పరమపవిత్రమైన భవిష్య పురాణం లో చెప్పబడిన ఈ కథ ఇలా సాగుతుంది: అనేక కోట్లు మన్మథులను మించిన అందంతో, దివ్య క్రీడలకు ఆవాసంగా, హృదయాన్ని ఆకర్షించే రూపంతో, పరమేశ్వరుడు వెలుగుతాడు. ఆయన శరీరం న verdadero రత్నాలతో అలంకరించబడి, భక్తుల పట్ల అపారమైన ప్రేమను చూపిస్తాడు. ఆయన ఛాతీపై శ్రీవత్సం గుర్తు ప్రకాశిస్తూ, కౌస్తుభ మణి మెరుస్తూ, రత్నాల సింహాసనంపై ఆసీనుడై, అడవి పూల మాలలతో అలంకృతుడై ఉన్నాడు. తన స్వీయ సంకల్పంతో ఏర్పడిన, సమస్త సృష్టికి మూలం, సమస్తానికి ఆధారం, పరమాన్ని కూడా మించిన ఆ పరమాత్మ. ఆయన రూపం కోటి పున్నమి చంద్రుల వలె ప్రకాశిస్తూ, భక్తులకు కరుణను ప్రసాదిస్తూ, రాసమండల మధ్యలో శాంతంగా, రాసక్రీడకు అధిపతిగా వెలుగుతాడు. ఆయన పరమానందానికి మూలం, నిజమైన, నశించని, క్షయించని, అన్ని సిద్ధులను ప్రసాదించే, అన్ని సిద్ధులను కలిగించే, సిద్ధుల అధిపతి. ప్రకృతికి అతీతంగా, నిర్గుణంగా, శాశ్వత రూపాన్ని కలిగి, నిజమైన, స్వతంత్రమైన, ఏకమైన, పరమాత్మ తత్వాన్ని కలిగినవాడు. ఈ విధంగా పరమరూపాన్ని ధరించిన ఆ భగవంతుడు ఒక్కతే ఉన్నాడు. సౌతి ఇలా వివరించాడు: సృష్టి ప్రారంభంలో, జీవులు లేని, నీరు లేని, భయంకరమైన, గాలి లేని, చీకటిలో కప్పబడిన ప్రపంచం. చెట్లు, పర్వతాలు, సముద్రాలు లేని, వక్రమైన రూపాన్ని కలిగిన భూమి. అన్ని విషయాలను మనసులో ఆలోచించిన అనంతరం, ఎవ్వరి సహాయం లేకుండా, ఆ పరమాత్మ ఒక్కతే ఉన్నాడు. సృష్టి ప్రారంభంలో, మనుని దక్షిణ భాగం నుండి జీవులు ఉద్భవించాయి. అనంతరం మహా అహంకారం, ఐదు సూత్రభూతాలు (పాంచభూతాలు) ప్రकटించాయి. తరువాత, నారాయణుడు, స్వయంగా ప్రభువుగా, ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన చేతిలో శంఖం, చక్రం, గద, పద్మం ధరించి, కమలవదనంతో చిరునవ్వుతో వెలుగుతాడు. ఆయన ఛాతీపై శ్రీవత్సం గుర్తుతో, లక్ష్మీ నివాసంగా, లక్ష్మీ మూలంగా, ఐశ్వర్యానికి మూలంగా, అందమైన రూపంతో, మన్మథుని వలె ప్రకాశిస్తూ, నారాయణుడు ఇలా పలికాడు: "కారణాలకారణం, ఆ చర్యకు కారణమైన చర్య; తపస్సు, దాని శాశ్వత ఫలం, తపస్సుకు అధిపతి, తపస్వి; కోరికలు లేని, అయినా కోరిక రూపాన్ని కలిగి, కోర్కెలను నాశనం చేసే, కోర్కెలకు మూలం; వేద రూపం, వేద మూలం, వేద ఫలంగా ప్రకటించబడిన ఫలం, ఆ ఫలమే." ఇలా చెప్పి, భక్తితో నిండిన ఆ పరమాత్మ, ఆ ఆజ్ఞను పాటిస్తూ అక్కడ నిలిచాడు. నారాయణుడు రచించిన ఈ స్తోత్రాన్ని concentrationతో పఠించినవారు—వారు కుమారుని కోరితే కుమారుడు లభిస్తాడు; భార్యను కోరితే ప్రియమైన భార్య లభిస్తుంది; బంధనంలో ఉన్నవారు ఈ స్తోత్రం వల్ల విముక్తి పొందుతారు. సౌతి తిరిగి వివరించాడు: ఆ పరమాత్మ స్వచ్ఛమైన స్ఫటికంలా, ఐదు ముఖాలతో, దిశలనే వస్త్రంగా ధరించి, ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన రూపం కరిగిన బంగారపు వర్ణంతో మెరుస్తూ, జటాజుటాలతో, అత్యుత్తమంగా కనిపించాడు. ఆయన చేతిలో త్రిశూలం, శూలం, జపమాల ధరించి, పరమంగా ఉన్నాడు. ఆయన మరణానికి మరణమైన, మరణాన్ని జయించిన, శివుడే. ఆయన ముఖం, చూపు పూర్ణచంద్రుని వలె ప్రకాశిస్తూ, చూడటానికి మాయమయంగా ఉంది. శ్రీకృష్ణుడి ముందు నిలిచి, చేతులు జోడించి, ఆయనను స్తుతించాడు. మహాదేవుడు ఇలా పలికాడు: "అజేయుడైన, విజయాలనూ వరాలనూ ఇచ్చే అగ్రగణ్యుడైన ఆ పరమాత్మకు నమస్కారం. ఆయన జగత్తే, జగత్పతుల అధిపతి, జగత్పతి, జగత్తుకు కారణమైనవాడు. జగత్తు రక్షణకు కారణమైన, జగత్తును నాశనం చేసే, జగత్తులో జన్మించిన పరముని. ఆయన రూపమే ప్రకాశం, వెలుగు ప్రసాదించే, ప్రకాశవంతులలో ఉత్తముడు; నారాయణునికి ఇలా ఉద్దేశించి, ఆ ఆజ్ఞను పాటిస్తూ అక్కడ నిలిచాడు." శంభుని రచించిన ఈ స్తోత్రాన్ని, ఆత్మనిగ్రహంతో పఠించినవారు—వారి స్నేహితులు, సంపద, ఐశ్వర్యం నిరంతరం పెరుగుతాయి. ఈ విధంగా, పరమాత్మ యొక్క దివ్య రూపం, సృష్టి ప్రారంభం, భక్తులకు ప్రసాదించే అనుగ్రహం, మరియు పరమస్తోత్రాల మహిమ గురించి భవిష్య పురాణం వివరిస్తుంది.