్ప మాటలు చెప్పింది.
అహో తపఃప్రభావశ్చ తేజసశ్చ న జీవినామ్
నిజంగా, తపస్సు శక్తి, తేజస్సు జీవుల్లో ఎవరికీ సాటిలేవు.
పార్వత్యువాచ వక్తా చతుర్ణాం వేదానాం జనకశ్చ స్వయం విభుః
పార్వతీ దేవి ఇలా చెప్పింది: నాలుగు వేదాలను విన్నవాడూ, వాటికి తానే మూలమైన పరమేశ్వరుడే.
ముక్తిప్రదాతా భక్తానాం దాతా చ సర్వసంపదామ్ 4.37.
ఆయన భక్తులకు మోక్షాన్ని ప్రసాదించి, అన్ని సంపదలు ఇస్తాడు.
సదా తే పరిపాల్యాఽహం పోష్యా భక్త్యా చ కింకరీ
నేను ఎప్పుడూ నీ చేత రక్షించబడాలి, పోషించబడాలి, భక్తితో సేవ చేయాలి.
కించిచ్ఛుద్ధం హిరణ్యేన కించిద్వస్తు చ వాయునా
కొన్ని వస్తువులు బంగారంతో శుద్ధి అవుతాయి, మరికొన్ని గాలితో శుద్ధి అవుతాయి.
విష్ణోర్నివేదితాన్నేన యష్టవ్యాః సర్వదేవతాః
విష్ణువుకు సమర్పించిన అన్నంతోనే అన్ని దేవతలను పూజించాలి.
అనివేద్యమభక్ష్యం చ నైవేద్యముదరే హరేః
సమర్పించని లేదా తినదగని దాన్ని హరిదేవుని ముందు నివేదించరాదు.
అమృతం సర్వవస్తూనామిష్టసారం సుదుర్లభమ్
అది అన్నిటిలో అమృతం వంటిది, కోరుకున్నదానిలో మధురమైనది, చాలా అరుదైనది.
హన్త్యకాలికమృత్యుం తదమృతం మూఢరంజనమ్
ఆ అమృతం అకాల మరణాన్ని తొలగిస్తుంది, మూర్ఖులను ఆనందింపజేస్తుంది.
యదృచ్ఛయా తం నైవేద్యం యో భుఙ్క్తే సాధుసంగతః
ఎవరైనా యదాచ్చానగా, మంచి వారి సాంగత్యంలో ఆ నైవేద్యాన్ని తింటే—
యో నివేద్య హరిం భుఙ్క్తే భక్త్యా భక్తశ్చ నిత్యశః
ఎవరైనా హరివారికి అర్పించి, భక్తితో తినేవారు, ఎప్పుడూ భక్తుడై ఉంటే—
శ్రుతం పురా త్వన్ముఖతః పుష్కరే మునిసంసది
పూర్వంలో, పుష్కరంలో మునుల సభలో, నీ నోటివెంట నేను ఇది విన్నాను.
సుచిరం చ తపస్తప్త్వా మయా లబ్ధస్త్వమీశ్వరః 4.37.
చాలా కాలం తపస్సు చేసి, ప్రభూ! నేను నిన్ను పొందాను.
యతో న దత్తం నైవద్యం విష్ణోర్మహ్యం త్వయాఽధునా
ఇప్పుడు నీవు నైవేద్యాన్ని విష్ణువుకు, నాకు కూడా అర్పించలేదు.
అద్యప్రభృతి యే లోకా నైవేద్యం భుఞ్జతే తవ
ఈ రోజు నుండి, నీ నైవేద్యాన్ని తినేవారు—
ఇత్యుక్త్వా పార్వతీ మాతా రురోద పురతో విభోః
ఇలా చెప్పి, పార్వతీ తల్లి ప్రభువు ఎదుట ఏడ్చింది.
తదా శివః శివాం భక్త్యా కృత్వా వక్షసి సాదరమ్
అప్పుడు శివుడు, భక్తితో, శివాను గుండెలపై ఆదరంగా ఉంచాడు.
కరేణ చక్షుషోర్నీరం సంమృజ్య చ పునఃపునః
తన చేతితో ఆమె కన్నీళ్లు మృదువుగా మళ్లీ మళ్లీ తుడిచాడు.
పరితుష్టా చ సా దేవీ భర్తారం సమువాచ హ
అమ్మవారు సంతృప్తిగా భర్తతో మాట్లాడింది.
బిభర్తి దేహం సతతం తవ సౌభాగ్యవర్ద్ధనమ్
ఆమె ఎప్పుడూ నీకు శుభాన్ని పెంచే శరీరాన్ని ధరించి ఉంటుంది.
అపూర్వం తవ నైవేద్యం జన్మమృత్యుజరాహరమ్
నీ నైవేద్యం అపూర్వమైనది, జననం, మరణం, వృద్ధాప్యాన్ని తొలగించేది.
లిఙ్గోపరి చ యద్దత్తం తదేవాగ్రాహ్యమీశ్వర
లింగంపై ఏదైనా అర్పిస్తే, ప్రభూ! అదే స్వీకరించదగినది.
ఇత్యేవముక్త్వా సా దేవీ దేహం త్యక్తుం సముద్యతా 4.37.
ఇలా చెప్పి, ఆ దేవి తన శరీరం విడిచిపెట్టేందుకు సిద్ధమైంది.
శంకర ఉవాచ మమాపరాధమఖిలం క్షన్తుమర్హసి సున్దరి
శంకరుడు అన్నాడు: అందాలవతీ! నా అన్ని తప్పులను క్షమించు.
మాం భృత్యం తపసా క్రీతం కృపాం కురు మమోపరి
నీవు తపస్సుతో పొందిన నీ సేవకునికి దయ చూపించు.
అహో గోలోకనాథస్థ గుణాతీతస్య నిర్గుణే
అయ్యో! గోలొకనాథుడు అన్ని లక్షణాలకు అతీతుడై, స్వభావానికి అతీతంగా ఉన్నవాడు.
సాకారే చ నిరాకారే నిత్యే స్వేచ్ఛామయే ప్రియే
ఆయన రూపంతోనూ, రూపంలేనివాడిగానూ, శాశ్వతుడిగా, తన ఇష్టానుసారం వ్యవహరిస్తూ ఉంటాడు, ప్రియమైనవాడా.
సర్వబీజస్వరూపే చ మహామాయే మనోహరే ౪౫ ఇచ్ఛైవ శ్రీహరేః సాక్షాన్నాహం దాతుమపి క్షమః
అన్ని జీవుల మూలంగా ఉన్న మహామాయా! శ్రీహరి స్వయంగా కోరినదాన్ని కూడా నేను ఇవ్వలేను.
ఇత్యేవముక్త్వా పురతస్తస్థౌ చ చన్ద్రశేఖరః
ఇలా చెప్పి చంద్రశేఖరుడు ఆమె ముందే నిలిచాడు.