தேவா ஊசுஃ யோஷிச்சாபேந தத்ஸர்வமதுநா யாதி மாதவ ।। 1.13.
தேவர்கள் கூறினர்: மாதவா, இப்போது ஒரு பெண்ணின் சாபத்தால், அந்த எல்லாம் இழந்துவிட்டது.
இத்யுக்த்வா ஸம்யதாஃ ஸர்வே தஸ்துஸ்தத்ர பயார்திதாஃ
இவ்வாறு கூறி, அவர்கள் அனைவரும் அங்கு அமைதியாக, பயத்தில் நிற்கின்றனர்.
யூயம் கச்சத தந்மூலம் விப்ரரூபீ ஜநார்தநஃ
நீங்கள் அனைவரும் அந்த மூலத்திற்குச் செல்லுங்கள்; ஜனார்த்தனன் இப்போது பிராமணராகத் தோன்றியுள்ளார்.
ஶ்ருத்வா தத்வசநம் தேவாஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநஸோந்முகாஃ
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தேவர்கள், மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு, ஆர்வத்துடன் புறப்பட்டார்கள்.
தாமேவ தத்ரு'ஶுர்தேவா தேவீம் மாலாவதீம் ஸதீம்
அங்கே, அந்தzelfde தேவிகள், நல்லொழுக்கம் கொண்ட மாலாவதியைப் பார்த்தார்கள்.
வஹ்நிஶுத்தாம்ஶுகாதாநாம் ஸிந்தூரபிந்துபூஷிதாம்
அவள் நெருப்பில் சுத்திகரிக்கப்பட்ட vasthiram அணிந்து, சிந்தூரம் பூசப்பட்டிருந்தாள்.
பதிஸேவாமஹாதர்மசிரஸஞ்சிததேஜஸா
கணவரை சேவை செய்த பெரும் தர்மத்தின் மூலம், அவளுக்குச் சிறந்த ஒளி நீண்ட நாட்களாக சேர்ந்து வந்தது.
யோகாஸநம் குர்வதீ ச ஶவவக்ஷஃஸ்தலஸ்திதாம்
அவள் ஒரு யோகாசனம் செய்து, ஒரு சடலத்தின் மார்பில் அமர்ந்திருந்தாள்.
தர்ஜந்யங்குஷ்டகோடிப்யாம் ஶுத்தஸ்படிகமாலிகாம்
அவள் தன் சுட்டுவிரலும் பெருவிரலும் கொண்டு, தூய்மையான கிருஸ்தல் மாலையை பிடித்திருந்தாள்.
சாருசம்பகவர்ணாபாம் பிம்போஷ்டீம் ரத்நமாலிநீம்
அவள் அழகான சம்பங்கிப் பூவின் நிறத்தில், பிம்ப பழம் போன்ற உதடுகளுடன், ரத்தினங்கள் அணிந்திருந்தாள்.
ப்ரு'ஹந்நிதம்பபாரார்த்தாம் பீநஶ்ரோணிபயோதராம் 1.13.
அவளது பரந்த இடுப்பில் பெரும் பாரம் இருந்தது; அவளது தொடைகள், மார்புகள் நிரம்பி இருந்தன.
ஏவம்பூதாம் ச தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா தேவாஸ்தே விஸ்மயம் யயுஃ
அவளை அந்த வகையில் பார்த்ததும், தேவர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்கள்.
ஸௌதிருவாச யயுர்மாலாவதீமூலம் பரம் மங்கலதாயகாஃ
சௌதி சொன்னான்: அவர்கள் மாலாவதியின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்கள்; அவர்கள் மிகப்பெரிய மங்களம் தருவோர்.
மாலாவதீ ஸுராந்த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரணநாம ப்ரதிவ்ரதா
மாலாவதி, அந்த தேவர்களைப் பார்த்ததும், தன் விரதத்தில் நிலைத்தவளாக வணங்கி நமஸ்காரம் செய்தாள்.
ஏதஸ்மிந்நந்தரே தத்ர கஶ்சித்ப்ராஹ்மணபாலகஃ
அந்த சமயத்தில், அங்கே ஒரு சிறுவன் போன்ற பிராமணன் தோன்றினான்.
