కరే ధృత్వా చ తాం కృష్ణః స్థాపయామాస వక్షసి
ఆమెను చేతిలో పట్టుకుని, కృష్ణుడు తన వక్షస్సుపై కూర్చోబెట్టాడు.
బభూవ రతియుద్ధేన విచ్ఛిన్నా క్షుద్రఘణ్టికా
వారి ప్రేమ యుద్ధంలో ఆమె చిన్న బెల్టు తెగిపోయింది.
శృంగారేణైవ కబరీ సిన్దూరతిలకం మునే 4.15.
ప్రేమలో ఆమె జుట్టు సింధూర తిలకంతో అలంకరించబడింది, మహర్షీ.
పులకాఙ్కితసర్వాంఙ్గీ బభూవ నవసంగమాత్
కొత్తగా కలిసిన ఆనందంతో ఆమె శరీరం అంతా రోమాంచనంతో నిండిపోయింది.
ప్రత్యఙ్గేనైవ ప్రత్యఙ్గమఙ్గేనాఙ్గం సమాశ్లిషత్
ప్రతి అవయవంతో అతను ఆమె ప్రతి అవయవాన్ని తనదితో ఆలింగనం చేశాడు.
పునస్తాం చ సమాశ్లిష్య సస్మితాం వక్రలోచనామ్
మళ్లీ నవ్వుతో, వంకర కళ్లతో ఉన్న ఆమెను అతను ఆలింగనం చేశాడు.
కఙ్కణానాం కిఙ్కిణీనాం మఞ్జీరాణాం మనోహరః
కంకణాలు, కింకిణీలు, మంజీరాల మధురమైన శబ్దాలు వినిపించాయి.
పునస్తాం చ సమాకృష్య శయ్యాయాం చ నివేశ్య చ
మళ్లీ ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని, మంచంపై పడుకోబెట్టాడు.
నిర్జనే కౌతుకాత్కృష్ణః కామశాస్త్రవిశారదః
ఒంటరిగా, ఆనందంతో, ప్రేమకళల్లో నిపుణుడైన కృష్ణుడు ఆడాడు.
న కస్య కస్మాద్ధానిశ్చ తౌ ద్వౌ కార్యవిశారదౌ
ఎప్పుడూ, ఎక్కడా, ఎవరికీ ఆ ఇద్దరిలా నైపుణ్యం ఉండదు.
మురలీం మాధవకరాజ్జగ్రాహ రాధికా బలాత్
మాధవుని చేతిలోని మురళిని రాధికా బలవంతంగా తీసుకుంది.
జహార రాధికా రాసాన్మాధవస్యాపి మానసమ్
రాధికా రాసలీలా నుండి మాధవుని మనసును దొంగిలించింది.
ప్రదదౌ మురలీం ప్రీత్యా శ్రీకృష్ణాయ మహాత్మనే 4.15.
ప్రేమతో ఆమె మురళిని మహాత్ముడైన శ్రీకృష్ణునికి తిరిగి ఇచ్చింది.
చకార కబరీం రమ్యాం సిన్దూరతిలకం దదౌ
ఆమె తన అందమైన జుట్టును సర్దుకొని, సింధూర తిలకం పెట్టుకుంది.
విశ్వకర్మా న జానాతి సఖీనామపి కా కథా
విశ్వకర్మకైనా తెలియదు, స్నేహితుల సంగతి ఎలా తెలుస్తుంది?
బభూవ శిశురూపం చ కైశోరం చ విహాయ చ
అతడు తన యవ్వనాన్ని వదిలిపెట్టి, చిన్నవాడిగా మారిపోయాడు.
యాదృశం ప్రదదౌ నన్దో భీతం తాదృశమచ్యుతమ్
నందుడు భయంతో యథావిధిగా ఇచ్చినట్లే, అచ్యుతుడు కూడా అలాగే ఉన్నాడు.
ఇతస్తతస్తం పశ్యన్తీ శోకార్తా విరహాతురా
ఆమె ఇక్కడ అక్కడ చూస్తూ, వేదనతో, విడిపోవడం వల్ల బాధపడింది.
మాయాం కరోషి మాయేశ కింకరీం కథమీదృశీమ్
మాయేశ్వరా! మాయను ఇలా నీ పనివాడిగా ఎందుకు చేస్తావు?
రురోద కృష్ణస్తత్రైవ వాగ్బభూవాశరీరిణీ
అక్కడే కృష్ణుడు ఏడ్చాడు, ఆ సమయంలో శరీరం లేని స్వరం వినిపించింది.
ఆరాసమణ్డలం యావన్నక్తమత్రాగమిష్యతి
ఆరాసమండలం వరకు రాత్రి ఇక్కడికి చేరుకుంటుంది.
ఛాయాం విధాయ స్వగృహే స్వయమాగత్య మా రుద
నీ ఇంట్లో నీ నీడను ఉంచి, నీవు తానే వచ్చి, ఏడవకూ.
త్యజ శోకం గృహం గచ్ఛ సున్దరీత్థం ప్రబోధితా ।। 4.15.
బాధను విడిచిపెట్టి, ఇంటికి వెళ్ళు. అందాలవతీ! ఇలా నిన్ను జాగృతం చేశాను.
దదర్శ పుష్పోద్యానం చ వనం సద్రత్నమణ్డపమ్
ఆమె పూలతోటను, రత్నాల మంటపమున్న అడవిని చూసింది.
సా మనోయాయినీ దేవీ నిమిషార్ధేన నారద
ఆ దేవి, మనస్సుతో ప్రయాణించి, నారదా! కళ్లిప్పేలోపే అక్కడికి చేరింది.
యశోదాయై శిశుం దాతుముద్యతా సత్యువాచ హ
యశోదకు శిశువును ఇవ్వడానికి సిద్ధమై, ఆమె నిజం చెప్పింది.
గోష్ఠే త్వత్స్వామినా దత్తం ప్రాప్నోమి యాతనాం పథి
నీ యజమాని గోశాలలో ఇచ్చినప్పుడు, నేను మార్గమధ్యంలో బాధను అనుభవిస్తున్నాను.
పిచ్ఛిలే కర్దమోద్రేకే యశోదా వోఢుమక్షమా
తొర్లే మట్టిలో, యశోదకు ముద్దును మోయడం సాధ్యపడలేదు.
గృహం చిరం పరిత్యక్తం యామి తిష్ఠ సుఖం సతి
ఇల్లు చాలా కాలంగా వదిలిపెట్టి, నేను వెళ్తున్నాను. నీవు సుఖంగా ఉండు, సతీ!
యశోదా బాలకం నీత్వా చుచుమ్బ చ స్తనం దదౌ
యశోద, బాలుడిని తీసుకుని ముద్దిచేసి, తన పాలను ఇచ్చింది.