தண்டீ சத்ரீ ஶுக்லவாஸா பிப்ரத்திலகமுஜ்ஜ்வலம்
அவன் கையில் தண்டும் குடையும் வைத்திருந்தான்; வெள்ளை vasthiram அணிந்து, பிரகாசமான திலகம் பூண்டிருந்தான்.
சந்தநோக்ஷிதஸர்வாங்கஃ ப்ரஜ்வலந்ப்ரஹ்மதேஜஸா
அவன் உடல் முழுவதும் சந்தனம் பூசப்பட்டு, பிரம்மத்தின் ஒளியில் ஜொலித்தான்.
தத்ரோவாஸ ஸபாமத்யே தாராமத்யே யதா ஶஶீ
அவன் அந்த சபையின் நடுவில், நட்சத்திரங்களுக்கு நடுவில் நிலா போல் அமர்ந்திருந்தான்.
ப்ராஹ்மண உவாச ஸ்வயம் விதாதா ஜகதாம் ஸ்ரஷ்டா வை கேந கர்மணா
பிராமணன் சொன்னான்: உலகங்களை உருவாக்கும் படைப்பாளி தானே, எந்த செயலில் இருந்து தோன்றுகிறான்?
ஸர்வப்ரஹ்மாண்டஸம்ஹர்த்தா ஶம்புரத்ர ஸ்வயம் விபுஃ
இங்கே, எல்லா பிரம்மாண்டங்களையும் அழிக்கும் சக்தி வாய்ந்த சம்பு தானே இருக்கிறார்.
கதம் ரவிஃ கதம் சந்த்ரஃ கதமத்ர ஹுதாஶநஃ
இங்கு சூரியன் எப்படி இருக்கிறான், சந்திரன் எப்படி இருக்கிறாள், நெருப்பு எப்படி இருக்கிறது என்று கேட்கிறேன்.
ஹே மாலாவதி தே க்ரோடே கோऽதிஶுஷ்கஶ்ஶவோऽநகே 1.14.
மாலாவதி, பாவமில்லாதவளே, உன் மடியில் மிகவும் உலர்ந்த ஒரு சடலம் இருக்கிறது.
இத்யுக்த்வா தாம்ஶ்ச தாம் விப்ரோ விரராம ஸபாதலே
அவ்வாறு சொல்லி அந்த முனிவர் அங்கே உள்ள அனைவரும் முன்னிலையில் அமைதியாக இருந்தார்.
மாலாவத்யுவாச துஷ்டா தேவா ஹரிஸ்துஷ்டோ யஸ்ய புஷ்பஜலேந ச
மாலாவதி சொன்னாள்: மலரும் நீரும் அர்ப்பணிப்பவரால் தேவர்கள் மகிழ்கிறார்கள், ஹரியும் மகிழ்கிறான்.
அவதாநம் குரு விபோ ஶோகார்தாயா நிவேதநே
ஓ ஆண்டவரே, துக்கத்தில் வாடும் ஒருவரின் வேண்டுகோளை கவனமாகக் கேளுங்கள்.
உபபர்ஹணபார்ய்யாऽஹம் கந்யா சித்ரரதஸ்ய ச
நான் உபபர்ணனின் மனைவியும், சித்ரரதனின் மகளும் ஆகிறேன்.
திவ்யம் லக்ஷயுகம் ரம்யே ஸ்தாநே ஸ்தாநே மநோஹரே
தெய்வீகமான நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள், அழகான இடங்களில் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தோம்.
ப்ரியே ஸ்நேஹோ ஹி ஸாத்வீநாம் யாவாந்விப்ரேந்த்ர யோஷிதாம்
அன்பே, நல்ல பெண்களுக்கு கணவரிடம் இருக்கும் பாசம், எல்லா பெண்களிடமும் இருக்கும் பாசத்தைப் போலவே பெரிது, முனிவர்களில் சிறந்தவரே.
அகஸ்மாத்ப்ரஹ்மணஃ ஶாபாத்ப்ராணாம்ஸ்தத்யாஜ மத்பதிஃ
எதிர்பாராத விதமாக பிரம்மாவின் சாபத்தால் என் கணவர் உயிரை விட்டுவிட்டார்.
ஸ்வகார்ய்யஸாதநே ஸர்வே வ்யக்ராஶ்ச ஜகதீதலே
இந்த உலகில் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் காரியங்களைச் செய்யும் பணி மீது கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.